Voorspellingen ik waag me er nog 1 keer aan…

Het is al weer jaren geleden dat ik de paragnosten van Nederland vroeg of ze de jaarvoorspellingen wilden publiceren op paranormaalbog. 7 om precies te zien. Het waren intensieve jaren van bloggen, gemiddeld 3 stukken per dag en ik weet zeker dat ik er mijn grijze haren aan heb overgehouden.

Een paar onderwerpern liggen me echter nog na aan het hart. Het bloggen over “spookhuizen” en “heiligen” werd goed gelezen en de commentaren waren mild. Zo anders was het bij de jaarvoospellingen. Het waren discussie blogs. Reaguurders vlogen over elkaar heen, want hey die ene was toch echt beter dan die andere! En lachen natuurlijk he, finales NL elftal no way.

Slechts een paar staken er met kop en schouders bovenuit. Een enkeling was in staat haarfijn uit te leggen wat ze hadden “gezien” voor het jaar erop of verder in de tijd. De uitkomsten werden bijgehouden waarbij er 1 persoon er elke keer met kop en schouders bovenuit stak.

                                                         Michael van Olffen

Zij die iets weten over mediums, zieners, paragnosten weten wie hij is. Zij die veel weten, weten precies wat hij kan en wie hij is. De enige paragnost met als kenmerk een bandana. Hij draagt em nog steeds.  Sommigen (velen) vrezen hem, maar ik heb enorm veel respect voor deze man. Ik bewonder hem en heb veel van hem geleerd. Bij de WK ij Zuid Afrika had ik voorspeld dat Nederland tegen Spanje in de finale zou staan en onderuit zou gaan. Maar toen het zover was liet ik me verleiden om toch nog even in te voelen. Ze waren goed genoeg om te winnen toch? Michael viel over me heen, dat moet je niet doen! Dat is dom en idioot. Hij had gelijk het was dom en idioot, Nederland ging onderuit. Over de EK van de dames die vandaag begint heb ik nog niets gezien of geschreven. Wel hoop ik op een heel  mooi toernooi, zeker voor onze leeuwinnen. Finale Nederland-Duitsland? Ik gun ze het van harte! 

Of ik ooit nog een jaarvoorspelling van mezelf publiceer? Had je dit in 2012 gevraagd zou ik zeggen “nooit maar dan ook nooit meer” nu zeg ik “misschien”. Het waren tropenjaren met dat blog, het leverde veel op maar ook veel ellende. Die parawereld is een aparte hoor. Een wespennest waar je flink gestoken wordt. Men duikelt over elkaar heen alsof het een lieve lust is. Iedereen is de beste en niemand wil kritiek. En dan heb je nog de groep “ongelovigen” die dat paranormale gedoe maar raar, duivels, bizar vinden. Een stel idioten zaten er tussen die je het leven verdomd lastig kunnen maken. Ik werd zelfs met de dood bedreigd! Waar ik het vandaan haalde kritiek te leveren! Internetterrorist werd mijn bijnaam. Het zal allemaal wel, ik ga die gasten niet missen zelfs niet als kiespijn. Als je iets raars over mij leest, weet dat het daar weg komt, uit een hoek zielige reaguurders die niets anders te doen hebben dan klagen op social media. Tropenjaren waren het het. Maar ik geef toe ook wel heel erg te hebben gelachen om bepaalde figuren. Hoe vaag wil je ze hebben? 

Maar laten we eerlijk blijven. Het is business en daar wordt geld mee verdiend, veel geld. Neem bijvoorbeeld paralijnen. Hoeveel paralijnen zijn er? Teveel! En hoeveel echte goede mediums werken daar? Te weinig! Dit is overigens een fenomeen waar Michael zich nooit mee heeft ingelaten. Paralijnen. Hij gaat echt niet achter een telefoon hangen of in een chat. Is hij ook veel te goed voor. Hij was echter wel een hele goede raadgever voor mij als ik weer es waarschuwde. Kon me haarfijn uitleggen hoe het werkte en bij wie je dus echt niet moet zijn. Het is een bizar fenomeen die lijnen. Ik heb het getest en gedaan, werken voor lijnen, ben ook nooit getest of ik het wel kon en verbaas me nog steeds over die ene vraag die 99% stelt “trek eens een kaartje voor mij”. Alsof dat kan, niet dus. Het is en blijft karton.

Waar de wereld veranderde met social media, telefoons en chats om mensen te bereiken bleef er een “wars van alles” zijn ding doen. Hij hield het bij zij eigen manier en een website DutchTV

                                                            Michael van Olffen

Michael is er een van het soort die zal blijven hangen als je op zoek gaat naar de echte “ziener” de man die samenwerkte met de Politie. Die mensen op kan sporen, misdrijven kan ontmaskeren en wiens “voorspellingen” ” visioenen” gewoon uitkomen. Niet een beetje ofzo, in de trand van “man met oranje haar wint een verkiezing” en dan keihard roepen van JA TRUMP DIE JA DIE ZAG IK IN 2010. Nee dit is het echte werk. Hier kun je niet omheen, niet met gezond verstand, niet met wetenschap. Het is gewoon zoals het is. Michael kan het gewoon! 

