Blake Shelton “If I’m Honest

Blake Shelton – “If I’m honest” review

Isabel Blanco for CMNI
Blake might be a giant country star in the US, known as The Voice coach who keeps winning but I never heard of him. In Europe we have no real clue about how good these artists are. If I’m honest is called his break up album. For me it’s the start of listening to great country music. I wonder why they don’t hit our charts here. 
Don’t get me wrong. I wrote a lot of reviews but intent to discover always something new. This album is more then good! 
Not knowing the tabloid news makes it better for me to open up to this music that Blake sings. I can image the big stages the he plays, see the crowd enjoying what he does. Feeling his music, singing along. It speaks for itself why he is big in Country. The album combines country and country pop in an easy way. Music that you want to listen to. 

I can either write down what I think of his songs by reviewing one after the other but I won’t. Every song is potential chart song in my opinion. 
“She has a way with words” is mentioned the most in other reviews because of the lyrics, I just like the sound of it. Break up album or not it doesn’t matter this is a musician who understands his job. As far as you can call it a job, playing music is a passion. Either you have it or not. He has it. Including those incredible eyes. 

If a rate has to come with this album it’s a 5 star for sure. Which is a pretty good rate for a European music and art writer. Music from the heart and soul and the best part of it is that you don’t even have to like country to grow fond of this album…. Let it dazzle and surprise you as it dit me.

“Dichter bij je ik” Sarah Grosman

“Dichter bij je ik” lezing 13 mei 2017

    Openbare Bibliotheek Enschede 

Soms is het moedig om jezelf dichterbij ‘je zijn’ te plaatsen om te helen of de essentie van je bestaan weer op te pakken. Dit keer dan niet vanuit je ratio, je verstand, maar vanuit je hart. Sarah Grosman is er in geslaagd om een methodiek te bedenken en aan te reiken die niet zweverig is. Maar je wel kan helpen!

                     “Een moedige stap is een stap dichterbij jezelf”

 DSC_6174

Sarah is een lieve, spontane meid, een open boek, iemand die zich kwetsbaar op durft te stellen. Toch cijfert ze zichzelf weg als ik teveel vragen stel. Ze komt als spreker, voor ons. Een mooie eigenschap, bescheidenheid het siert haar. Ondanks haar nog jonge leeftijd van 30 jaar geeft ze een lezing weg alsof ze het al jaren doet. De essentie is om je te helpen jezelf terug te vinden. Iets wat in onze huidige haastige selfie maatschappij nodig is. Even niet het snelle, maar terug in de kern van jezelf. Wie ben jij?

Het lijkt zo’n logisch vraag met een logisch antwoord. Wie ben jij? Weet jij het? Als ik mezelf die vraag stel moet ik er toch even over nadenken.

Voor de lezing maakt Sarah gebruik van een prachtige PowerPoint presentatie die je aan het denken zet. Eigen quoten en metaforen op een prachtige rustige achtergrond met eigen gemaakte foto’s. Met behulp van een quote neemt ze je op rustige toon mee in een verhaal passend bij het beeld op de achtergrond. Door die rustige toon dwingt ze je tot nadenken. Dit wordt benadrukt door een punt van rust. Een zwarte afbeelding! Terwijl ze dit doet stelt ze ook vragen en kijkt bezoekers daar bij aan. Zo neemt ze je ook persoonlijk mee in haar onderwerp.

Sarah is bewust tot de keuze gekomen om mensen dichter bij zichzelf te komen nadat ze zelf een aantal moedige moeilijke stappen moest zetten. Wie is die jongedame die geadopteerd is en mee moest maken hoe de wereld om haar heen denkt over een ander uiterlijk. Ze kreeg het niet cadeau! Vanuit die achtergrond ging ze op zoek naar een methode die paste bij haar om te helen. Om te vergeven, om lief te hebben, om jezelf te kunnen zijn.

