Allemaal Beestjes in het water

Allemaal Beestjes! In het water nog wel……
Hoe vaak doen we dat nog, met onze kinderen de natuur in op zoek naar beestjes. Vermoedelijk moet je er even over nadenken, beestjes zoeken. Vermoedelijk ga je even aan jezelf denken. “Deed ik dat vroeger ook?” De boeken verzamelend met Anja Lammers maken het dat mijn gedachten even terug gaan in de tijd. In Losser heb je het grote natuurpark de “Zandbergen”. Ik kwam er graag en veel en in de zomer was het eigenlijk best normaal dat je met een gids de natuur inging. Het zal ongetwijfeld van school zijn uitgegaan tijdens een schooldag maar de gids was van de IVN en de loepjes waren vanzelfsprekend te koop in een van de winkeltjes.
Mijn vondst op een middag in de 5de klas toen, nu groep 7 was echter geen klein waterdier, of klein gronddier. Het was een piepklein mereltje. Te klein om volwassen te zijn, maar ook wel een beetje groot voor zijn nestje dat we ook met gids niet konden vinden. Achterlaten was geen optie voor ons. Teveel Beestjes, het arme kleine diertje. Ik nam het een halve tocht mee in de palmen van mijn hand, gaf het water bij de rivier de Dinkel en besloot het mereltje mee te nemen naar huis. Terwijl niemand verwachtte dat het kleine mereltje wat inmiddels omgedoopt was tot “Frits” het zou halen (hij had heel veel buikpijn) knapte Frits wonderwel goed op. Hij bleef een beetje mank maar hij redde het wel en bleef bij ons in de tuin. Hij maakte er een nestje, kreeg een vrouwtje en de vogeltjes volgden vanzelf.
Onderstaand het verslag met eigen avonturen van afgelopen woensdag middag. Veel leesplezier!

Allemaal beestjes in het water!
Deze week waren de beestjes in het water aan de beurt tijdens de kinderworkshop ‘Allemaal beestjes’, georganiseerd door de bibliotheek Enschede.

Wel 16 kinderen kwamen snuffelen in de boekencollectie van de bibliotheek. Ze hebben zeesterren gevonden, watersalamanders, kikkers, walvissen en zelfs een blauwe vinvis! De kinderen werd gevraagd: ‘denken jullie dat we de volgende week in het Zwerinkbeekpark, hier in Enschede, ook een walvis zullen vinden?’ ‘Neee!’, klonk het beslist. Een blauwe vinvis dan? ‘Neeee!’ Inderdaad, dat zal niet lukken, want een blauwe vinvis is net zo zwaar als 38 olifanten, zo hebben we in een boek gelezen. Maar wat vinden we dan wel? Met behulp van zoekkaarten, foto’s en filmpjes hebben we ontdekt dat in de vijvers van het Zweeringbeekpark stekelbaarsjes zullen zwemmen, en vlokreeftjes, posthoornslakken en bootmannetjes. Waarop een jongentje enthousiast zei: ”Dan zullen er ook wel bootsvrouwtjes zijn!”
Om de waterbeestjes even te kunnen laten logeren hebben de kinderen met glaskrijt allemaal hun eigen mini-aquarium versierd. Ze hebben een zoekkaart meegekregen zodat ze acht waterbeestjes kunnen bestuderen. Dan weten we volgende week waar we naar moeten zoeken in die vijver!
Na al dat ‘weten’ is het dan tijd voor ‘doen’. Samen hebben we het prentenboek van het jaar ,‘De kleine walvis’, interactief beleefd; een grote (opblaas)walvis verzorgd. En tenslotte hebben we de zee, een groot blauw zeil, van woeste golven voorzien, waardoor onder luid gejuich de vissen in het rond vlogen.
Volgende week woensdagmiddag gaan we, samen met de IVN gids, speuren naar beestjes in het water in het Zweringbeekpark. Voor schepnetjes wordt gezorgd, je mag zelf je aquarium meenemen!

Bijeengeharkt, Connie Harkema!

Een reis vol genot, inspiratie en werk
Weer helemaal opgeladen en met een hoofd vol inspiratie terug in Nederland. De voorjaarsreis door Frankrijk, Spanje en Portugal was heerlijk.