Zijn voorspelling voor de aankomende jaren mag ik publiceren! IK. Ik ben er trost op! Hou het blog in de gaten!

“Ik ben toch niet gek?” Publieksdag GGZ Bibliotheek Enschede 25-06-2017

“Ik ben toch niet gek?” Publieksdag 25 juni 2017

Afgelopen zaterdag was in de Openbare Bibliotheek Enschede de publieksdag “Ik ben toch niet een gek?”. De dag stond in het teken van contact maken met ervaringsdeskundigen en professionals die werkzaam zijn in de GGZ. Op deze drukbezochte zaterdag was er een markt met informatiekramen te vinden op de begane grond en vonden er lezingen plaats in de “Pijpenla”. Ook waren er 2 indringende documentaires te zien.

We leven in een tijd van “labelen” alles wat (iets) anders is of niet normaal lijkt krijgt een naam. Stempel zo u wilt. Met dit labelen groeit onderzoek en komen er meer ziektebeelden bij. Of erkenning voor iets wat je hebt of waar je onder lijdt. Hoewel we dus steeds wijzer worden over wat iemand kan mankeren weten we er weinig vanaf! Op een dag als deze leer je pas echt mensen kennen die worstelen met een diagnose, die er tegen gevochten hebben, die altijd begeleiding nodig hebben of iets hebben overwonnen. Maar ook hoe dapper ze kunnen zijn.

Ikzelf hou niet zo van dat labelen, bejegen elkaar met respect en laat mensen in hun eigen waarde. Dat is mijn denkwijze. Op deze manier kun je van elkaar wat leren en in dit licht beleefde ik deze dag, zag documentaires en luisterde aandachtig naar lezingen. Stelde me open voor elk verhaal. In dat openstellen heb ik een hoop geleerd! En ja ik zie de noodzaak in hoe we met elkaar om moeten gaan zeker in deze rare tijden waar op social media alles normaal lijkt. En alles lijkt te mogen. We zijn gauw geneigd om te ver te gaan of om over te compenseren. Het nadeel bij het overschreeuwen is dat je rare excessen krijgt. Waar ligt de grens? Wat mag je nog als mening zeggen? Of in mijn geval publiceren. De teentjes zijn soms extreem kort. Of te lang.

Iedereen kent iemand in zijn of haar omgeving die op de een of andere manier wel iets mankeert, we noemen ze vaak “gestoord”, maar is dat wel zo? De ene patiënt is de andere niet, de ene ziekte de andere niet. Er zijn best wel wat ziektes waarbij je niet door hebt dat er wat aan de hand is met degene die tegenover je staat. Simpelweg omdat het niet altijd aan de orde is dat ziek zijn.

Wilma Boevink is iemand die je alles kan uitleggen over de zorg. Wat er mis is, wat er beter kan. Maar als je haar ziet en hoort denk je echt niet “die is gek!”. Integendeel! Juist Wilma komt als patiënt uit die GGZ hoek en als ervaringsdeskundige heeft ze zelf meegemaakt hoe het is om opgenomen te zijn. Hoe het voelt om in een psychose te zitten. Vanuit die kant is ze aan de slag gegaan bij het Trimbos, als onderzoeker is ze net gepromoveerd in Maastricht met “Hee” en is ze het boegbeeld van de herstelbeweging.

De documentaire die ze ons liet zien “Gekkenwerk Hee” is indrukwekkend https://youtu.be/RRm1e8W7Uwo en een aanrader om te zien. Op treffende wijze zie je hoe ogenschijnlijk “normale” mensen in de knel komen en opgenomen worden. Hoe ze dat beleven en hoe ze ermee om moeten gaan. Lees dealen met medicatie. Na deze documentaire ging Wilma, met de zaal, in op de vraag “Stigmateloos hardnekkige beelden van psychisch lijden: hiervan te herstellen”. De manier waarop ze dit deed was indrukwekkend. Het was niet even wat vertellen en vragen beantwoorden. Het was de zaal vragen naar eigen ervaringen en in die verhalen ervaringen uitwisselen. Het gesprek op gang laten komen. En die gesprekken leverden soms kippenvel op. Zo indringend. Het zet je aan het nadenken! Over hoe het anders kan en anders moet. We zijn immers mensen en geen kuddedieren die af en toe opgehokt moeten worden met een pilletje. Zonder mensen als Wilma zouden jij en ik de patiënt nog steeds zien als een “lastig persoon waar je geen of weinig contact mee wil”. Je krijgt begrip en sommigen herkennen zich in bepaalde ervaringen. We maken immers wel het een ander mee in ons leven maar ik wil dit niet als excuus promoten om een bepaald ziektebeeld aan te hangen. Dat gebeurd namelijk ook heel erg veel tegenwoordig.

De wereld zit vol autisten, PDD-nos, ADHD, Angst enz enz. Daar zit best een gevaar in. Doen we eens gek zoeken we een excuus met een naam, dat is gemakkelijker dan “sorry” zeggen.

De dag begint om 11 uur met een kort welkomstwoord en een pitch waarin de 18 deelnemers zich voorstellen. Deskundigen als Mediant en vooral patiënt organistaties en stichtingen, ervaringsdeskundigen die elkaar kunnen leren kennen en van elkaar kunnen leren. De lezingen zijn echter allemaal van ervaringsdeskundigen, mensen zoals jij en ik die in hun leven geconfronteerd zijn met een geestesziekte. Naar woord eigenlijk als je het zegt of typt. Ze zijn gewoon ziek of ziek geweest.