Een methode die anders is. Ze geeft handige tools om bij jezelf te komen en te leren om eens uit die ratio te stappen en in je intuïtie te stappen voordat je een beslissing neemt. Ze heeft een doel voor ogen, coaching en dat merk je. Ze luistert aandachtig bij vragen gaat ze het gesprek aan. Laat je nadenken om tot een gezamenlijk antwoord te komen. Ze is goed op weg om haar doel te bereiken.

Ze helpt je met een visualisatie oefening waarin jij een beeld dat je vanzelf hebt of weg laat gaan, de achtergrond in of die je omarmt. De oefening pakt verassend uit, zelfs ik deed mee. Hoe? Daarvoor moet jezelf eens langskomen. Want Sarah komt terug, ze gaat het nog een keer doen!

Sarah koos bewust voor de plek waar ze haar tweede lezing gaf, de Openbare Bibliotheek in het centrum van Enschede. Zoals ze heel bedachtzaam haar pad aan het uitzetten is. Ze hoopt dat ze mensen mag helpen die volop in de maatschappij staan, die veel hebben meegemaakt en op een punt zijn aanbeland dat ze de balans op willen maken. In een wereld anno nu is dat soms nodig, er gebeurt nogal wat op dit moment. We snakken naar rust en onszelf kunnen zijn in een omgeving die sneller verandert dan de tweed die je net plaatste of de mail die je mailbox inkomt. Tussendoor kan je wereld volledig op zijn kop komen te staan door verlies, een trauma of onrecht. We maken wat mee in ons leven.

sarah

We gooien onbewust onze rugzak vol simpelweg omdat we ons verstand laten prevaleren. Hoezo handelen met je hart, je vergeet het toch? Of we ervaren het tegenovergestelde. We hebben alles wat nodig hebben, kunnen alles bereiken wat we willen maar we stellen ons de vraag “is dit alles?” of te weinig of te vaak. Er moet toch meer zijn? Ook bij overdaad komt de vraag “wie ben ik”. Ben je in staat om het met minder te doen? Voor mezelf kan ik die vragen invullen, ik kan met maar ook zeker zonder veel gemakken en luxe. Mijn eigen bucket list is inmiddels aardig ingevuld. Er zijn nog wat wensen maar ook heel veel mooie herinneringen die ik mee heb mogen maken. Van ontmoetingen en vriendschappen over de wereld. Van zien en beleven, reizen en lief hebben en verlies.

In 2009 verloor ik mijn broer, omdat een ander dat nodig vond. Mijn broer zat hem kennelijk in de weg. Hij werd slechts 43 jaar 4 jaar jonger dan ik nu ben, terwijl hij 4 jaar ouder is. De pijn van het verlies, de woede van het rouwproces werd bruut verstoord toen ik mijn enkel verbrijzelde en mijn nicht verloor, een jaar later. Het rouwproces begon opnieuw. Kon ik dit aan? Achteraf zeg ik nee. Absoluut niet.

Toen ook mijn moeder overleed in 2012 verloor ik mezelf uit het zicht en werd ziek. De enkel ging ontsteken, het been vormde propjes, er kwam een vaatinfarct en levensgevaarlijk infectie. Ik moest vechten voor mijn leven in een ver land, Cuba, nauwelijks een week na het overlijden van mam. Thuis aangekomen werd ik nog zieker. Volgden er discussies over amputatie en revalideren. Wel of geen leukemie, het bleek een chromosoom afwijking te zijn van gen 12.  In 2014 dacht ik een donkere periode af te sluiten maar toen werd mijn vader ziek, longkanker, het sloeg in als een bom.

Of dat niet genoeg was brak ik mijn enkel opnieuw en ontstond er weer een infectie gevolgd door trombose. Ik moest op bed blijven 8 maanden lang, kort nadat mijn vader was geopereerd en belandde in die periode eindelijk in de volgende fases van de rouw. Tot de laatste, een depressie. Een inktzwart gat. Ik overwon het. Met behulp van meditatie, goede gesprekken, een blij hart en muziek kroop ik eruit en leef weer, ik ben terug in de maatschappij!

Door deze lezing van Sarah weet ik wat ik overwonnen heb, ik mag er zijn! Maar jullie ook!