Op de sociale media heb ik een reisverslag bijgehouden. Voor wie het mocht hebben gemist hieronder een paar hoogtepunten. Voor een uitgebreidere terugblik zie: https://www.instagram.com/connie_harkema/

Guggenheim Museum in Bilbao (Spanje) Paasprocessie in Bilbao (Spanje)

Graanschuren in Lindoso (Portugal) Klooster Santa Cruz in Coimbra (Portugal)

Oude centrum van Tournus (Frankrijk) Place de Stanislas in Nancy (Frankrijk)
Reizen betekent voor mij niet alleen mooie dingen zien; het is ook een beetje “werken”, zoals veel fotograferen. Foto’s zijn de basis van mijn werk en daarom moet ik ze op diverse thema’s rubriceren, wat een behoorlijk intensieve klus is; goed voor de paar regenachtige dagen die we hadden.

Verder heb ik het textielvierluik voor Leeuwarden Culturele Hoofdstad 2018 voltooid.
Daarna was er weer tijd om verder te werken aan het kussen van Venetië uit de serie “Stadssonnetten”.

Maar verreweg de meeste werkmomenten gingen op aan het schrijven van de biografie over mijn ouders: “Ool en Pieper”.
Er staan dan ook weer flink wat nieuwe leesfragmenten in de blog op de boekensite: www.connieharkema.jouwweb.nl/blog-1

Onderweg ontving ik onderstaande mail van de derde van de vier uitgeverijen die ik in november vorig jaar had benaderd met de synopsis en de eerste vijftig pagina’s van het manuscript.
Het bericht luidde als volgt:
Helaas is uw manuscript ongeschikt bevonden voor publicatie. Wel vonden we dat u het verhaal over uw ouders op een prettige en aangrijpende manier heeft verwoord. Uw schrijfstijl is zeer natuurlijk.
Het klinkt misschien raar, maar deze woorden -in combinatie met de reacties die ik hierop via Facebook heb ontvangen- hebben mij nog meer gesterkt in mijn voornemen om dit boek tot een goed einde te brengen. Ik ben ervan overtuigd dat ik de juiste weg bewandel, ook over de manier hoe ik verder wil om dit schrijven wereldkundig te maken. Wordt vervolgd.

Tot slot heb ik als panellid van het verkiezingscomité voor de Kunstenaar van het Jaar de selectie van mijn twintig favoriete kunstenaars samengesteld en ingediend.

En ook deze nieuwsbrief is in Portugal gemaakt.

Ik wens je veel lees- en kijkplezier toe, want er zijn veel nieuwe initiatieven op komst.

Connie Harkema
beeldend woordkunstenaar
voor een eerlijke tekst en een kleurrijk beeld

Nieuwe expositieafspraken

Zowel voor als tijdens de reis heb ik afspraken gemaakt voor nieuwe exposities.
Hieronder heb ik ze op een rijtje gezet.

LEEUWARDEN
Aankomende juli en augustus zal er werk te zien zijn in Café Voltage aan de Emmakade te Leeuwarden. Dit is de locatie waar elke eerste maandagochtend van de maand kunstenaars bij elkaar komen om met elkaar van gedachten te wisselen.

PARIJS
Ook in juli heb ik een expositie in Hilton Hotel Parijs, georganiseerd door Bubble Art Projects. Na Antwerpen, Innsbruck, Kopenhagen, München, Stockholm en Straatsburg is Parijs de zevende grote Europese stad waar door toedoen van dit kunstbemiddelingsbureau mijn schilderijen zijn te bezichtigen. We hebben samen gekozen voor de serie “Stadssonnetten”, waarvan “Parijs” deel uitmaakt.

LEEUWARDEN
Voor volgend jaar staat er een afspraak met Galerie Van Henken aan de Westerkade te Leeuwarden op het programma. Ik neem dan deel aan een verkoopexpositie die loopt van 1 maart tot 1 november.

STEIN, ZWIJNDRECHT, NIJMEGEN
Begin maart is mevrouw Van der Valk van de gelijknamige hotelketen bij me op bezoek geweest.
Wij hebben afgesproken dat ik in november dit jaar meedoe met een Kunstfair in Stein.
Voor 2019 is in juli en augustus heeft ze Hotel ARA in Zwijndrecht gereserveerd voor een solo-expositie, en in september en oktober Hotel Molenhoek bij Nijmegen.