Nadat we door Wilma wakker geschud waren kwam Ahmet Turkmen met een lezing “Ontmoet jouw vooroordeel”. Zijn persoonlijke verhaal over verslaving en dat is me een verhaal. Alles zit erin, je huis verliezen, vrienden, familie, schulden, baan, dakloos alles voor die ene drang. Je high scoren. En er dan toch in slagen om eruit te komen, zelfs vader worden. Het zal niemand verbazen wie Ahmet heeft gehoord dat hij o.a. bij Tactus mensen helpt om van hun verslaving af te komen. Hij kent de klappen van de zweep. De zwakheden, de dieptepunten maar ook de sterke punten om eruit te komen. Een ervaringsdeskundige net als Wilma! Met deze lezing heb ik inmiddels de overtuiging dat juist in de GGZ zorg de hulp van deze ervaringsdeskundigen onontbeerlijk is. Wie het beleefd weet hoe het voelt!

Intussen zit de Pijpenla helemaal vol, geen stoel is leeg en mensen staan zelfs te luisteren. De ochtend tot aan de lunch is wat mij betreft al een succes.

Ook in de bieb zelf is het druk. De korte lunch pauze is echter snel voorbij zodat we beginnen aan het tweede deel van de dag. Terwijl de gang langs de kraampjes gestaag doorloopt, begint in de Pijpenla de documentaire “ Stillen over eetstoornissen” https://youtu.be/IWowY_-ybVI

Dit is weer zo’n documentaire net als “Emma” waar je stil van wordt. Eetstoornissen je denkt dat je alles wel weet maar ook dat is niet zo. Ik wordt me meer en meer bewust dat je zonder een gesprek met een ervaringsdeskundige eigenlijk dus niets weet. De jongedame die ons na de film meeneemt in haar verhaal verteld het ook zo overtuigend dat je er stil van wordt en na gaat denken. Het geeft je ook begrip over wat een patiënt meemaakt, waarom ze niet eten of juist heel veel en spugen. Je gaat minder calorien tellen en meer genieten!

De afsluiter van de dag is de lezing van de Stichting Zebra “Onzichtbaar verdriet te lijf”. Het is er een van het soort dat je letterlijk ademloos luistert! Er staat een jonge dame te vertellen dat ze haar benen afschuwelijk verminkte om geestelijke pijn letterlijk te lijf te gaan die intussen uitlegt welke 12 vormen er zijn en waarom ze het deed. En dan bedoel ik niet de 2 sneetjes van “Rover” uit “Goede tijden Slechte tijden” hoewel elke vorm van misbruik wel aanleiding kan zijn om jezelf te beschadigen. Dus niet alleen seksueel misbruik. Op de site http://zebravoorlichting.nl zie je een foto van Nicole die dit (wederom) indringende verhaal verteld. Zelfbeschadiging is een onderwerp dat veel meer aandacht behoeft en Zebra weet precies te vertellen waarom. Mij hebben ze overtuigd! En geholpen bij de herkenning van dit probleem bij iemand die in mijn hart zit. Hij is overleden maar als hij nog had geleefd had ik Nicole gebeld en gevraagd om hulp.

Wat heb ik geleerd deze dag? Dat er meer begrip moet komen voor de echte patiënten, dat de Stigma’s en taboes doorbroken moeten worden. Dat er erkenning moet komen maar dat we ook minder snel moeten labelen en helemaal geen stempel moeten willen hebben! Deze krachtige mensen vroegen niet om de psychiatrie maar kwamen erin door problemen of echte ziektes.

Bijeengeharkt, Connie Harkema!

Een reis vol genot, inspiratie en werk
Weer helemaal opgeladen en met een hoofd vol inspiratie terug in Nederland. De voorjaarsreis door Frankrijk, Spanje en Portugal was heerlijk.

Op de sociale media heb ik een reisverslag bijgehouden. Voor wie het mocht hebben gemist hieronder een paar hoogtepunten. Voor een uitgebreidere terugblik zie: https://www.instagram.com/connie_harkema/

Guggenheim Museum in Bilbao (Spanje) Paasprocessie in Bilbao (Spanje)

Graanschuren in Lindoso (Portugal) Klooster Santa Cruz in Coimbra (Portugal)

Oude centrum van Tournus (Frankrijk) Place de Stanislas in Nancy (Frankrijk)
Reizen betekent voor mij niet alleen mooie dingen zien; het is ook een beetje “werken”, zoals veel fotograferen. Foto’s zijn de basis van mijn werk en daarom moet ik ze op diverse thema’s rubriceren, wat een behoorlijk intensieve klus is; goed voor de paar regenachtige dagen die we hadden.

Verder heb ik het textielvierluik voor Leeuwarden Culturele Hoofdstad 2018 voltooid.
Daarna was er weer tijd om verder te werken aan het kussen van Venetië uit de serie “Stadssonnetten”.