Tekst en foto’s: Isabel Blanco

Stolpersteine Enschede

“Nieuwe Verhalen” WOII-lezing door Eric Heijink

De rol van de Politie Enschede in de Tweede Wereldoorlog

 

Agenten in Krijgsgevangenschap

In deze lezing neemt Eric Heijink ons mee naar de Tweede Wereldoorlog, een tijd die gekenmerkt werd door verraad, haat en zuiveringen. De rol van de Politie is niet altijd even gemakkelijk geweest. Velen waren lid van de NSB, anderen er tewerkgesteld en zij die al bij de Politie werkten moesten zich aanpassen aan een nieuw bewind. Die van Adolf Hitler. Dubbele gevoelens.

Voor de slachtoffers die geen graf hebben worden er her en der in Nederland Stolpersteine neergelegd zo ook in Enschede. Deze stenen zijn bedoeld om ze herdenken en zijn een project van de Duitse Kunstenaar Gunter Demmig. Dit jaar zijn er 2 opmerkelijke stenen gelegd bij de huizen van 2 agenten die de oorlog niet hebben overleefd. Abraham Keijzer en Antonie van Essen. Bram kwam niet terug uit krijgsgevangenschap en Antonie werd een dag voor de bevrijding geliquideerd. Aanleiding was de liquidatie van NSB-politieagent Pieter Kaaij in 1943.

 

Stolperstein van Abraham Keizer

Op 3 juli 1943 werd Opper Luitenant Pieter Kaaij geliquideerd voor de Kuipersdijk 123, het huis waar de ouders van een van de verzetshelden van Enschede woonden, Johannes ter Horst. Hoewel de moord nooit is opgehelderd werden ter vergelding 24 agenten van het Politie Korps gevangengenomen en naar het Krijgsgevangenkamp Stalag IV B in Mulhberg overgebracht. Ze verbleven er ruim een jaar.

Pieter Kaaij kwam van het Korps Amsterdam, hij was lid van de NSB en stond bekend als een echte Jodenjager. Zijn bekendste daad was het achterhalen van de namen wie achter de brand van het bevolkingsregister in Amsterdam zaten in 1943, de bekendste verzetsdaad van Nederland uitgevoerd door groep 2000. Hij had de verrader die de beloning had geïnd gearresteerd en incasseerde een groot deel van de beloning van FL 10.000. Hij werd vervolgens gepromoveerd en overgeplaatst naar Enschede waar hij op 15 april 1943 begon. Dat hij niet echt geliefd werd bij de bevolking en het verzet behoeft geen betoog.

Hij had trouw gezworen aan de Führer! Amper in Enschede te werk gesteld maakt hij al faam als Jodenjager. Hij ging voortvarend te werk en dat zal wellicht de reden voor zijn moord zijn geweest.

Op 3 juli 1943, de man is amper 3 maanden aan het werk in Enschede, wordt hij neergeschoten terwijl hij op weg is naar zijn werk om 7 uur ’s ochtends. De avond ervoor heeft hij nog een onderduikend kind van Joodse afkomst bij de familie Weener uit huis gehaald. De gevolgen zijn desastreus voor het Enschedese Korps dat er niet in slaagt de moord op te helderen.

Is het wraak van de Amsterdamse verzetsgroep? Is het de wraak van de Enschedese verzetsgroep CS-6? Is hij verraden door agenten? Diverse namen duiken op in het onderzoek maar het zijn uiteindelijk 24 agenten die de klos zijn en naar een krijgsgevangenkamp worden afgevoerd. 1 komt niet thuis.

In de nacht van 5 op 6 juli 1943 krijgen de agenten het bevel om zich die ochtend te melden op het Politiebureau. Bij aankomst worden agenten omsingeld door de SD, er wordt ternauwernood een bloedbad voorkomen, de agenten voelen zich bedreigd en grijpen bijna naar hun wapens. De lijst van oud militairen die nu agent zijn wordt erbij gehaald en er worden 24 namen genoemd ze worden overgebracht naar het Hoofdkantoor van de SD in Enschede aan de Tromplaan en krijgen te horen dat ze pas naar huis mogen als de moordenaar op Pieter Kaaij wordt aangehouden. Direct daarop worden ze op transport gezet, eerst naar kamp Amersfoort vervolgens op 10 juli 1943 naar Muhlberg. Onderweg speelt Abraham Keijzer op zijn trompet het “Wilhelmus” de agenten zingen huilend het lied van hun vaderland. Zien ze het nog terug?

