Bernadette, de kleine boodschapper

De kleine boodschapper

Diep in de bergen
Lag een grot verscholen
Goed genoeg voor de varkens
Massabiele Niemand kwam er
Slecht de arme meisjes van de molen

Zoekend naar Sprokkelend hout
Was de grot op de koude winterdag
Op hun pad gekomen
Als herderinnetje ziek en verwaarloosd
Van de harde minne weer thuis mogen wonen

Getroost in bittere armoede
Gesterkt door vroomheid en liefde
Op zoek naar enig geld
Om de bittere koude winterdagen
Met wat voedsel door te komen

De grot goed genoeg voor varkens
Verscholen vlakbij Lourdes
Zag de kleine Bernadette in een licht een stralende dame
Verzonkend in gebed,
De rozenkrans biddend
Zei ze dat ze gevraagd was 14 dagen te komen

Van curiositeit en uitgelachen
Tot gevolgd door duizenden naar de grot
Sommige dagen zo druk
Dat ze haar bidplek niet kon bereiken
De Massabiele werd een drukke pelgrimsplek

Verzonkend in diep gebed
Pratend met de dame op haar hoge plek
Werd Bernadette gevraagd
Een gat in de grond te graven
En opgedragen het modderige water te drinken

Omdat haar dame het opdroeg
Het graven, drinken, het eten van kruiden
Ging ze met de laatste boodschap
Ter pastore om hem op de een na laatste dag te vragen
Een basiliek te bouwen en een processie te maken
Hij ging door de knie door het antwoord

Om latere drukte en zegeningen te voorkomen
Werd ze in het ziekenhuis
Bij de nonnen opgenomen
Asthma had haar jeugd en lijf verzwakt
Doch was er de list om velen toch te zegenen

Als ziekenverzorgster vond ze haar plek
3 jaar van enig geluk en gelukmakend werk
Totdat ze naar Nevers ging als postulant
Om als Novice in de ziekenzaal te werken
Maar gekrenkt bij de eedaflegging

‘Ik ben goed genoeg voor niets’
Haar armoedige afkomst werd haar zwaar aangerekend
‘Niet goed genoeg’ voor de Heilige maagd
Met een harde nonnen opbrenging
Onderging ze haar lot als ‘afstervende Heilige’

Hoewel verboden te praten over Lourdes
Haar geliefde grot Massabiele
En haar familie uit Lourdes niet ziend
Ontving ze meer dan ooit en uitgeput
De vele prieters, bischoppen en pelgrims

Waar de ademnood steeds zwaarder werd
De zucht van tubercelose haar lichaam overnam
Verontschuldige ze zich voor het ‘nergens goed in zijn’
Dragend haar lot in dit leven
Wachtend op het volgende

Het leven waar ze wel gelukkig zou zijn
Verdroeg ze haar lot als heilige op aarde
Veroordeeld, ondergewaardeerd en ziek
Het kind dat de dame 14 keer zag
Stierf als heilige in het aanblik van haar geliefde dame

Pas na haar heengaan
Gaf men toe de kleine zieke
Schandalig hard te hebben behandeld
Ze onderging het allemaal in genade
De genade die God haar al had geschonken

Bernadette, de heilige Bernadette
Verbleef immer in bittere armoede
Te trots geschenken aan te nemen
Te trots om rijkdom te omarmen
Bleek een martelaar voor de zieken

Stil verdriet

Stil verdriet (voor mijn lieve broer)

Gevangen in woorden,

Stil verdriet,

Nooit meer je stem horen,

Nooit meer die lach

Die mooie ogen

Als je geniet

Als een dief in nacht

Snel en onbedachtzaam

Kwam het ochtendgloren

Stemmen verstilden

Gevangen in woorden

De stem die zei

“Uw broer is er niet meer”

De stem verstonde

Of hoorde ik niet meer

Als een dief in de nacht

Was hij gekomen

En als een dief in de nacht

Wist hij te ontkomen

Een spoor van geweld

Een klap, een traan

Niemand die het zag komen

Gebroken, verstomd

Gevangen in woorden

Stil vermomd

Toch ging het verdriet verloren

Verloren in tijd

Verloren de strijd

Maar niet verloren

De warme stem

Het mooie gezicht

Die prachtige lach

Je bent opnieuw geboren

‘Allemaal beestjes in de lucht’ slot blog van zomerpret in de bieb

Terwijl in Nederland de kinderen op een warme dag in de Bieb bezig zijn beleef ik in Sarajevo een mooie dag om in het stadshart te gaan wandelen. De ochtend begon in een prachtige tuin vol zonnebloemen met vogeltjes.