GROU
Maar het meest verrassend voor mij was het bericht van Harm Wijbenga van Galerie en Cadeauwinkel Prachtig Makke dat hij tijdens mijn verblijf in Portugal samen met Betty Kloosterman van Expomeer een expositie had geregeld bij Stienstra Keukens, Biensma 32 in Grou en deze ook nog eens zonder mij had ingericht! Een betere service kan een kunstenaar zich niet wensen.

HEMPENS (bij Leeuwarden)

Diezelfde Harm Wijbenga bood me aan om de laatste twee weken van juli te exposeren in de Martinuskerk aan de Skoalledyk 40 te Hempens.

BAS Beeldend Aktief Sneek

Vlak voor mijn vertrek ben ik vriend geworden van BAS Beeldend Aktief Sneek die op 29 april precies dertig jaar bestond. Voor die gelegenheid was er een speciale tentoonstelling in het leven geroepen met werkjes van 30 x 30, gemaakt door de BAS-vrienden.
Zelf heb ik onderstaand schilderijtje ingeleverd: een van de eerste werkjes van wat de serie “Mediterranee” moet worden.


Paradepaadje

Ook vóór de reis heb ik mijn bijdrage voor Paradepaadje 2017 voltooid.
Paradepaadje is een kunst- en cultuurroute in de gemeente Littenseradiel die al een aantal jaren door Petra Dijkstra wordt georganiseerd. Dit jaar is het thema “Taal en Ambacht”.

Ik noem mijn bijdrage “Mooie Mensen Galerij”.
Het staat voor een verzameling gedichten samengesteld uit interviews die ik in het verleden heb afgenomen. Elk gedicht is geschreven in telkens een andere dichtvorm.
Alle gedichten gaan over mensen die zich inzetten voor hun medemens of die een andere waardevolle aanvulling op onze samenleving vormen.
De Mooie Mensen Galerij is het eerste project in een reeks waarbij ik oud werk hergebruik.

Tijdens de route kun je mij – samen met Nel de Boer, Susan Bloemsma en Janneke Slot – vinden in het dorpshuis Lytse Fjouwere aan de Hearedyk 15A in Itens.
Daar kun je ook de cursus “Poëzie Schrijven” inkijken, die ik enige jaren geleden heb ontwikkeld voor thuisstudie-instituut Laudius. Maar liefst 700 pagina’s aanwijzingen over het lezen, schrijven, publiceren en presenteren van gedichten.
Op het moment schrijft Elsbeth de Jager voor deze cursus een examen.

Sinds dit jaar is daar Paradepaadje Op Pad (POP) bijgekomen.
Dit evenement wordt iedere keer in een andere Friese Elfstedenstad gehouden.
De eerste keer, afgelopen mei, was dat in Bolsward onder de naam “Beestachtig Bolsward”.
Petra had mij gevraagd of mijn schilderij en gedicht over deze stad hier mochten hangen.

Ik werd hiervoor zelfs genoemd op:
http://www.tvbolsward.nl/beestachtig-bolsward-even-voorstellen-2/
Leeuwarden Culturele Hoofdstad 2018

Qua invulling van de kunstwerken die ik voor ogen heb voor dit grootse evenement lig ik goed op schema.

In de winter heb ik mijn eerste vierluik gemaakt voor de tentoonstelling in De Kanselarij. Deze bestaat uit vier kleine schilderijtjes van 30 x 30 cm.

In Portugal heb ik mijn tweede vierluik voltooid, niet in verf maar in textiel. Het is ook een stuk groter dan het geschilderde werk, namelijk vier aparte doeken van 1 bij 2 meter.

Halverwege maart ben ik begonnen aan het eerste werk van mijn derde vierluik: vier schilderijen van elk 70 x 70 cm. Dit werk zal op deze tentoonstelling echter niet als vierluik zijn te herkennen, omdat de ruimte zich daar niet toe leent en de schilderijen verspreid over de ruimte hun plekje krijgen.

Uiteraard passen alle drie de vierluiken in het thema dat ik voor ogen heb:
Friesland (met hoofdstad Leeuwarden) als voorbeeld van ruimdenkende gemeenschap binnen Europa; een plaats die openstaat voor samenwerking met andersdenkenden.

Het thema wordt in alle vierluiken vanuit verschillende gezichtspunten belicht en wel op zo’n manier dat ze naadloos aansluiten op een aantal van mijn Europese ‘Stadssonnetten’ en de serie ‘Friese Elfsteden’, die ook in de Kanselarij te zien zullen zijn.