Maar verreweg de meeste werkmomenten gingen op aan het schrijven van de biografie over mijn ouders: “Ool en Pieper”.
Er staan dan ook weer flink wat nieuwe leesfragmenten in de blog op de boekensite: www.connieharkema.jouwweb.nl/blog-1

Onderweg ontving ik onderstaande mail van de derde van de vier uitgeverijen die ik in november vorig jaar had benaderd met de synopsis en de eerste vijftig pagina’s van het manuscript.
Het bericht luidde als volgt:
Helaas is uw manuscript ongeschikt bevonden voor publicatie. Wel vonden we dat u het verhaal over uw ouders op een prettige en aangrijpende manier heeft verwoord. Uw schrijfstijl is zeer natuurlijk.
Het klinkt misschien raar, maar deze woorden -in combinatie met de reacties die ik hierop via Facebook heb ontvangen- hebben mij nog meer gesterkt in mijn voornemen om dit boek tot een goed einde te brengen. Ik ben ervan overtuigd dat ik de juiste weg bewandel, ook over de manier hoe ik verder wil om dit schrijven wereldkundig te maken. Wordt vervolgd.

Tot slot heb ik als panellid van het verkiezingscomité voor de Kunstenaar van het Jaar de selectie van mijn twintig favoriete kunstenaars samengesteld en ingediend.

En ook deze nieuwsbrief is in Portugal gemaakt.

Ik wens je veel lees- en kijkplezier toe, want er zijn veel nieuwe initiatieven op komst.

Connie Harkema
beeldend woordkunstenaar
voor een eerlijke tekst en een kleurrijk beeld

Nieuwe expositieafspraken

Zowel voor als tijdens de reis heb ik afspraken gemaakt voor nieuwe exposities.
Hieronder heb ik ze op een rijtje gezet.

LEEUWARDEN
Aankomende juli en augustus zal er werk te zien zijn in Café Voltage aan de Emmakade te Leeuwarden. Dit is de locatie waar elke eerste maandagochtend van de maand kunstenaars bij elkaar komen om met elkaar van gedachten te wisselen.

PARIJS
Ook in juli heb ik een expositie in Hilton Hotel Parijs, georganiseerd door Bubble Art Projects. Na Antwerpen, Innsbruck, Kopenhagen, München, Stockholm en Straatsburg is Parijs de zevende grote Europese stad waar door toedoen van dit kunstbemiddelingsbureau mijn schilderijen zijn te bezichtigen. We hebben samen gekozen voor de serie “Stadssonnetten”, waarvan “Parijs” deel uitmaakt.

LEEUWARDEN
Voor volgend jaar staat er een afspraak met Galerie Van Henken aan de Westerkade te Leeuwarden op het programma. Ik neem dan deel aan een verkoopexpositie die loopt van 1 maart tot 1 november.

STEIN, ZWIJNDRECHT, NIJMEGEN
Begin maart is mevrouw Van der Valk van de gelijknamige hotelketen bij me op bezoek geweest.
Wij hebben afgesproken dat ik in november dit jaar meedoe met een Kunstfair in Stein.
Voor 2019 is in juli en augustus heeft ze Hotel ARA in Zwijndrecht gereserveerd voor een solo-expositie, en in september en oktober Hotel Molenhoek bij Nijmegen.

GROU
Maar het meest verrassend voor mij was het bericht van Harm Wijbenga van Galerie en Cadeauwinkel Prachtig Makke dat hij tijdens mijn verblijf in Portugal samen met Betty Kloosterman van Expomeer een expositie had geregeld bij Stienstra Keukens, Biensma 32 in Grou en deze ook nog eens zonder mij had ingericht! Een betere service kan een kunstenaar zich niet wensen.

HEMPENS (bij Leeuwarden)

Diezelfde Harm Wijbenga bood me aan om de laatste twee weken van juli te exposeren in de Martinuskerk aan de Skoalledyk 40 te Hempens.

BAS Beeldend Aktief Sneek

Vlak voor mijn vertrek ben ik vriend geworden van BAS Beeldend Aktief Sneek die op 29 april precies dertig jaar bestond. Voor die gelegenheid was er een speciale tentoonstelling in het leven geroepen met werkjes van 30 x 30, gemaakt door de BAS-vrienden.
Zelf heb ik onderstaand schilderijtje ingeleverd: een van de eerste werkjes van wat de serie “Mediterranee” moet worden.


Paradepaadje

Ook vóór de reis heb ik mijn bijdrage voor Paradepaadje 2017 voltooid.
Paradepaadje is een kunst- en cultuurroute in de gemeente Littenseradiel die al een aantal jaren door Petra Dijkstra wordt georganiseerd. Dit jaar is het thema “Taal en Ambacht”.

Ik noem mijn bijdrage “Mooie Mensen Galerij”.
Het staat voor een verzameling gedichten samengesteld uit interviews die ik in het verleden heb afgenomen. Elk gedicht is geschreven in telkens een andere dichtvorm.
Alle gedichten gaan over mensen die zich inzetten voor hun medemens of die een andere waardevolle aanvulling op onze samenleving vormen.
De Mooie Mensen Galerij is het eerste project in een reeks waarbij ik oud werk hergebruik.