In september 1944 overlijdt Abraham Keijzer in het kamp vermoedelijk aan een ziekte, 23 anderen komen later dat jaar vrij. Ze nemen weer dienst in het Korps en vervolgen hun werk als agent. Antonie van Essen was nauw betrokken bij het Verzet. Hij hielp mee aan het vervaardigen van persoonsbewijzen en werd 1 dag voor de bevrijding vermoord met 7 andere verzetshelden door de SD op 31 maart 1945.

Je kunt je bijna niet voorstellen hoe het moet zijn geweest voor deze agenten, uit wraak opgesloten in een kamp en daarna weer aan de slag als agent! Een bizarre werkelijkheid. Nee zeggen was geen optie!

Tekst: Isabel Blanco

“Good Bad Girl” is Eileen Carey’s new hitsingle

Eileen Carey Launches New Single, “Good Bad Girl”Song Debuted to Nashville Music Journalists During Country Radio Seminar

(Nashville, TN April 10, 2017) Responding to the media enthusiasm she generated with her recent round of performances during Country Radio Seminar in Nashville, California singer-songwriter Eileen Carey has just released a stunning new single, “Good Bad Girl.”
 

Like such earlier Carey hits as “Let It Go” and “Bottle Your Crazy Up,” “Good Bad Girl” is light of heart and serious of purpose–which pretty much describes Carey’s whole approach to music. “If you can see the fun side—even the silly side—of relationships,” she says, “you have a much greater opportunity to illuminate the things that can—and do—go wrong. It’s that whole spoonful-of-sugar recipe.”
 

“Good Bad Girl” conjures up a complete romantic scenario in which Carey flits flirtatiously from good to bad to much, much better. Entertainment reporters who heard Carey debut the song during a special Nashville luncheon performance during Country Radio Seminar applauded it wildly.
 

“I don’t want to do ho-hum songs, the kind you vaguely hear in the background while you’re checking your phone,” Carey asserts. “That’s not fair to your audience. Give me lyrics you have to think about, even if they’re making you tap your foot at the same time.”
 

“Good Bad Girl” will be featured on Carey’s fifth studio album, produced by Travis Allen, which is due out this summer.
 

A native of Cleveland, Ohio, Carey has long since risen to prominence in the West Coast music scene. She is a three-time Los Angeles Music Award winner, a South Bay (L.A.) Music Award recipient and, in 2013, was named by CBS L. A. as one of Los Angeles’s Top 10 Female Musicians. 

Verraad! Ook homoseksuelen werden vervolgd in WOII

DSC_6097Verraad!

Opening tentoonstelling “Wie kan ik nog vertrouwen”

Door Isabel Blanco

Het is donderdag 13 april 2017. Het is niet zo maar een donderdag, het is Witte Donderdag. Het is bijna Pasen. Judas staat op het punt Jezus te verraden als Jan van Lijf een goede 2000 jaar later de opening doet voor de tentoonstelling “Wie kan ik nog vertrouwen” die gek genoeg ook over verraad gaat. Het tijdstip 17 uur zou ongeveer hetzelfde kunnen zijn. De Apostelen verzamelen zich voor het laatste Avondmaal alleen een taak. Jezus zorgt voor het eten, Judas is even weg. Het verraad van Jezus wordt 4 dagen later gevierd met zijn wederopstanding. En die wederopstanding van ons geweten maakt deze tentoonstelling zo belangrijk.

Jan van Lijf algemeen bestuurslid COC Twente en de Achterhoek opent de tentoonstelling.

