Rayna James Country legend in the US features in HBO hitseries Nashville

She played with Waylon the Grolsch sound events

1 off the leading ladies in country Nashville who is  Bluebirds bar inventory with Deacon Clayborn Luke Wheeler Eileen Carey and many othets (THE most famous bar to play if you want to become a star) stayed as you ser her in het HBO HITSERIES normal.

Rayna James Nashvilles legend plays in awardwinning hitseries “Nashviĺle”
plays in awardwinning hitseries “Nashviĺle”

Parents Lamar Wyatt (deceased)
Virginia Wyatt (deceased)
Siblings Tandy Wyatt (sister)
Spouse Teddy Conrad (ex-husband; 2000-13)
Children Maddie Conrad
Daphne Conrad
Other relatives Maggie Monahan
Jimmy Monahan
Rayna Jaymes (former name: Rayna Jaymes Wyatt Conrad[1]) is a fictional character and one of the two leads in the ABC drama series Nashville. Rayna has been portrayed by actress Connie Britton since the series’ pilot episode, which aired on October 10, 2012. Britton, who does her own singing in the series, as do many of its other cast members, received critical acclaim for her performance as Rayna.[2][3][4] She was nominated for a Golden Globe Award for Best Actress – Television Series Drama, Primetime Emmy Award for Outstanding Lead Actress in a Drama Series and a Satellite Award for Best Actress – Television Series Drama.

Casting and creation

Rayna James Nashvilles legend plays in awardwinning hitseries “Nashviĺle”

Parents Lamar Wyatt (deceased)
Virginia Wyatt (deceased)
Siblings Tandy Wyatt (sister)
Spouse Teddy Conrad (ex-husband; 2000-13)
Children Maddie Conrad
Daphne Conrad
Other relatives Maggie Monahan
Jimmy Monahan
Rayna Jaymes (former name: Rayna Jaymes Wyatt Conrad[1]) is a fictional character and one of the two leads in the ABC drama series Nashville. Rayna has been portrayed by actress Connie Britton since the series’ pilot episode, which aired on October 10, 2012. Britton, who does her own singing in the series, as do many of its other cast members, received critical acclaim for her performance as Rayna.[2][3][4] She was nominated for a Golden Globe Award for Best Actress – Television Series Drama, Primetime Emmy Award for Outstanding Lead Actress in a Drama Series and a Satellite Award for Best Actress – Television Series Drama.[5]

Casting and creation

Rayna James followed her heart and became a top country star

Well you can kiss my decision as it’s walking out the door.”
—Rayna James to Marshall Evans
Rayna Jaymes is a country singer/songwriter who lives in Nashville and is trying to maintain her place as “Queen of Country”, but is losing her top status to her rival, Juliette Barnes. She was born in 1971.

Sounds Grolsch Festival 2015

Enschede Nashville route 66 Memphis gaan hand in hand. De steden die voor o.a. de hits Venus When the lady Smiles en recent The Common Limits met Ilse de Lange belangrijk zijn bewijzen hun waarde hier.

Ooit waren er hechte banden tussen de katoenproducerende stad Memphis en de katoenverwerkende stad Enschede. Er was sprake van een echte Memphis Enschede Connectie.Zakenlieden uit beide steden hadden over en weer intensieve en veelvuldige contacten. In zowel Memphis als Enschede waren het de laagbetaalde arbeiders die met hun bloed, zweet en tranen de strijd om het dagelijks bestaan voerden. In dat zware bestaan speelde muziek in beide steden een belangrijke rol als uitlaatklep, als troost. Vanuit het leven en werken op de katoenplantages van de Mississippi-delta werd Memphis gaandeweg de muzikale hoofdstad van de wereld.

image

Alle nieuwe muzikale stromingen van de 20e eeuw hadden hier, in Memphis en in Tennessee, hun oorsprong. Vanuit de gospel en de blues ontstonden de soul, de rock & roll, de bluegrass, de country en alles op muzikaal gebied waar zoveel mensen wereldwijd tot op de dag van vandaag van genieten.
Reden genoeg voor Willy Berends, Rinze van der Wal en Marcel Wendrich om het stof eraf te blazen en de historische banden tussen Memphis en Enschede, een van de belangrijkste muzieksteden van Nederland, weer zichtbaar te maken. Het resultaat is de totstandkoming van het muziekfestival Memphis Heart ’n Soul. Een festival dat via muziek de harten en zielen van de bezoekers wil raken. En beide steden trots wil laten zijn op hun verleden en op de nieuwe wegen die zij zich banen naar de toekomst.