Daaraan terugdenkend en de tekening van Tobias zie bedenk ik me dat het de eerste vakantie is in ruim 25 jaar dat ik niet achter een kolibrie aan zit te jagen. Je kent ze wel die mini vogels die vliegen als een helikopter en minstens zo gekleurd zijn. Ik stel vast dat het me nog steeds niet is gelukt. Slechts een paar bewegende foto’s heb ik bezit gemaakt in Monteverde, Costa Rica. Notabene op een kolibrie farm!

Het gejaag begon in Mexico in juli 1996. Voor het eerst zag ik die kleine vogel op een bloem duiken. Ik was compleet gefascineerd door dat kleine vogeltje en besef dat dit moment, camera loos, de beste kans ooit is geweest op een goede foto. Uit pure chagrijn ging ik vanaf dat moment kippen fotograferen. Ze staan symbool voor de foto die nooit is gelukt. Zucht. Elke serie uit prachtige landen met heel veel kolibries bevatten foto’s van kippen. Een reminder. Het lag niet aan de reizen maar wel aan de snelheid. Ik weet zeker na het lezen van dit prachtige verslag van Anja Lammers dat onze bieb kinderen meer succes hadden en ook nog heel goed kunnen tekenen! Volgend jaar dus maar gewoon bij ze blijven, de volle 6 weken. Dat levert tenminste goede foto’s op.

Workshops ‘Allemaal beestjes …in de lucht’.

Als laatste uit de serie zijn de beestjes in de lucht aan de beurt. Wanneer we ons tijdens de workshop voorbereiden op wat er allemaal rondvliegt in de natuur, vallen buiten de mussen bijna van het dak. Zo warm is het. Toch zijn er acht kinderen en hun ouders naar de bieb gekomen om vliegende beestjes te bestuderen. Het podium in de Pijpenla-ruimte ligt bezaaid met boeken over rondvliegende beestje. We zoeken in boeken en praten over platen. Om vervolgens te raden welke beestjes we geprojecteerd zien op het scherm. Dat varieert van veel voorkomende vogels als duiven, die papa’s pas gepoetste auto onder poepen en zeemeeuwen die patatjes van je bord pikken, tot vleermuizen, vlinders en het trio hommel, wesp en bij. Vragen over de beestjes waar we samen niet uitkomen, stellen we de volgende week aan de IVN gids in het Zweeringbeekpark. Iedereen krijgt een zoekkaart mee naar huis waar alle vliegende beestjes op staan waar we mee bezig zijn geweest. Dan is het tijd voor kunst met een grote K. Kinderen gaan hun ‘droomvogel’ tekenen. Het wordt er stil van. De meest paradijselijke vogels verschijnen op het papier. Om te ervaren hoe licht beestjes moeten zijn om te kunnen vliegen, gaan we met z’n allen roze veertjes door de Pijpenla-ruimte blazen. De veertjes worden gevolgd door trossen zeepbellen uit de bellenblazers! Zo, nu hebben we voldoende bagage om de volgende week de vliegende beestjes ‘in het echt’ te gaan bekijken.

Wanneer we een week later de beestjes in de lucht ‘live’ hopen te treffen, hebben we in ieder geval mazzel met het weer. Een stralend blauwe lucht en zonneschijn, terwijl de dag er voor de straten in Hengelo blank hebben gestaan door hevige regenval. De IVN-gids start met de vraag : ‘wie heeft er al eens geprobeerd te vliegen?’ Allemaal dus! En waarom is dat niet gelukt, vraagt de gids vervolgens. ’Omdat we te zwaar zijn’, klinkt het als uit één mond. Klopt, zo zegt de gids en hij vertelt dat vogels holle botjes hebben en een verenkleed zo licht als een veertje! Onder leiding van de gids kijken de kinderen met aandacht naar vlinders als het koolwitje, de citroenvlinder, het icarusblauwtje, en de kleine vuurvlinder. Wanneer de gids ze met z’n grote vlindernet vangt en voorzichtig in een potje stopt, kunnen we ze met behulp van een loep van héél dichtbij bekijken. De gids leert de kinderen ook te kijken door een verrekijker en een telescoop. Hoe moet je de kijker richten om de vogel goed in beeld te krijgen? Daar gaat het om. Om de jonge onderzoekers een handje te helpen, had de gids vóór de zoektocht al gekleurde vogeltjes in de bomen gehangen. Die zitten tenminste stil! We sluiten de middag af met een ballonnenspel, want ballonnen zijn ook licht en kunnen een beetje vliegen. De zomervakantie in Enschede is bijna voorbij, en dit is dan al weer de laatste workshop. ‘Ah….komen jullie volgend jaar weer’ vragen de kinderen.