Toeval? Ik denk het niet. Persoonlijk geloof ik er niet in, wel in het lot. En die lotsbepaling maakte het dat er in de Tweede Wereldoorlog ook homoseksuelen en lesbiennes werden vervolgd. Door die oorlog werden er vele verraden en opgepakt. Van zo’n 15000 weten we dat ze in een kamp zijn gestorven. We weten echter niet hoeveel er zijn opgepakt. Niet omdat er niets op papier stond maar omdat wij het simpelweg niet wilden erkennen en daardoor bewijs niet belangrijk vonden. Ik hoef je niet uit te leggen wat er dan met documenten gebeurd. Gelukkig is niet alles verloren gegaan en is er sinds 2006 de tentoonstelling “Wie kan ik nog vertrouwen” die door Nederland gaat.

 

De tentoonstelling is opgebouwd uit 22 panelen die ons meenemen van 1900 tot en met nu, het heden. Ze vertellen het verhaal van ongeveer een eeuw vervolging van de LBGT gemeenschap. Het verbod erop dat pas in 1969 afgeschaft werd en vooral het gevecht in de Tweede Wereld Oorlog. De tentoonstelling is gemaakt door het IHLIA de LHBT erfgoedorganisatie.

Een afschuwelijke waarheid is de vervolging van homo’s en lesbiennes. Ze kwamen in werkkampen terecht met een “Roze Driehoek” zoals elke gevangene van Nazi Duitsland werd gekenmerkt.

De tentoonstelling geeft een tijd weer die door velen niet herkend wordt. Vervolging van homo’s en lesbiennes in de Tweede Wereld Oorlog? Vraag het een beetje na en de meesten zullen het niet weten toch werden ook zij opgesloten in de kampen van Nazi Duitsland, echter niet om vernietigd te worden. Ze werden heropgevoed! Het was namelijk verboden om een relatie te hebben met een seksegenoot. Dat gebeurde stiekem. Maar het verraad vond op grote schaal plaats. Op de panelen zijn brieven te lezen van de omgeving, familie, vrienden, werknemers en hospita’s die mannen en vrouwen verraden en aangeven bij de SA.

Op deze foto is een schatting te lezen van de homo’s en lesbiennes die in de kampen zijn beland. Rond de 63.000 zijn waarvan vermoedelijk 15.000 het niet hebben overleefd. Daaronder de namen en nummers van 5 mannen uit Amsterdam die EN homo EN Joods waren, zijn gingen naar vernietingskampen. Omdat de Nazi’s een onderscheid maakten tussen homo’s en joden is dus moeilijk te achterhalen hoeveel er uiteindelijk toch zijn overleden.

DSC_6109

Anke leest een indringend gedicht voor van H. van Randwijk ter afsluiting van de opening.

“Een volk dat voor Tirannen zwicht”

Allen, die hier tesamen zijn,

De levenden, de doden

De handbreed, die ons scheidt, is klein

Wij zijn tesamen ontboden voor het gericht ……

 

Gedenk, de liefste, die hier ligt,

De broeder, vrind of vader,

Maar gun Uw ogen wijder zicht,

Aanzie het land en alle mens tegader,

Hoor dit bericht:

 

Wij staan tesaam voor het Gericht,

Voor goed of kwaad te kiezen,

Een volk dat voor Tirannen zwicht,

Zal meer dan lijf en goed verliezen,

Dan dooft het licht.

 

Het gedicht van Hendrik van Randwijk geeft goed de beleving weer van toen. Maar je zou het ook in deze kunnen plaatsen, hoe onvoorstelbaar ook, 1 tiran zou het zo maar lukken om een heel volk achter zich te scharen om zijn idee door te drukken. Een zuivering zoals toen is ook nu mogelijk. 1 stem kan ook nu bepalen hoe jij en ik moeten denken, wie we moeten accepteren en wie niet. Jan heeft dan ook velen uitgenodigd om bij de opening te zijn of de tentoonstelling op een later tijdstip te komen kijken in de Openbare Bibliotheek.