Tijdens de route kun je mij – samen met Nel de Boer, Susan Bloemsma en Janneke Slot – vinden in het dorpshuis Lytse Fjouwere aan de Hearedyk 15A in Itens.
Daar kun je ook de cursus “Poëzie Schrijven” inkijken, die ik enige jaren geleden heb ontwikkeld voor thuisstudie-instituut Laudius. Maar liefst 700 pagina’s aanwijzingen over het lezen, schrijven, publiceren en presenteren van gedichten.
Op het moment schrijft Elsbeth de Jager voor deze cursus een examen.

Sinds dit jaar is daar Paradepaadje Op Pad (POP) bijgekomen.
Dit evenement wordt iedere keer in een andere Friese Elfstedenstad gehouden.
De eerste keer, afgelopen mei, was dat in Bolsward onder de naam “Beestachtig Bolsward”.
Petra had mij gevraagd of mijn schilderij en gedicht over deze stad hier mochten hangen.

Ik werd hiervoor zelfs genoemd op:
http://www.tvbolsward.nl/beestachtig-bolsward-even-voorstellen-2/
Leeuwarden Culturele Hoofdstad 2018

Qua invulling van de kunstwerken die ik voor ogen heb voor dit grootse evenement lig ik goed op schema.

In de winter heb ik mijn eerste vierluik gemaakt voor de tentoonstelling in De Kanselarij. Deze bestaat uit vier kleine schilderijtjes van 30 x 30 cm.

In Portugal heb ik mijn tweede vierluik voltooid, niet in verf maar in textiel. Het is ook een stuk groter dan het geschilderde werk, namelijk vier aparte doeken van 1 bij 2 meter.

Halverwege maart ben ik begonnen aan het eerste werk van mijn derde vierluik: vier schilderijen van elk 70 x 70 cm. Dit werk zal op deze tentoonstelling echter niet als vierluik zijn te herkennen, omdat de ruimte zich daar niet toe leent en de schilderijen verspreid over de ruimte hun plekje krijgen.

Uiteraard passen alle drie de vierluiken in het thema dat ik voor ogen heb:
Friesland (met hoofdstad Leeuwarden) als voorbeeld van ruimdenkende gemeenschap binnen Europa; een plaats die openstaat voor samenwerking met andersdenkenden.

Het thema wordt in alle vierluiken vanuit verschillende gezichtspunten belicht en wel op zo’n manier dat ze naadloos aansluiten op een aantal van mijn Europese ‘Stadssonnetten’ en de serie ‘Friese Elfsteden’, die ook in de Kanselarij te zien zullen zijn.

De Kanselarij

Voor de gezamenlijke expositie van FRIA (de kunstvereniging waarvan ik lid ben) met als thema “Reizen & Thuiskomen” heb ik een schilderij van 70 x 70 gemaakt.

En hoe dit er dan allemaal uit mag zien?
Dat houd ik nog even liever geheim…

Agenda

2017

18 november 2016 t/m december 2018
Congrescentrum WTC Expo, Heliconweg 52, Leeuwarden
1 groot werk van alle Friese 11-steden op de 1e etage
Vrij toegankelijk tijdens de openingsuren

Mei tot onbepaalde datum
Stienstra Keukens, Biensma 32, Grou

Juli
Hilton Hotel Parijs (Stadssonnetten)

Juli (laatste twee weken)
Martinuskerk, Skoalledyk 40, Hempens
Donderdag-, vrijdag-, zaterdag- en zondagmiddag

Juli en augustus
Cafe Voltage in verzamelgebouw Emmastaete, Emmakade 59, Leeuwarden

1 t/m 3 september
Deelname aan Kunst- en Cultuurroute Paradepaadje in de gemeente Littenseradiel.
Thema: “Taal en Ambacht”. Locatie: dorpshuis Lytse Fjouwere aan de Hearedyk 15A in Itens

4 en 5 november
Van der Valk Art Fair, in het voormalig hoofdkantoor van DSM, Mauritslaan 65, Stein

2018
Deelname aan Leeuwarden Culturele Hoofdstad 2018

Met exposities in:

januari, februari, maart​​Antonius Ziekenhuis Sneek (solo)

maart t/m oktober​​​Galerie Van Henken, Westerkade 7, Leeuwarden
​​​​​(deelname verkoopexpositie)

mei, juni, juli, augustus​​nader te bepalen locatie in Leeuwarden
​​​​​(deelname FRIA groepsexpositie)

………​​​​​buitengebied Sloten
​​​​​(deelname The Colorfield Performance)

september / oktober​​​De Kanselarij Leeuwarden (vml. Fries Museum)

gehele jaar (plus 2017)​​WTC Expo Leeuwarden (alle 11-steden ineen)

2019

Juli en augustus
Van der Valk Ara Hotel, Veerweg 10, Zwijndrecht (solo)

September en oktober
Van der Valk Hotel Molenhoek, Rijksweg 1, bij Nijmegen (solo)

Contact en achtergrondinformatie

Je kunt me mailen op connieharkemainfo@gmail.com

Voor nadere informatie verwijs ik naar:
www.connieharkema.exto.nl
www.connieharkema.jouwweb.nl
http://www.flickr.com/photos/78956192@N03/
www.todio.nl/Connie

De nieuwste berichtjes vind je op:
http://www.facebook.com/profile.php?id=100002148662167
http://www.linkedin.com/pub/connie-harkema/17/b54/244
http://twitter.com/ConnieHarkema
https://www.instagram.com/connie_harkema/

WAK week Enschede was weer TOP!