De berg Igman huilt

Aan de voet van berg Igman staan de huizen die geleden hebben onder de laatste oorlog in de jaren 90 van de vorige eeuw. Ze zijn deels herbouwd, opgeknapt en gerenoveerd deels herbouwd. Het ziet er vredig uit.

Net zo vredig als de dag dat in 1992 de stad belegerd werd. We zijn in de wijk Hrasnica Ilidza van de kanton Sarajevo. Lopend en rijdend door de stad wordt nog meer zichtbaar hoe het leven er zo’n 20 jaar geleden uit moet hebben gezien. Over straat kon je niet omdat er overal sluipschutters waren en de straten urenlang door granaten werd bestookt. Dag in dag uit. Maand in maand uit. Ik zit aan een tafel in een prachtig huis te praten met een vader van een hartsvriendin. Over het ontstaan van de laatste oorlog. Precies op de plek waar zijn gezin ruim 23 geleden zat toen een granaat het huis trof.

Dat ze leven mag een wonder heten. Dat het huis er nog staat een nog groter wonder. Even kijk ik om me heen om me voor te stellen hoe die angstige minuten moeten zijn geweest waarin je niet weet of de ander er nog is. Het is aardedonker iedereen zit onder het gruis van puin en onder het puin. Vader is direct van mening dat het genoeg is geweest. Zijn gezin moet nu echt weg. Vluchten. Zoals hij met zijn dappere moeder vluchtte uit een brandend huis in WOII in Monte Negro.

Er woont een generatie in Bosnië-Herzegovina en alle andere delen van voormalig Joegoslavië die geen oorlog kent maar wie de geschiedenis van de Balkan kent weet dat elke generatie met een oorlog te maken krijgt. En het broeit er weer onder de oppervlakte. Niet omdat de bewoners het willen maar omdat het ze weer overkomt.

Het geloof speelt een grote invloed bij de vele conflicten. Velen zijn Moslim. Al eeuwen lang sinds de Ottomanen het land innamen. Ook nadat deze verdreven werden bleef een deel Moslim. Hoewel de inwoners vredig en verbroederend leven slaat soms de vlam in de pan door een radicaliserende factor.

In de jaren 90 heette deze Milosovic nu heet deze Arabier. Ze komen vanuit het midden oosten om land en rechten te kopen. Nemen hun radicale moslim ideeën mee. De vrouw moet gesluierd. De Sharia leidend zijn enz enz.

Het brengt geld in het laatje van een land waar het economisch slecht gaat. De lonen zijn laag de prijzen in verhouding duur. Het kent geen sociaal systeem zoals wij het kennen. Geen werk is geen geld. De gezondheidszorg heeft dan weliswaar goede artsen maar ziek zijn kost geld. Een verzekering zoals wij hebben is er niet. Een operatie kan jou je huis kosten. En de politiek? Corruptie verdeeld de mensen.

Tegen dat licht komen Arabieren investeren. Ze kopen alles wat ze zien en vallen op. Mannen met meerdere vrouwen in chakors en nikaps bevolken de parken. Het is een vreemd gezicht. Waar de moslim bevolking nauwelijks een hoofddoek draagt worden ze door vreemden opgedragen zich te bedekken. Er is verzet.

De jonge generatie groeit op met die radicale gedachten. Ze gaan naar de scholen die gebouwd zijn door Arabieren. Melden zich aan bij IS. Hun monden worden gevoed door de radicalen. Terwijl de ‘ouderen’ hun ouders, mijn leeftijd, en hun groot en overgrootouders met angst toekijken. De laatste oorlog (ook om het geloof) ligt nog vers in hun geheugen.

Het broeit in Sarajevo. Alweer. Niet omdat de Bosniërs dat willen maar omdat het ze weer overkomt. Omdat het weer radicaliseert.