Het was redelijk druk bij de opening die op Witte Donderdag was een avond dat er meer te doen was in de stad. Toch nam Ahmed Yilmaz van de SP de tijd om er te zijn. Jan van Lijf kennen we zelf als voormalig raadslid voor D66. Onder het genot van een hapje en een drankje bleven de mensen nog even napraten en werden de zuilen met doeken aandachtig gelezen.

Ook na de opening nemen de mensen die de Bibliotheek bezoeken de tijd om de verhalen te lezen.

Zo staan ze stil bij het verhaal over wie de aanslag op het Bevolkingsregister in Amsterdam werkelijk heeft gepleegd. Groep 2000 onder leiding van Willem Arondeus een naam die pas echt bekend werd in 2003! Of Frieda Belinfante, beroemd dirigent en begenadigd Cello speler maakte onderdeel van die groep. Een homo en een lesbienne. Wisten we dit? Als we eerlijk zijn niet toch is dit een van de grootste verzetdaden van de Tweede Wereldoorlog. De groep bestond uit diverse Amsterdammers toch waren de meesten homoseksueel. De meesten vonden de dood na die aanslag. Zo niet Frieda, die vaak in mannenkleding over de straat ging om onderduikers bij te staan. Frieda wist in 1943 het land te ontvluchten naar Zwitserland. Tijdens haar verblijf in een vluchtelingenkamp richtte ze een koor op en was weer even de dirigent. Na haar terugkeer in Nederland besloot ze echter toch om in 1948 naar de VS te gaan. Ze zal ongetwijfeld teleurgesteld zijn over het feit dat haar verzetswerk niet erkend werd.

Eigenlijk weten we nog niets over die helden van toen. Oké er is een homo monument in Amsterdam bestaande uit Roze Driehoeken die gebouwd is schuin tegenover het Anne Frankhuis, naast de Westerkerk en op loopafstand van het voormalig COC-gebouw aan de Rozenstraat. Maar dit kwam er pas in 1987! Een jaar nadat de slachtoffers van de vervolging een “oorlogsuitkering” kregen 1986! Geld dat uiteindelijk gebruikt is voor het eerherstel van de homoseksuele vervolging. Dat is nog maar 30 geleden en ruim 50 jaar na de bevrijding!

Hoe kan dit? De oorzaak ligt onder andere in het feit dat de vervolging in de geschiedschrijving van Lou de Jong over het Koninkrijk der Nederlanden niet beschreven staat. Onbekend is onbemind.

Daarom zijn wij aan zet om het echte verhaal te vertellen. Het verhaal waar die Roze Driehoek vandaan komt, uit de kampen van Adolf Hitler. Dat er nog een groep vervolgd werd. Homoseksuelen. Omdat het kon. Omdat het mogelijk was.

Wie kan ik nog vertrouwen? Expositie komt naar Enschede

Op 13 april om 17 uur wordt de tentoonstelling gaat het van start. De veelbesproken expositie “wie kan ik nog vertrouwen” in de openbare bibliotheek aan de pijpenstraat 15 te Enschede.

“Een mens is een mens, zo is die geboren en zo moet die leven” Frieda Belinfante

Deze veelzeggende quote is van een vrouw die veel indruk maakte in de muziekwereld. In de jaren 20 van de vorige eeuw leerde ze cello spelen en trad ze op met haar vader. In de jaren 30 speelde ze eerst in het Haarlemsche Orkest daarna diverse orkesten om vervolgens het Amsterdams Trio op te richten. Ze wilde graag dirigent worden en werd dat uiteindelijk ook in Amerika maar had de tijd niet mee. Ze was vrouw en Joods.

Niets bijzonders zou je zeggen, ja net voor en tijdens de Tweede Wereldoorlog, Joods. Zou ze in een kamp hebben gezeten? Frieda was vrouw, Joods, muzikant en lesbisch maar tijdens de Tweede Wereldoorlog ook verzetsheld bij groep 2000. Die groep kennen we vooral van de aanslag op de Burgerlijke stand in Amsterdam op 27 maart 1943. Na die aanslagdook ze onder en kon haar werk, het verzorgen van vervalste persoonsbewijzen en ondersteunen van onderduikers niet voortzetten. Dat laatste en dat maakt haar uiteindelijk beroemd deed ze in herenkleding.