De Kanselarij

Voor de gezamenlijke expositie van FRIA (de kunstvereniging waarvan ik lid ben) met als thema “Reizen & Thuiskomen” heb ik een schilderij van 70 x 70 gemaakt.

En hoe dit er dan allemaal uit mag zien?
Dat houd ik nog even liever geheim…

Agenda

2017

18 november 2016 t/m december 2018
Congrescentrum WTC Expo, Heliconweg 52, Leeuwarden
1 groot werk van alle Friese 11-steden op de 1e etage
Vrij toegankelijk tijdens de openingsuren

Mei tot onbepaalde datum
Stienstra Keukens, Biensma 32, Grou

Juli
Hilton Hotel Parijs (Stadssonnetten)

Juli (laatste twee weken)
Martinuskerk, Skoalledyk 40, Hempens
Donderdag-, vrijdag-, zaterdag- en zondagmiddag

Juli en augustus
Cafe Voltage in verzamelgebouw Emmastaete, Emmakade 59, Leeuwarden

1 t/m 3 september
Deelname aan Kunst- en Cultuurroute Paradepaadje in de gemeente Littenseradiel.
Thema: “Taal en Ambacht”. Locatie: dorpshuis Lytse Fjouwere aan de Hearedyk 15A in Itens

4 en 5 november
Van der Valk Art Fair, in het voormalig hoofdkantoor van DSM, Mauritslaan 65, Stein

2018
Deelname aan Leeuwarden Culturele Hoofdstad 2018

Met exposities in:

januari, februari, maart​​Antonius Ziekenhuis Sneek (solo)

maart t/m oktober​​​Galerie Van Henken, Westerkade 7, Leeuwarden
​​​​​(deelname verkoopexpositie)

mei, juni, juli, augustus​​nader te bepalen locatie in Leeuwarden
​​​​​(deelname FRIA groepsexpositie)

………​​​​​buitengebied Sloten
​​​​​(deelname The Colorfield Performance)

september / oktober​​​De Kanselarij Leeuwarden (vml. Fries Museum)

gehele jaar (plus 2017)​​WTC Expo Leeuwarden (alle 11-steden ineen)

2019

Juli en augustus
Van der Valk Ara Hotel, Veerweg 10, Zwijndrecht (solo)

September en oktober
Van der Valk Hotel Molenhoek, Rijksweg 1, bij Nijmegen (solo)

Contact en achtergrondinformatie

Je kunt me mailen op connieharkemainfo@gmail.com

Voor nadere informatie verwijs ik naar:
www.connieharkema.exto.nl
www.connieharkema.jouwweb.nl
http://www.flickr.com/photos/78956192@N03/
www.todio.nl/Connie

De nieuwste berichtjes vind je op:
http://www.facebook.com/profile.php?id=100002148662167
http://www.linkedin.com/pub/connie-harkema/17/b54/244
http://twitter.com/ConnieHarkema
https://www.instagram.com/connie_harkema/

“Dichter bij je ik” Sarah Grosman

“Dichter bij je ik” lezing 13 mei 2017

    Openbare Bibliotheek Enschede 

Soms is het moedig om jezelf dichterbij ‘je zijn’ te plaatsen om te helen of de essentie van je bestaan weer op te pakken. Dit keer dan niet vanuit je ratio, je verstand, maar vanuit je hart. Sarah Grosman is er in geslaagd om een methodiek te bedenken en aan te reiken die niet zweverig is. Maar je wel kan helpen!

                     “Een moedige stap is een stap dichterbij jezelf”

 DSC_6174

Sarah is een lieve, spontane meid, een open boek, iemand die zich kwetsbaar op durft te stellen. Toch cijfert ze zichzelf weg als ik teveel vragen stel. Ze komt als spreker, voor ons. Een mooie eigenschap, bescheidenheid het siert haar. Ondanks haar nog jonge leeftijd van 30 jaar geeft ze een lezing weg alsof ze het al jaren doet. De essentie is om je te helpen jezelf terug te vinden. Iets wat in onze huidige haastige selfie maatschappij nodig is. Even niet het snelle, maar terug in de kern van jezelf. Wie ben jij?