Allemaal Beestjes in het water

Allemaal Beestjes! In het water nog wel……
Hoe vaak doen we dat nog, met onze kinderen de natuur in op zoek naar beestjes. Vermoedelijk moet je er even over nadenken, beestjes zoeken. Vermoedelijk ga je even aan jezelf denken. “Deed ik dat vroeger ook?” De boeken verzamelend met Anja Lammers maken het dat mijn gedachten even terug gaan in de tijd. In Losser heb je het grote natuurpark de “Zandbergen”. Ik kwam er graag en veel en in de zomer was het eigenlijk best normaal dat je met een gids de natuur inging. Het zal ongetwijfeld van school zijn uitgegaan tijdens een schooldag maar de gids was van de IVN en de loepjes waren vanzelfsprekend te koop in een van de winkeltjes.
Mijn vondst op een middag in de 5de klas toen, nu groep 7 was echter geen klein waterdier, of klein gronddier. Het was een piepklein mereltje. Te klein om volwassen te zijn, maar ook wel een beetje groot voor zijn nestje dat we ook met gids niet konden vinden. Achterlaten was geen optie voor ons. Teveel Beestjes, het arme kleine diertje. Ik nam het een halve tocht mee in de palmen van mijn hand, gaf het water bij de rivier de Dinkel en besloot het mereltje mee te nemen naar huis. Terwijl niemand verwachtte dat het kleine mereltje wat inmiddels omgedoopt was tot “Frits” het zou halen (hij had heel veel buikpijn) knapte Frits wonderwel goed op. Hij bleef een beetje mank maar hij redde het wel en bleef bij ons in de tuin. Hij maakte er een nestje, kreeg een vrouwtje en de vogeltjes volgden vanzelf.
Onderstaand het verslag met eigen avonturen van afgelopen woensdag middag. Veel leesplezier!

Allemaal beestjes in het water!
Deze week waren de beestjes in het water aan de beurt tijdens de kinderworkshop ‘Allemaal beestjes’, georganiseerd door de bibliotheek Enschede.

Wel 16 kinderen kwamen snuffelen in de boekencollectie van de bibliotheek. Ze hebben zeesterren gevonden, watersalamanders, kikkers, walvissen en zelfs een blauwe vinvis! De kinderen werd gevraagd: ‘denken jullie dat we de volgende week in het Zwerinkbeekpark, hier in Enschede, ook een walvis zullen vinden?’ ‘Neee!’, klonk het beslist. Een blauwe vinvis dan? ‘Neeee!’ Inderdaad, dat zal niet lukken, want een blauwe vinvis is net zo zwaar als 38 olifanten, zo hebben we in een boek gelezen. Maar wat vinden we dan wel? Met behulp van zoekkaarten, foto’s en filmpjes hebben we ontdekt dat in de vijvers van het Zweeringbeekpark stekelbaarsjes zullen zwemmen, en vlokreeftjes, posthoornslakken en bootmannetjes. Waarop een jongentje enthousiast zei: ”Dan zullen er ook wel bootsvrouwtjes zijn!”
Om de waterbeestjes even te kunnen laten logeren hebben de kinderen met glaskrijt allemaal hun eigen mini-aquarium versierd. Ze hebben een zoekkaart meegekregen zodat ze acht waterbeestjes kunnen bestuderen. Dan weten we volgende week waar we naar moeten zoeken in die vijver!
Na al dat ‘weten’ is het dan tijd voor ‘doen’. Samen hebben we het prentenboek van het jaar ,‘De kleine walvis’, interactief beleefd; een grote (opblaas)walvis verzorgd. En tenslotte hebben we de zee, een groot blauw zeil, van woeste golven voorzien, waardoor onder luid gejuich de vissen in het rond vlogen.
Volgende week woensdagmiddag gaan we, samen met de IVN gids, speuren naar beestjes in het water in het Zweringbeekpark. Voor schepnetjes wordt gezorgd, je mag zelf je aquarium meenemen!

Bijeengeharkt, Connie Harkema!

Een reis vol genot, inspiratie en werk
Weer helemaal opgeladen en met een hoofd vol inspiratie terug in Nederland. De voorjaarsreis door Frankrijk, Spanje en Portugal was heerlijk.

Op de sociale media heb ik een reisverslag bijgehouden. Voor wie het mocht hebben gemist hieronder een paar hoogtepunten. Voor een uitgebreidere terugblik zie: https://www.instagram.com/connie_harkema/

Guggenheim Museum in Bilbao (Spanje) Paasprocessie in Bilbao (Spanje)

Graanschuren in Lindoso (Portugal) Klooster Santa Cruz in Coimbra (Portugal)

Oude centrum van Tournus (Frankrijk) Place de Stanislas in Nancy (Frankrijk)
Reizen betekent voor mij niet alleen mooie dingen zien; het is ook een beetje “werken”, zoals veel fotograferen. Foto’s zijn de basis van mijn werk en daarom moet ik ze op diverse thema’s rubriceren, wat een behoorlijk intensieve klus is; goed voor de paar regenachtige dagen die we hadden.