Frieda had geluk, ze wist te vluchten naar Zwitserland en ging vervolgens door met waar het voor haar begon, muziek maken. Ze richtte een koor op, keerde terug naar Nederland na de oorlog om vervolgens in 1947 naar Amerika te vertrekken. Frieda had heel veel geluk want voor homo’s en lesbiennes was geen plek in de samenleving in haar tijd. In de wet was letterlijk opgenomen dat ze als vrouw gewoon kinderen moest krijgen, dat deed ze uiteraard niet en woonde zelfs samen met een vrouw.

Net als alle anderen die homo of lesbisch waren was ze zich heel bewust van wat er gebeurde. “Wie kan ik nog vertrouwen” in een tijd dat je ervoor een kamp ingejaagd kon worden. Een kamp of werkstraf in de Tweede Wereldoorlog. De wet verbood het. Voor die oorlog en na die oorlog had je de kans opgepakt te worden en te worden veroordeeld. Tot ongeveer 1969.

April 2017, een homostel in Arnhem loopt hand in hand over een brug. Ze zijn getrouwd, zijn openlijk homo, hoeven het in principe niet te verstoppen omdat ze gelijke rechten hebben. Toch gaat het mis, een woordenwisseling, klappen. Een eeuw na Frieda met alle verworven vrijheden na de vervolging in die vreselijke oorlog gaat het toch weer mis. Nog steeds zijn er incidenten. Je zou eigenlijk moet zeggen dat dit absurd is we sturen Geer en Goor met een gerust hart naar bejaarden maar schelden ze intussen wel uit omdat ze Homo zijn.

Bedenk je dat de weg lang was naar erkenning en stel je eens voor hoe het moet zijn geweest in de tijd van Hitler. Gek genoeg vond hij het helemaal niet erg dat zijn tweede man in de jaren 30, baas van de SA Ernst Rohm homo was. Het kwam hem eigenlijk wel goed uit dat het verboden was in Duitsland en kon hem met een gerust hart oppakken en laten vermoorden. Toch is dat wel raar, het Arische ras moest ontdaan worden van alles wat niet Arisch was, puur en zuiver zijn dus ook geen homoseksualiteit en die tweede man was het. Hitler vond het zelfs niet erg dat een kamparts experimenten uitvoerde bij die homo’s om het “gen” te ontdekken dat ze zo maakte, als dat ontdekt zou zijn kon hij het ook genezen dacht hij.

Kampen en homo’s en lesbiennes. Je staat er niet direct bij stil maar die roze driehoek komt daar dus wel vandaan. Het symbool dat ze droegen in de kampen om ze te onderscheiden van de joden, zigeuners, politieke gevangenen en wat er nog meer in verdween. En die bewustwording duurde lang! Duitsland bood pas in 2002 zijn excuses aan. 2002! En Nederland erkende pas in 1986 dat ook de vervolgde homo’s en lesbiennes recht hadden op erkenning en een oorlogsuitkering. Ook verzetshelden van o.a. verzetsgroep 2000 kreeg pas erkenning in de jaren 90 simpelweg omdat ze homo en lesbisch waren. Zelfs de echte erkenning dat ze slachtoffer van de holocaust waren druppelde laat in de vorig eeuw binnen terwijl de rest al decennia werd herdacht. Veel info is dan ook verloren gegaan. Maar gelukkig niet alles!

De expositie “Wie kan ik nog vertrouwen” gaat over die vergeten groep en neemt ons mee naar die tijd toen en nu. Verteld ons verhalen zoals die van Frieda die verzetsheld werd maar ook over 5 mannen die in Amsterdam opgepakt werden en stierven in vernietigingskampen, ze waren homo en jood. We zien het onderscheid van de kampen zelf en leren van Gunter die maar liefst 8 jaar lang in verschillende kampen zat gedurende het bewind van Hitler. Een jood had in principe geen schijn van kans, maar Hitler had ook werkkampen, homo’s en lesbiennes moesten zeg maar door hard werken weer hetero worden. Hoeveel precies in de kampen hebben gezeten is helaas niet bekend ook niet hoeveel er stierven, vermoedelijk 15000 als homo maar bedenk je wel dat ook onder joden dus homo’s en lesbiennes waren en die werden als jood behandeld.