Het lijkt zo’n logisch vraag met een logisch antwoord. Wie ben jij? Weet jij het? Als ik mezelf die vraag stel moet ik er toch even over nadenken.

Voor de lezing maakt Sarah gebruik van een prachtige PowerPoint presentatie die je aan het denken zet. Eigen quoten en metaforen op een prachtige rustige achtergrond met eigen gemaakte foto’s. Met behulp van een quote neemt ze je op rustige toon mee in een verhaal passend bij het beeld op de achtergrond. Door die rustige toon dwingt ze je tot nadenken. Dit wordt benadrukt door een punt van rust. Een zwarte afbeelding! Terwijl ze dit doet stelt ze ook vragen en kijkt bezoekers daar bij aan. Zo neemt ze je ook persoonlijk mee in haar onderwerp.

Sarah is bewust tot de keuze gekomen om mensen dichter bij zichzelf te komen nadat ze zelf een aantal moedige moeilijke stappen moest zetten. Wie is die jongedame die geadopteerd is en mee moest maken hoe de wereld om haar heen denkt over een ander uiterlijk. Ze kreeg het niet cadeau! Vanuit die achtergrond ging ze op zoek naar een methode die paste bij haar om te helen. Om te vergeven, om lief te hebben, om jezelf te kunnen zijn.

Een methode die anders is. Ze geeft handige tools om bij jezelf te komen en te leren om eens uit die ratio te stappen en in je intuïtie te stappen voordat je een beslissing neemt. Ze heeft een doel voor ogen, coaching en dat merk je. Ze luistert aandachtig bij vragen gaat ze het gesprek aan. Laat je nadenken om tot een gezamenlijk antwoord te komen. Ze is goed op weg om haar doel te bereiken.

Ze helpt je met een visualisatie oefening waarin jij een beeld dat je vanzelf hebt of weg laat gaan, de achtergrond in of die je omarmt. De oefening pakt verassend uit, zelfs ik deed mee. Hoe? Daarvoor moet jezelf eens langskomen. Want Sarah komt terug, ze gaat het nog een keer doen!

Sarah koos bewust voor de plek waar ze haar tweede lezing gaf, de Openbare Bibliotheek in het centrum van Enschede. Zoals ze heel bedachtzaam haar pad aan het uitzetten is. Ze hoopt dat ze mensen mag helpen die volop in de maatschappij staan, die veel hebben meegemaakt en op een punt zijn aanbeland dat ze de balans op willen maken. In een wereld anno nu is dat soms nodig, er gebeurt nogal wat op dit moment. We snakken naar rust en onszelf kunnen zijn in een omgeving die sneller verandert dan de tweed die je net plaatste of de mail die je mailbox inkomt. Tussendoor kan je wereld volledig op zijn kop komen te staan door verlies, een trauma of onrecht. We maken wat mee in ons leven.

sarah

We gooien onbewust onze rugzak vol simpelweg omdat we ons verstand laten prevaleren. Hoezo handelen met je hart, je vergeet het toch? Of we ervaren het tegenovergestelde. We hebben alles wat nodig hebben, kunnen alles bereiken wat we willen maar we stellen ons de vraag “is dit alles?” of te weinig of te vaak. Er moet toch meer zijn? Ook bij overdaad komt de vraag “wie ben ik”. Ben je in staat om het met minder te doen? Voor mezelf kan ik die vragen invullen, ik kan met maar ook zeker zonder veel gemakken en luxe. Mijn eigen bucket list is inmiddels aardig ingevuld. Er zijn nog wat wensen maar ook heel veel mooie herinneringen die ik mee heb mogen maken. Van ontmoetingen en vriendschappen over de wereld. Van zien en beleven, reizen en lief hebben en verlies.

In 2009 verloor ik mijn broer, omdat een ander dat nodig vond. Mijn broer zat hem kennelijk in de weg. Hij werd slechts 43 jaar 4 jaar jonger dan ik nu ben, terwijl hij 4 jaar ouder is. De pijn van het verlies, de woede van het rouwproces werd bruut verstoord toen ik mijn enkel verbrijzelde en mijn nicht verloor, een jaar later. Het rouwproces begon opnieuw. Kon ik dit aan? Achteraf zeg ik nee. Absoluut niet.