Verder heb ik het textielvierluik voor Leeuwarden Culturele Hoofdstad 2018 voltooid.
Daarna was er weer tijd om verder te werken aan het kussen van Venetië uit de serie “Stadssonnetten”.

Maar verreweg de meeste werkmomenten gingen op aan het schrijven van de biografie over mijn ouders: “Ool en Pieper”.
Er staan dan ook weer flink wat nieuwe leesfragmenten in de blog op de boekensite: www.connieharkema.jouwweb.nl/blog-1

Onderweg ontving ik onderstaande mail van de derde van de vier uitgeverijen die ik in november vorig jaar had benaderd met de synopsis en de eerste vijftig pagina’s van het manuscript.
Het bericht luidde als volgt:
Helaas is uw manuscript ongeschikt bevonden voor publicatie. Wel vonden we dat u het verhaal over uw ouders op een prettige en aangrijpende manier heeft verwoord. Uw schrijfstijl is zeer natuurlijk.
Het klinkt misschien raar, maar deze woorden -in combinatie met de reacties die ik hierop via Facebook heb ontvangen- hebben mij nog meer gesterkt in mijn voornemen om dit boek tot een goed einde te brengen. Ik ben ervan overtuigd dat ik de juiste weg bewandel, ook over de manier hoe ik verder wil om dit schrijven wereldkundig te maken. Wordt vervolgd.

Tot slot heb ik als panellid van het verkiezingscomité voor de Kunstenaar van het Jaar de selectie van mijn twintig favoriete kunstenaars samengesteld en ingediend.

En ook deze nieuwsbrief is in Portugal gemaakt.

Ik wens je veel lees- en kijkplezier toe, want er zijn veel nieuwe initiatieven op komst.

Connie Harkema
beeldend woordkunstenaar
voor een eerlijke tekst en een kleurrijk beeld

Nieuwe expositieafspraken

Zowel voor als tijdens de reis heb ik afspraken gemaakt voor nieuwe exposities.
Hieronder heb ik ze op een rijtje gezet.

LEEUWARDEN
Aankomende juli en augustus zal er werk te zien zijn in Café Voltage aan de Emmakade te Leeuwarden. Dit is de locatie waar elke eerste maandagochtend van de maand kunstenaars bij elkaar komen om met elkaar van gedachten te wisselen.

PARIJS
Ook in juli heb ik een expositie in Hilton Hotel Parijs, georganiseerd door Bubble Art Projects. Na Antwerpen, Innsbruck, Kopenhagen, München, Stockholm en Straatsburg is Parijs de zevende grote Europese stad waar door toedoen van dit kunstbemiddelingsbureau mijn schilderijen zijn te bezichtigen. We hebben samen gekozen voor de serie “Stadssonnetten”, waarvan “Parijs” deel uitmaakt.

LEEUWARDEN
Voor volgend jaar staat er een afspraak met Galerie Van Henken aan de Westerkade te Leeuwarden op het programma. Ik neem dan deel aan een verkoopexpositie die loopt van 1 maart tot 1 november.

STEIN, ZWIJNDRECHT, NIJMEGEN
Begin maart is mevrouw Van der Valk van de gelijknamige hotelketen bij me op bezoek geweest.
Wij hebben afgesproken dat ik in november dit jaar meedoe met een Kunstfair in Stein.
Voor 2019 is in juli en augustus heeft ze Hotel ARA in Zwijndrecht gereserveerd voor een solo-expositie, en in september en oktober Hotel Molenhoek bij Nijmegen.

GROU
Maar het meest verrassend voor mij was het bericht van Harm Wijbenga van Galerie en Cadeauwinkel Prachtig Makke dat hij tijdens mijn verblijf in Portugal samen met Betty Kloosterman van Expomeer een expositie had geregeld bij Stienstra Keukens, Biensma 32 in Grou en deze ook nog eens zonder mij had ingericht! Een betere service kan een kunstenaar zich niet wensen.

HEMPENS (bij Leeuwarden)

Diezelfde Harm Wijbenga bood me aan om de laatste twee weken van juli te exposeren in de Martinuskerk aan de Skoalledyk 40 te Hempens.