De week voor de Amateurkunst geeft kunstenaars volop kansen hun werk te laten zien. Dit werk van Leonie Bossing was bijvoorbeeld te zien bij de bibliotheek.

Stel je dit eens voor. Een stad, een centrum, wijken, een park. Dit geheel besteedt aandacht aan kunst in allerlei vormen. Immers waar de 1 graag schildert, maakt de ander muziek, danst of schrijft. Om alle facetten een kans en een podium te bieden geeft Enschede de ruimte en plek om je werk te laten zien. En hoe!

Vast onderdeel van de WAK week is de schrijfwedstrijd!

Tijdens de goed bezochte WAK night vorige week woensdag werd de winnaar bekend gemaakt. 

5 deelnemers kregen de ruimte in de wintertuin van de Wonne hun verhaal voor te lezen. In deze prachtige omgeving hoorden we schitterende verhalen. Over de tocht van een muzikant in Syrie, een verhaal die je weer even op de plek zet. Of je relatie wel zo goed is als jij denkt dat die is. Tot het indringende verhaal van winnares Regine over Alzheimer. De verhalen zijn te lezen op de website WAK Enschede

Het thema van dit jaar is “Samen”. Een verbindend thema die in deze roerige tijden veel inspiratie gaf. Zoveel dat de winnares uit Vlaanderen komt! (Zie foto).

Prijswinnaars

1 Alleen wij samen – Regine van Ryckoort (Vlaanderen)

2 Schaduwbeeld – Doortje Stam

3 De Afslag – Lindsey Knol
De uitreiking werd ingeluid door stadsdichteres Margot Veldhuizen met een prachtig gedicht en gepresenteerd door Gerard Cocx.

De grote afsluiter vond plaats in het Volkspark tijdens de grote “Kunst in het Volkspark” manifestatie waar zowel amateurs als proffesionals met hun stands en optredens aanwezig waren. Dat is best wel een eer! Je moet je er voor inschrijven om een plek tussen de 150 te bemachtigen. Daarnaast was er ook een thema van dagblad de Twentsche Courant Tubantia. Hoedjes! 

Onder het genot van een hapje, drankje, muziek podia met o.a. het Orkest van het Oosten en de Reisopera werd het een geslaagde afsluiter van een topweek vol kunst! Alle foto’s kunt u terugvinden op instagram ib.believes (klik op de link).

Blake Shelton “If I’m Honest

Blake Shelton – “If I’m honest” review

Isabel Blanco for CMNI
Blake might be a giant country star in the US, known as The Voice coach who keeps winning but I never heard of him. In Europe we have no real clue about how good these artists are. If I’m honest is called his break up album. For me it’s the start of listening to great country music. I wonder why they don’t hit our charts here. 
Don’t get me wrong. I wrote a lot of reviews but intent to discover always something new. This album is more then good! 
Not knowing the tabloid news makes it better for me to open up to this music that Blake sings. I can image the big stages the he plays, see the crowd enjoying what he does. Feeling his music, singing along. It speaks for itself why he is big in Country. The album combines country and country pop in an easy way. Music that you want to listen to. 

I can either write down what I think of his songs by reviewing one after the other but I won’t. Every song is potential chart song in my opinion. 
“She has a way with words” is mentioned the most in other reviews because of the lyrics, I just like the sound of it. Break up album or not it doesn’t matter this is a musician who understands his job. As far as you can call it a job, playing music is a passion. Either you have it or not. He has it. Including those incredible eyes. 

If a rate has to come with this album it’s a 5 star for sure. Which is a pretty good rate for a European music and art writer. Music from the heart and soul and the best part of it is that you don’t even have to like country to grow fond of this album…. Let it dazzle and surprise you as it dit me.

“Dichter bij je ik” Sarah Grosman

“Dichter bij je ik” lezing 13 mei 2017

    Openbare Bibliotheek Enschede 

Soms is het moedig om jezelf dichterbij ‘je zijn’ te plaatsen om te helen of de essentie van je bestaan weer op te pakken. Dit keer dan niet vanuit je ratio, je verstand, maar vanuit je hart. Sarah Grosman is er in geslaagd om een methodiek te bedenken en aan te reiken die niet zweverig is. Maar je wel kan helpen!

                     “Een moedige stap is een stap dichterbij jezelf”

 DSC_6174

Sarah is een lieve, spontane meid, een open boek, iemand die zich kwetsbaar op durft te stellen. Toch cijfert ze zichzelf weg als ik teveel vragen stel. Ze komt als spreker, voor ons. Een mooie eigenschap, bescheidenheid het siert haar. Ondanks haar nog jonge leeftijd van 30 jaar geeft ze een lezing weg alsof ze het al jaren doet. De essentie is om je te helpen jezelf terug te vinden. Iets wat in onze huidige haastige selfie maatschappij nodig is. Even niet het snelle, maar terug in de kern van jezelf. Wie ben jij?

Het lijkt zo’n logisch vraag met een logisch antwoord. Wie ben jij? Weet jij het? Als ik mezelf die vraag stel moet ik er toch even over nadenken.