Toen ook mijn moeder overleed in 2012 verloor ik mezelf uit het zicht en werd ziek. De enkel ging ontsteken, het been vormde propjes, er kwam een vaatinfarct en levensgevaarlijk infectie. Ik moest vechten voor mijn leven in een ver land, Cuba, nauwelijks een week na het overlijden van mam. Thuis aangekomen werd ik nog zieker. Volgden er discussies over amputatie en revalideren. Wel of geen leukemie, het bleek een chromosoom afwijking te zijn van gen 12.  In 2014 dacht ik een donkere periode af te sluiten maar toen werd mijn vader ziek, longkanker, het sloeg in als een bom.

Of dat niet genoeg was brak ik mijn enkel opnieuw en ontstond er weer een infectie gevolgd door trombose. Ik moest op bed blijven 8 maanden lang, kort nadat mijn vader was geopereerd en belandde in die periode eindelijk in de volgende fases van de rouw. Tot de laatste, een depressie. Een inktzwart gat. Ik overwon het. Met behulp van meditatie, goede gesprekken, een blij hart en muziek kroop ik eruit en leef weer, ik ben terug in de maatschappij!

Door deze lezing van Sarah weet ik wat ik overwonnen heb, ik mag er zijn! Maar jullie ook!

Tekst en foto’s: Isabel Blanco

Verraad! Ook homoseksuelen werden vervolgd in WOII

DSC_6097Verraad!

Opening tentoonstelling “Wie kan ik nog vertrouwen”

Door Isabel Blanco

Het is donderdag 13 april 2017. Het is niet zo maar een donderdag, het is Witte Donderdag. Het is bijna Pasen. Judas staat op het punt Jezus te verraden als Jan van Lijf een goede 2000 jaar later de opening doet voor de tentoonstelling “Wie kan ik nog vertrouwen” die gek genoeg ook over verraad gaat. Het tijdstip 17 uur zou ongeveer hetzelfde kunnen zijn. De Apostelen verzamelen zich voor het laatste Avondmaal alleen een taak. Jezus zorgt voor het eten, Judas is even weg. Het verraad van Jezus wordt 4 dagen later gevierd met zijn wederopstanding. En die wederopstanding van ons geweten maakt deze tentoonstelling zo belangrijk.

Jan van Lijf algemeen bestuurslid COC Twente en de Achterhoek opent de tentoonstelling.

Toeval? Ik denk het niet. Persoonlijk geloof ik er niet in, wel in het lot. En die lotsbepaling maakte het dat er in de Tweede Wereldoorlog ook homoseksuelen en lesbiennes werden vervolgd. Door die oorlog werden er vele verraden en opgepakt. Van zo’n 15000 weten we dat ze in een kamp zijn gestorven. We weten echter niet hoeveel er zijn opgepakt. Niet omdat er niets op papier stond maar omdat wij het simpelweg niet wilden erkennen en daardoor bewijs niet belangrijk vonden. Ik hoef je niet uit te leggen wat er dan met documenten gebeurd. Gelukkig is niet alles verloren gegaan en is er sinds 2006 de tentoonstelling “Wie kan ik nog vertrouwen” die door Nederland gaat.

 

De tentoonstelling is opgebouwd uit 22 panelen die ons meenemen van 1900 tot en met nu, het heden. Ze vertellen het verhaal van ongeveer een eeuw vervolging van de LBGT gemeenschap. Het verbod erop dat pas in 1969 afgeschaft werd en vooral het gevecht in de Tweede Wereld Oorlog. De tentoonstelling is gemaakt door het IHLIA de LHBT erfgoedorganisatie.

Een afschuwelijke waarheid is de vervolging van homo’s en lesbiennes. Ze kwamen in werkkampen terecht met een “Roze Driehoek” zoals elke gevangene van Nazi Duitsland werd gekenmerkt.

De tentoonstelling geeft een tijd weer die door velen niet herkend wordt. Vervolging van homo’s en lesbiennes in de Tweede Wereld Oorlog? Vraag het een beetje na en de meesten zullen het niet weten toch werden ook zij opgesloten in de kampen van Nazi Duitsland, echter niet om vernietigd te worden. Ze werden heropgevoed! Het was namelijk verboden om een relatie te hebben met een seksegenoot. Dat gebeurde stiekem. Maar het verraad vond op grote schaal plaats. Op de panelen zijn brieven te lezen van de omgeving, familie, vrienden, werknemers en hospita’s die mannen en vrouwen verraden en aangeven bij de SA.