BAS Beeldend Aktief Sneek

Vlak voor mijn vertrek ben ik vriend geworden van BAS Beeldend Aktief Sneek die op 29 april precies dertig jaar bestond. Voor die gelegenheid was er een speciale tentoonstelling in het leven geroepen met werkjes van 30 x 30, gemaakt door de BAS-vrienden.
Zelf heb ik onderstaand schilderijtje ingeleverd: een van de eerste werkjes van wat de serie “Mediterranee” moet worden.


Paradepaadje

Ook vóór de reis heb ik mijn bijdrage voor Paradepaadje 2017 voltooid.
Paradepaadje is een kunst- en cultuurroute in de gemeente Littenseradiel die al een aantal jaren door Petra Dijkstra wordt georganiseerd. Dit jaar is het thema “Taal en Ambacht”.

Ik noem mijn bijdrage “Mooie Mensen Galerij”.
Het staat voor een verzameling gedichten samengesteld uit interviews die ik in het verleden heb afgenomen. Elk gedicht is geschreven in telkens een andere dichtvorm.
Alle gedichten gaan over mensen die zich inzetten voor hun medemens of die een andere waardevolle aanvulling op onze samenleving vormen.
De Mooie Mensen Galerij is het eerste project in een reeks waarbij ik oud werk hergebruik.

Tijdens de route kun je mij – samen met Nel de Boer, Susan Bloemsma en Janneke Slot – vinden in het dorpshuis Lytse Fjouwere aan de Hearedyk 15A in Itens.
Daar kun je ook de cursus “Poëzie Schrijven” inkijken, die ik enige jaren geleden heb ontwikkeld voor thuisstudie-instituut Laudius. Maar liefst 700 pagina’s aanwijzingen over het lezen, schrijven, publiceren en presenteren van gedichten.
Op het moment schrijft Elsbeth de Jager voor deze cursus een examen.

Sinds dit jaar is daar Paradepaadje Op Pad (POP) bijgekomen.
Dit evenement wordt iedere keer in een andere Friese Elfstedenstad gehouden.
De eerste keer, afgelopen mei, was dat in Bolsward onder de naam “Beestachtig Bolsward”.
Petra had mij gevraagd of mijn schilderij en gedicht over deze stad hier mochten hangen.

Ik werd hiervoor zelfs genoemd op:
http://www.tvbolsward.nl/beestachtig-bolsward-even-voorstellen-2/
Leeuwarden Culturele Hoofdstad 2018

Qua invulling van de kunstwerken die ik voor ogen heb voor dit grootse evenement lig ik goed op schema.

In de winter heb ik mijn eerste vierluik gemaakt voor de tentoonstelling in De Kanselarij. Deze bestaat uit vier kleine schilderijtjes van 30 x 30 cm.

In Portugal heb ik mijn tweede vierluik voltooid, niet in verf maar in textiel. Het is ook een stuk groter dan het geschilderde werk, namelijk vier aparte doeken van 1 bij 2 meter.

Halverwege maart ben ik begonnen aan het eerste werk van mijn derde vierluik: vier schilderijen van elk 70 x 70 cm. Dit werk zal op deze tentoonstelling echter niet als vierluik zijn te herkennen, omdat de ruimte zich daar niet toe leent en de schilderijen verspreid over de ruimte hun plekje krijgen.

Uiteraard passen alle drie de vierluiken in het thema dat ik voor ogen heb:
Friesland (met hoofdstad Leeuwarden) als voorbeeld van ruimdenkende gemeenschap binnen Europa; een plaats die openstaat voor samenwerking met andersdenkenden.

Het thema wordt in alle vierluiken vanuit verschillende gezichtspunten belicht en wel op zo’n manier dat ze naadloos aansluiten op een aantal van mijn Europese ‘Stadssonnetten’ en de serie ‘Friese Elfsteden’, die ook in de Kanselarij te zien zullen zijn.

De Kanselarij

Voor de gezamenlijke expositie van FRIA (de kunstvereniging waarvan ik lid ben) met als thema “Reizen & Thuiskomen” heb ik een schilderij van 70 x 70 gemaakt.