Voor de lezing maakt Sarah gebruik van een prachtige PowerPoint presentatie die je aan het denken zet. Eigen quoten en metaforen op een prachtige rustige achtergrond met eigen gemaakte foto’s. Met behulp van een quote neemt ze je op rustige toon mee in een verhaal passend bij het beeld op de achtergrond. Door die rustige toon dwingt ze je tot nadenken. Dit wordt benadrukt door een punt van rust. Een zwarte afbeelding! Terwijl ze dit doet stelt ze ook vragen en kijkt bezoekers daar bij aan. Zo neemt ze je ook persoonlijk mee in haar onderwerp.

Sarah is bewust tot de keuze gekomen om mensen dichter bij zichzelf te komen nadat ze zelf een aantal moedige moeilijke stappen moest zetten. Wie is die jongedame die geadopteerd is en mee moest maken hoe de wereld om haar heen denkt over een ander uiterlijk. Ze kreeg het niet cadeau! Vanuit die achtergrond ging ze op zoek naar een methode die paste bij haar om te helen. Om te vergeven, om lief te hebben, om jezelf te kunnen zijn.

Een methode die anders is. Ze geeft handige tools om bij jezelf te komen en te leren om eens uit die ratio te stappen en in je intuïtie te stappen voordat je een beslissing neemt. Ze heeft een doel voor ogen, coaching en dat merk je. Ze luistert aandachtig bij vragen gaat ze het gesprek aan. Laat je nadenken om tot een gezamenlijk antwoord te komen. Ze is goed op weg om haar doel te bereiken.

Ze helpt je met een visualisatie oefening waarin jij een beeld dat je vanzelf hebt of weg laat gaan, de achtergrond in of die je omarmt. De oefening pakt verassend uit, zelfs ik deed mee. Hoe? Daarvoor moet jezelf eens langskomen. Want Sarah komt terug, ze gaat het nog een keer doen!

Sarah koos bewust voor de plek waar ze haar tweede lezing gaf, de Openbare Bibliotheek in het centrum van Enschede. Zoals ze heel bedachtzaam haar pad aan het uitzetten is. Ze hoopt dat ze mensen mag helpen die volop in de maatschappij staan, die veel hebben meegemaakt en op een punt zijn aanbeland dat ze de balans op willen maken. In een wereld anno nu is dat soms nodig, er gebeurt nogal wat op dit moment. We snakken naar rust en onszelf kunnen zijn in een omgeving die sneller verandert dan de tweed die je net plaatste of de mail die je mailbox inkomt. Tussendoor kan je wereld volledig op zijn kop komen te staan door verlies, een trauma of onrecht. We maken wat mee in ons leven.

sarah

We gooien onbewust onze rugzak vol simpelweg omdat we ons verstand laten prevaleren. Hoezo handelen met je hart, je vergeet het toch? Of we ervaren het tegenovergestelde. We hebben alles wat nodig hebben, kunnen alles bereiken wat we willen maar we stellen ons de vraag “is dit alles?” of te weinig of te vaak. Er moet toch meer zijn? Ook bij overdaad komt de vraag “wie ben ik”. Ben je in staat om het met minder te doen? Voor mezelf kan ik die vragen invullen, ik kan met maar ook zeker zonder veel gemakken en luxe. Mijn eigen bucket list is inmiddels aardig ingevuld. Er zijn nog wat wensen maar ook heel veel mooie herinneringen die ik mee heb mogen maken. Van ontmoetingen en vriendschappen over de wereld. Van zien en beleven, reizen en lief hebben en verlies.

In 2009 verloor ik mijn broer, omdat een ander dat nodig vond. Mijn broer zat hem kennelijk in de weg. Hij werd slechts 43 jaar 4 jaar jonger dan ik nu ben, terwijl hij 4 jaar ouder is. De pijn van het verlies, de woede van het rouwproces werd bruut verstoord toen ik mijn enkel verbrijzelde en mijn nicht verloor, een jaar later. Het rouwproces begon opnieuw. Kon ik dit aan? Achteraf zeg ik nee. Absoluut niet.

Toen ook mijn moeder overleed in 2012 verloor ik mezelf uit het zicht en werd ziek. De enkel ging ontsteken, het been vormde propjes, er kwam een vaatinfarct en levensgevaarlijk infectie. Ik moest vechten voor mijn leven in een ver land, Cuba, nauwelijks een week na het overlijden van mam. Thuis aangekomen werd ik nog zieker. Volgden er discussies over amputatie en revalideren. Wel of geen leukemie, het bleek een chromosoom afwijking te zijn van gen 12.  In 2014 dacht ik een donkere periode af te sluiten maar toen werd mijn vader ziek, longkanker, het sloeg in als een bom.

Of dat niet genoeg was brak ik mijn enkel opnieuw en ontstond er weer een infectie gevolgd door trombose. Ik moest op bed blijven 8 maanden lang, kort nadat mijn vader was geopereerd en belandde in die periode eindelijk in de volgende fases van de rouw. Tot de laatste, een depressie. Een inktzwart gat. Ik overwon het. Met behulp van meditatie, goede gesprekken, een blij hart en muziek kroop ik eruit en leef weer, ik ben terug in de maatschappij!

Door deze lezing van Sarah weet ik wat ik overwonnen heb, ik mag er zijn! Maar jullie ook!