Op deze foto is een schatting te lezen van de homo’s en lesbiennes die in de kampen zijn beland. Rond de 63.000 zijn waarvan vermoedelijk 15.000 het niet hebben overleefd. Daaronder de namen en nummers van 5 mannen uit Amsterdam die EN homo EN Joods waren, zijn gingen naar vernietingskampen. Omdat de Nazi’s een onderscheid maakten tussen homo’s en joden is dus moeilijk te achterhalen hoeveel er uiteindelijk toch zijn overleden.

DSC_6109

Anke leest een indringend gedicht voor van H. van Randwijk ter afsluiting van de opening.

“Een volk dat voor Tirannen zwicht”

Allen, die hier tesamen zijn,

De levenden, de doden

De handbreed, die ons scheidt, is klein

Wij zijn tesamen ontboden voor het gericht ……

 

Gedenk, de liefste, die hier ligt,

De broeder, vrind of vader,

Maar gun Uw ogen wijder zicht,

Aanzie het land en alle mens tegader,

Hoor dit bericht:

 

Wij staan tesaam voor het Gericht,

Voor goed of kwaad te kiezen,

Een volk dat voor Tirannen zwicht,

Zal meer dan lijf en goed verliezen,

Dan dooft het licht.

 

Het gedicht van Hendrik van Randwijk geeft goed de beleving weer van toen. Maar je zou het ook in deze kunnen plaatsen, hoe onvoorstelbaar ook, 1 tiran zou het zo maar lukken om een heel volk achter zich te scharen om zijn idee door te drukken. Een zuivering zoals toen is ook nu mogelijk. 1 stem kan ook nu bepalen hoe jij en ik moeten denken, wie we moeten accepteren en wie niet. Jan heeft dan ook velen uitgenodigd om bij de opening te zijn of de tentoonstelling op een later tijdstip te komen kijken in de Openbare Bibliotheek.

Het was redelijk druk bij de opening die op Witte Donderdag was een avond dat er meer te doen was in de stad. Toch nam Ahmed Yilmaz van de SP de tijd om er te zijn. Jan van Lijf kennen we zelf als voormalig raadslid voor D66. Onder het genot van een hapje en een drankje bleven de mensen nog even napraten en werden de zuilen met doeken aandachtig gelezen.

Ook na de opening nemen de mensen die de Bibliotheek bezoeken de tijd om de verhalen te lezen.

Zo staan ze stil bij het verhaal over wie de aanslag op het Bevolkingsregister in Amsterdam werkelijk heeft gepleegd. Groep 2000 onder leiding van Willem Arondeus een naam die pas echt bekend werd in 2003! Of Frieda Belinfante, beroemd dirigent en begenadigd Cello speler maakte onderdeel van die groep. Een homo en een lesbienne. Wisten we dit? Als we eerlijk zijn niet toch is dit een van de grootste verzetdaden van de Tweede Wereldoorlog. De groep bestond uit diverse Amsterdammers toch waren de meesten homoseksueel. De meesten vonden de dood na die aanslag. Zo niet Frieda, die vaak in mannenkleding over de straat ging om onderduikers bij te staan. Frieda wist in 1943 het land te ontvluchten naar Zwitserland. Tijdens haar verblijf in een vluchtelingenkamp richtte ze een koor op en was weer even de dirigent. Na haar terugkeer in Nederland besloot ze echter toch om in 1948 naar de VS te gaan. Ze zal ongetwijfeld teleurgesteld zijn over het feit dat haar verzetswerk niet erkend werd.

Eigenlijk weten we nog niets over die helden van toen. Oké er is een homo monument in Amsterdam bestaande uit Roze Driehoeken die gebouwd is schuin tegenover het Anne Frankhuis, naast de Westerkerk en op loopafstand van het voormalig COC-gebouw aan de Rozenstraat. Maar dit kwam er pas in 1987! Een jaar nadat de slachtoffers van de vervolging een “oorlogsuitkering” kregen 1986! Geld dat uiteindelijk gebruikt is voor het eerherstel van de homoseksuele vervolging. Dat is nog maar 30 geleden en ruim 50 jaar na de bevrijding!

Hoe kan dit? De oorzaak ligt onder andere in het feit dat de vervolging in de geschiedschrijving van Lou de Jong over het Koninkrijk der Nederlanden niet beschreven staat. Onbekend is onbemind.