En hoe dit er dan allemaal uit mag zien?
Dat houd ik nog even liever geheim…

Agenda

2017

18 november 2016 t/m december 2018
Congrescentrum WTC Expo, Heliconweg 52, Leeuwarden
1 groot werk van alle Friese 11-steden op de 1e etage
Vrij toegankelijk tijdens de openingsuren

Mei tot onbepaalde datum
Stienstra Keukens, Biensma 32, Grou

Juli
Hilton Hotel Parijs (Stadssonnetten)

Juli (laatste twee weken)
Martinuskerk, Skoalledyk 40, Hempens
Donderdag-, vrijdag-, zaterdag- en zondagmiddag

Juli en augustus
Cafe Voltage in verzamelgebouw Emmastaete, Emmakade 59, Leeuwarden

1 t/m 3 september
Deelname aan Kunst- en Cultuurroute Paradepaadje in de gemeente Littenseradiel.
Thema: “Taal en Ambacht”. Locatie: dorpshuis Lytse Fjouwere aan de Hearedyk 15A in Itens

4 en 5 november
Van der Valk Art Fair, in het voormalig hoofdkantoor van DSM, Mauritslaan 65, Stein

2018
Deelname aan Leeuwarden Culturele Hoofdstad 2018

Met exposities in:

januari, februari, maart​​Antonius Ziekenhuis Sneek (solo)

maart t/m oktober​​​Galerie Van Henken, Westerkade 7, Leeuwarden
​​​​​(deelname verkoopexpositie)

mei, juni, juli, augustus​​nader te bepalen locatie in Leeuwarden
​​​​​(deelname FRIA groepsexpositie)

………​​​​​buitengebied Sloten
​​​​​(deelname The Colorfield Performance)

september / oktober​​​De Kanselarij Leeuwarden (vml. Fries Museum)

gehele jaar (plus 2017)​​WTC Expo Leeuwarden (alle 11-steden ineen)

2019

Juli en augustus
Van der Valk Ara Hotel, Veerweg 10, Zwijndrecht (solo)

September en oktober
Van der Valk Hotel Molenhoek, Rijksweg 1, bij Nijmegen (solo)

Contact en achtergrondinformatie

Je kunt me mailen op connieharkemainfo@gmail.com

Voor nadere informatie verwijs ik naar:
www.connieharkema.exto.nl
www.connieharkema.jouwweb.nl
http://www.flickr.com/photos/78956192@N03/
www.todio.nl/Connie

De nieuwste berichtjes vind je op:
http://www.facebook.com/profile.php?id=100002148662167
http://www.linkedin.com/pub/connie-harkema/17/b54/244
http://twitter.com/ConnieHarkema
https://www.instagram.com/connie_harkema/

“Dichter bij je ik” Sarah Grosman

“Dichter bij je ik” lezing 13 mei 2017

    Openbare Bibliotheek Enschede 

Soms is het moedig om jezelf dichterbij ‘je zijn’ te plaatsen om te helen of de essentie van je bestaan weer op te pakken. Dit keer dan niet vanuit je ratio, je verstand, maar vanuit je hart. Sarah Grosman is er in geslaagd om een methodiek te bedenken en aan te reiken die niet zweverig is. Maar je wel kan helpen!

                     “Een moedige stap is een stap dichterbij jezelf”

 DSC_6174

Sarah is een lieve, spontane meid, een open boek, iemand die zich kwetsbaar op durft te stellen. Toch cijfert ze zichzelf weg als ik teveel vragen stel. Ze komt als spreker, voor ons. Een mooie eigenschap, bescheidenheid het siert haar. Ondanks haar nog jonge leeftijd van 30 jaar geeft ze een lezing weg alsof ze het al jaren doet. De essentie is om je te helpen jezelf terug te vinden. Iets wat in onze huidige haastige selfie maatschappij nodig is. Even niet het snelle, maar terug in de kern van jezelf. Wie ben jij?

Het lijkt zo’n logisch vraag met een logisch antwoord. Wie ben jij? Weet jij het? Als ik mezelf die vraag stel moet ik er toch even over nadenken.

Voor de lezing maakt Sarah gebruik van een prachtige PowerPoint presentatie die je aan het denken zet. Eigen quoten en metaforen op een prachtige rustige achtergrond met eigen gemaakte foto’s. Met behulp van een quote neemt ze je op rustige toon mee in een verhaal passend bij het beeld op de achtergrond. Door die rustige toon dwingt ze je tot nadenken. Dit wordt benadrukt door een punt van rust. Een zwarte afbeelding! Terwijl ze dit doet stelt ze ook vragen en kijkt bezoekers daar bij aan. Zo neemt ze je ook persoonlijk mee in haar onderwerp.

Sarah is bewust tot de keuze gekomen om mensen dichter bij zichzelf te komen nadat ze zelf een aantal moedige moeilijke stappen moest zetten. Wie is die jongedame die geadopteerd is en mee moest maken hoe de wereld om haar heen denkt over een ander uiterlijk. Ze kreeg het niet cadeau! Vanuit die achtergrond ging ze op zoek naar een methode die paste bij haar om te helen. Om te vergeven, om lief te hebben, om jezelf te kunnen zijn.