Veel onbekende verhalen van een lang vergeten groep omdat de maatschappij er niet klaar voor was en gezien het incident in Arnhem wellicht nog steeds niet. Discriminatie is en blijft een groot probleem evenals acceptatie..

“Wie kan ik nog vertrouwen” verteld ons een onthutsende waarheid.

The Story of Country Music, part 3 by Isabel Blanco

Picture those freed men and women bringing along there songs from the hart while meeting up others who also made their folk music creating yet another great new sound. Country.Jimmie Rodgers well known from his Country songs was also a Blues artist. Big Joe Turner could play for hours without repeating himself. Today we talk about Blues.

The Story of Country Music part 3, by Isabel Blanco

For CMNI

By Isabel Blanco

Let’s talk about the Blues. I do understand that most of you still have the blues about the passing of Rayna James in the hitseries “Nashville” or Mister Chuck Berry. Rayna James is country music as we like it and Chuck started as a Blues artist before he kinda invented the ROCK music as we know it. It is sad, it is a dark feeling, a loss. A deep feeling. A feeling which we know as the Blues is therefor the best kind of music there is to describe what we feel in pain. Blues music! The other opponent of our beloved Country Music.

Just like Hillbilly Blues also rised around the end of the 19th century. Combine Gospels and Spirituals, African and European music, chand it, shout it, feel it and we all know what we talk about.

Blues shuffles, bass walking, 4 chords and the groove is born. But where dit the term Blues come from? Is it the alcohol that many artist sing? Or dit it come from another origin. It is not really known. Some say it came from England around 1600, or that George Coleman used it in 1798 in his on act Bleu Devils. Or is it because of the first printed copyrighth in 1912 “Dallas Blues” by Hart Wand? I think it developed in the ages that the music and people developed.

“But I still got the blues in you…..”

Dit you know that the music played by the Toearegs tribe who live in the desert of Morocco sounds a lot like Blues? It gives an imagine of how Africa is rooted in this music. Inspiration is also found in the beloved spirituals of African Slaves and yes we do not want to talk about that horrific dark side of the history, fact is that this music inspired many many musicians who adapted the work songs as it should be! But without these work songs with the music from the tribes we would not have heard of Blues nor from Country. The gospels and spirituals arose at the end of slavery, when the freed slaves brought along the music. I cannot imagine any modern music form without it to be honest. Any form of poverty, including all sorts of labor slavery gave us folk and work songs. The songs written in those early day’s inspired many to sing, to make music or dance. A relief on hard labor or a change to tell the story. Great songs that still excist today and that gave us stars in the early day’s Ma Rainey, Bessie Smith, Louis Armstrong, Billie Holliday.

The early start of recording around 1912 made Blues very popular. But it took some years before the first Afro Ameican made a recording, Mamie Smith was the first february 1920 she recorded “That thing called love” followed by Bessie, Ma Rainey, Louis Armstrong. They where popular and loved.. Its hard to imagine these day’s but back then it gave huge problems. To stay in the gospel phrase thank God things have changed.

“Oh happy days……” “ Go tell it on the Mountains….”

Picture those freed men and women bringing along there songs from the hart while meeting up others who also made their folk music creating yet another great new sound. Country.

Jimmie Rodgers well known from his Country songs was also a Blues artist. Big Joe Turner could play for hours without repeating himself. And I must admit also that my first spoken words where not daddy or mom but “Blueberry Hill” must be genes I think.

There is so much to tell about Blues music but I am here to tell you the story of Country Music. Its a privilige to know that this music that may be simple in writing is part of it. And what sounds simple on paper is in fact a cry from the heart. And thats why many love it so much.