Daarom zijn wij aan zet om het echte verhaal te vertellen. Het verhaal waar die Roze Driehoek vandaan komt, uit de kampen van Adolf Hitler. Dat er nog een groep vervolgd werd. Homoseksuelen. Omdat het kon. Omdat het mogelijk was.

De zaak Yuri, hoe Rio alsnog ZIJN Olympische Spelen werd

Er was eens een sporter Yuri genaamd. Yuri is een turner, klein van stuk en specialist op aan de ringen. Zijn bijnaam “Lord of the Rings”. Yuri heeft een droom, meedoen aan de Olympische Spelen. Een tocht die maar liefst 12 jaar duurt.

De voormalig kampioen wint alles maar de op Spelen was hij nog nooit. Hij wordt een beetje door pech achtervolgd. Eerdere deelnames kwamen niet omdat hij zich niet kwalificeerde. Toch is hij goed genoeg. Er is nog iets dat Yuri achtervolgd, zijn levensgenieterij. Er gaat geen Kampioenschap voorbij of hij viert dat uitbundig.

Zijn manco werd hem in Rio fataal. 

Na het behalen van de ringfinale afgelopen zaterdag doet Yuri iets wat hij beter noet had kunnen doen. De mens ontwaakte, ging op stap en kwam met veel bombarie terug op het complex van het Olympisch dorp, tijdstip bija ontbijt. Hij sliep zijn roes uit, mist zijn training en moet op het matje komen. Het blijkt de zoveelste keer te zijn….

Yuri toont berouw maar kan niet voorkomen dat hij naar huis wordt gestuurd en dan staat de klok in Nederland stil.

Dat er 2x brons 1x zilver wordt gewonnen weten we bijna niet. Dat turnploeg van de vrouwen 7de wordt na de eerste deelname ooit lezen we nauwelijks. Het nieuws dat heerst is alleen maar over Yuri. We zijn in rep en roer. “Hoe durven ze!” ” wat een truttigheid”, het zijn zomaar commentaren die over social media vliegen. En Yuri? Hij houdt zich wijselijk stil spant ern Kort Geding aan.

De vraag? Waar ligt de grens van het toelaatbare. Zijn overeenkomst met het NOC-NSF omschrijft die niet echt. We weten inmiddels wel dat er ook een Franse sporter om hetzelfde naar huis moest. Net als die twee Belgen in Londen. 

Wat is nu de vraag? Mogen sporters het Olympisch dorp niet uit? Nee dat is her niet. Mogen ze geen drankje drinken? Nee dat is het ook niet. Zonder toestemming of instemming? Ah daar zou wel eens een probleempje kunnen zijn. Of is het de 2.5 uur dat we niet weten WAT Yuri deed?

Yuri in het verleden geschorst voor drugsgebruik gaf al aan een probleem te hebben als het te gezellig is, hij kan niet stoppen. Denkt niet aan morgen. Dat werd hem dus nu fataal. 

Hoe het werkelijk zit weten we niet. Zowel Yuri als het NOC zwijgen. Dat is erg jammer, vooral die andere sporters die nu iedere keer vragen over Yuri moeten beantwoorden. De rechter moet eraan te pas komen. Ook dat is jammer, hoewel nu wel voor eens en voor altijd invulling komt aan de regel over hoe jij je als sporter moet gedragen. Dat openbare dronkenschap dat niet is weten we.

Maar hoe zit het dan met dat Zweedse voetbalteam in 1992 in Barcelona die ik op een middag tijdens het toernooi zwaar brschonken aantrof met elk 1 meter bier? Die zingen alsof hun leven ervanaf hing, die dansten en vielen? Zij bleven werden niet gestraft maar werden ook niet nuchter. Ik zag ze 5 keer in diezelfde toestand itt tot bijvoobeeld Florence Griffith Joyner die hagesteen nuchter vaak in de metro zat. Ook had Carl Lewis geen rum in zijn cola op de Ramblas. Nee ook anderen hebben we niet zo dronken gezien. Zij gedroegen zich als ware atleten. 

Maar wat is dan die definitie? Ala hij zal zijn kamergenoten toch niet eakker gesongen hebben of het appartement hebben verbouwd? Het bleef nog lang lang onrustig in Rio en Nederland…..