Een methode die anders is. Ze geeft handige tools om bij jezelf te komen en te leren om eens uit die ratio te stappen en in je intuïtie te stappen voordat je een beslissing neemt. Ze heeft een doel voor ogen, coaching en dat merk je. Ze luistert aandachtig bij vragen gaat ze het gesprek aan. Laat je nadenken om tot een gezamenlijk antwoord te komen. Ze is goed op weg om haar doel te bereiken.

Ze helpt je met een visualisatie oefening waarin jij een beeld dat je vanzelf hebt of weg laat gaan, de achtergrond in of die je omarmt. De oefening pakt verassend uit, zelfs ik deed mee. Hoe? Daarvoor moet jezelf eens langskomen. Want Sarah komt terug, ze gaat het nog een keer doen!

Sarah koos bewust voor de plek waar ze haar tweede lezing gaf, de Openbare Bibliotheek in het centrum van Enschede. Zoals ze heel bedachtzaam haar pad aan het uitzetten is. Ze hoopt dat ze mensen mag helpen die volop in de maatschappij staan, die veel hebben meegemaakt en op een punt zijn aanbeland dat ze de balans op willen maken. In een wereld anno nu is dat soms nodig, er gebeurt nogal wat op dit moment. We snakken naar rust en onszelf kunnen zijn in een omgeving die sneller verandert dan de tweed die je net plaatste of de mail die je mailbox inkomt. Tussendoor kan je wereld volledig op zijn kop komen te staan door verlies, een trauma of onrecht. We maken wat mee in ons leven.

sarah

We gooien onbewust onze rugzak vol simpelweg omdat we ons verstand laten prevaleren. Hoezo handelen met je hart, je vergeet het toch? Of we ervaren het tegenovergestelde. We hebben alles wat nodig hebben, kunnen alles bereiken wat we willen maar we stellen ons de vraag “is dit alles?” of te weinig of te vaak. Er moet toch meer zijn? Ook bij overdaad komt de vraag “wie ben ik”. Ben je in staat om het met minder te doen? Voor mezelf kan ik die vragen invullen, ik kan met maar ook zeker zonder veel gemakken en luxe. Mijn eigen bucket list is inmiddels aardig ingevuld. Er zijn nog wat wensen maar ook heel veel mooie herinneringen die ik mee heb mogen maken. Van ontmoetingen en vriendschappen over de wereld. Van zien en beleven, reizen en lief hebben en verlies.

In 2009 verloor ik mijn broer, omdat een ander dat nodig vond. Mijn broer zat hem kennelijk in de weg. Hij werd slechts 43 jaar 4 jaar jonger dan ik nu ben, terwijl hij 4 jaar ouder is. De pijn van het verlies, de woede van het rouwproces werd bruut verstoord toen ik mijn enkel verbrijzelde en mijn nicht verloor, een jaar later. Het rouwproces begon opnieuw. Kon ik dit aan? Achteraf zeg ik nee. Absoluut niet.

Toen ook mijn moeder overleed in 2012 verloor ik mezelf uit het zicht en werd ziek. De enkel ging ontsteken, het been vormde propjes, er kwam een vaatinfarct en levensgevaarlijk infectie. Ik moest vechten voor mijn leven in een ver land, Cuba, nauwelijks een week na het overlijden van mam. Thuis aangekomen werd ik nog zieker. Volgden er discussies over amputatie en revalideren. Wel of geen leukemie, het bleek een chromosoom afwijking te zijn van gen 12.  In 2014 dacht ik een donkere periode af te sluiten maar toen werd mijn vader ziek, longkanker, het sloeg in als een bom.

Of dat niet genoeg was brak ik mijn enkel opnieuw en ontstond er weer een infectie gevolgd door trombose. Ik moest op bed blijven 8 maanden lang, kort nadat mijn vader was geopereerd en belandde in die periode eindelijk in de volgende fases van de rouw. Tot de laatste, een depressie. Een inktzwart gat. Ik overwon het. Met behulp van meditatie, goede gesprekken, een blij hart en muziek kroop ik eruit en leef weer, ik ben terug in de maatschappij!

Door deze lezing van Sarah weet ik wat ik overwonnen heb, ik mag er zijn! Maar jullie ook!

Tekst en foto’s: Isabel Blanco