Tekst en foto’s: Isabel Blanco

Stolpersteine Enschede

“Nieuwe Verhalen” WOII-lezing door Eric Heijink

De rol van de Politie Enschede in de Tweede Wereldoorlog

 

Agenten in Krijgsgevangenschap

In deze lezing neemt Eric Heijink ons mee naar de Tweede Wereldoorlog, een tijd die gekenmerkt werd door verraad, haat en zuiveringen. De rol van de Politie is niet altijd even gemakkelijk geweest. Velen waren lid van de NSB, anderen er tewerkgesteld en zij die al bij de Politie werkten moesten zich aanpassen aan een nieuw bewind. Die van Adolf Hitler. Dubbele gevoelens.

Voor de slachtoffers die geen graf hebben worden er her en der in Nederland Stolpersteine neergelegd zo ook in Enschede. Deze stenen zijn bedoeld om ze herdenken en zijn een project van de Duitse Kunstenaar Gunter Demmig. Dit jaar zijn er 2 opmerkelijke stenen gelegd bij de huizen van 2 agenten die de oorlog niet hebben overleefd. Abraham Keijzer en Antonie van Essen. Bram kwam niet terug uit krijgsgevangenschap en Antonie werd een dag voor de bevrijding geliquideerd. Aanleiding was de liquidatie van NSB-politieagent Pieter Kaaij in 1943.

 

Stolperstein van Abraham Keizer

Op 3 juli 1943 werd Opper Luitenant Pieter Kaaij geliquideerd voor de Kuipersdijk 123, het huis waar de ouders van een van de verzetshelden van Enschede woonden, Johannes ter Horst. Hoewel de moord nooit is opgehelderd werden ter vergelding 24 agenten van het Politie Korps gevangengenomen en naar het Krijgsgevangenkamp Stalag IV B in Mulhberg overgebracht. Ze verbleven er ruim een jaar.

Pieter Kaaij kwam van het Korps Amsterdam, hij was lid van de NSB en stond bekend als een echte Jodenjager. Zijn bekendste daad was het achterhalen van de namen wie achter de brand van het bevolkingsregister in Amsterdam zaten in 1943, de bekendste verzetsdaad van Nederland uitgevoerd door groep 2000. Hij had de verrader die de beloning had geïnd gearresteerd en incasseerde een groot deel van de beloning van FL 10.000. Hij werd vervolgens gepromoveerd en overgeplaatst naar Enschede waar hij op 15 april 1943 begon. Dat hij niet echt geliefd werd bij de bevolking en het verzet behoeft geen betoog.

Hij had trouw gezworen aan de Führer! Amper in Enschede te werk gesteld maakt hij al faam als Jodenjager. Hij ging voortvarend te werk en dat zal wellicht de reden voor zijn moord zijn geweest.

Op 3 juli 1943, de man is amper 3 maanden aan het werk in Enschede, wordt hij neergeschoten terwijl hij op weg is naar zijn werk om 7 uur ’s ochtends. De avond ervoor heeft hij nog een onderduikend kind van Joodse afkomst bij de familie Weener uit huis gehaald. De gevolgen zijn desastreus voor het Enschedese Korps dat er niet in slaagt de moord op te helderen.

Is het wraak van de Amsterdamse verzetsgroep? Is het de wraak van de Enschedese verzetsgroep CS-6? Is hij verraden door agenten? Diverse namen duiken op in het onderzoek maar het zijn uiteindelijk 24 agenten die de klos zijn en naar een krijgsgevangenkamp worden afgevoerd. 1 komt niet thuis.

In de nacht van 5 op 6 juli 1943 krijgen de agenten het bevel om zich die ochtend te melden op het Politiebureau. Bij aankomst worden agenten omsingeld door de SD, er wordt ternauwernood een bloedbad voorkomen, de agenten voelen zich bedreigd en grijpen bijna naar hun wapens. De lijst van oud militairen die nu agent zijn wordt erbij gehaald en er worden 24 namen genoemd ze worden overgebracht naar het Hoofdkantoor van de SD in Enschede aan de Tromplaan en krijgen te horen dat ze pas naar huis mogen als de moordenaar op Pieter Kaaij wordt aangehouden. Direct daarop worden ze op transport gezet, eerst naar kamp Amersfoort vervolgens op 10 juli 1943 naar Muhlberg. Onderweg speelt Abraham Keijzer op zijn trompet het “Wilhelmus” de agenten zingen huilend het lied van hun vaderland. Zien ze het nog terug?

In september 1944 overlijdt Abraham Keijzer in het kamp vermoedelijk aan een ziekte, 23 anderen komen later dat jaar vrij. Ze nemen weer dienst in het Korps en vervolgen hun werk als agent. Antonie van Essen was nauw betrokken bij het Verzet. Hij hielp mee aan het vervaardigen van persoonsbewijzen en werd 1 dag voor de bevrijding vermoord met 7 andere verzetshelden door de SD op 31 maart 1945.

Je kunt je bijna niet voorstellen hoe het moet zijn geweest voor deze agenten, uit wraak opgesloten in een kamp en daarna weer aan de slag als agent! Een bizarre werkelijkheid. Nee zeggen was geen optie!

Tekst: Isabel Blanco