  

Tijdens het Pinksterweekend laten artiesten als Waylon, Berget Lewis, Memphis-bluesman Robert ‘Bilbo’ Walker en Linda Gail Lewis, zus en bandlid van Jerry Lee Lewis, het publiek op de Oude Markt in Enschede swingen. Het gratis festival Memphis Heart ’n Soul gaat op vrijdagavond 22 mei spectaculair van start met Chris Connor en the world’s greatest Elvis show.

image

Regelrecht uit Memphis komt de Stax Soul Show, een 15-mans band afkomstig uit de stal van de befaamde Stax Records. Op zaterdagavond 23 mei laten zij de Oude Markt dampen. Diezelfde avond treedt ook Berget Lewis op. Iedereen kent deze geweldige zangeres, één van the Ladies of Soul. Op 1e Pinksterdag komt Berget Lewis nog een keer terug, nu om samen met Robert ‘Bilbo’ Walker (USA) en een gospelkoor een swingende open air gospeldienst neer te zetten.
Onze Nederlandse topartiest Waylon (hij behoeft geen verdere introductie) maakt, samen met zijn band, de zondagavond (24 mei) tot een muzikale happening. Deze man kan alles: country, soul, rock. De passie komt uit zijn hart, zijn tenen en zijn stembanden. Na optredens in Parijs en Londen komt de Amerikaanse zangeres Dana Fuchs naar Enschede. Voor iedereen die van de stem van Janis Joplin houdt.
Op 2e Pinksterdag treden onder meer Peggy Sugarhill & the Eldorado Tigerettes en The Bluegrass Boogiemen op. Ook de jonge Nederlandse gitaarvirtuoos Leif de Leeuw & band komt swingen. Die dag sluit Linda Gail Lewis, sinds jaar en dag pianiste in de band van haar broer en aartsvader van de rock ‘n roll Jerry Lee Lewis de 2e editie van het Memphis festival af. Wij hopen dat de piano heel blijft.
Daarvoor, op zaterdagmiddag 23 mei, is de Memphis Main Stage het muzikale strijdtoneel tussen zes talentvolle bands afkomstig uit Enschede.

Zij strijden om de Heart ’n Soul Award. Een deskundige jury, met daarin onder meer Danny Vera en Adje Vandenberg, bepaalt wie de hoofdprijs wint. De winnende band mag opnames maken in de Sun Studio in Memphis, de muzikale hoofdstad van de wereld. In diezelfde studio namen ook muzieklegendes als Elvis Presley, BB King, Johhny Cash, Roy Orbison en Ike en Tina hun platen op. Direct na afloop van de prijsuitreiking pakt Danny Vera zijn gitaar op om de Oude Markt stevig te laten rocken.
In de Grote Kerk is, net als vorig jaar, een grote collectie fifties en sixties memorabilia te zien. Tevens is hier de tentoonstelling The Enschede-Memphis Connection te zien. En in het theater van Concordia gaat de door RTV Oost geproduceerde film over de Enschede – Memphis Connectie in première.
Gedurende het hele festival worden beeldschermen rond de Oude Markt geplaatst. Zo kan het publiek ook vanaf alle terrassen voluit mee genieten van alle artiesten.

  

PINKSTEREN: De Duistere kant sektes ” Jehova’s”

Ontstaan en wereldwijde ontwikkeling

Charles Taze Russell
(1870-1916)
1870 – 1916Bewerken
Charles Taze Russell (1852-1916) was opgevoed in de presbyteriaanse leer, maar sloot zich aan bij de Congregationalistische Kerk.[1] Op zestienjarige leeftijd sloegen Russells religieuze gevoelens om in twijfel, met name vanwege de leerstelling van de hel. Ergens in 1869 hield Jonas Wendell een adventistische bijeenkomst waar Russell bij toeval passeerde. Russell ging naar binnen en bleef luisteren. Door de boodschap die daar werd gebracht, werd zijn geloof in de Bijbel hersteld. Rond 1870 startte Russell een Bijbelstudieklas met enkele van zijn vrienden, waaronder William Henry Conley, en zijn vader. Russells ideeën werden beïnvloed door de gedachten van William Miller.[2] Met name het aspect van het berekenen van jaartallen – dat vooral in het begin van de groepering kenmerkend was en nog altijd een rol speelt in de leer van de geloofsgemeenschap – werd overgenomen van Millers beweging en de afsplitsingen ervan. Russell kwam hiermee in aanraking via Nelson H. Barbour, van wie hij ook zijn ideeën rondom de jaren 1874 en 1914 overnam. 1914 speelt nog altijd een belangrijke rol in het leerstellige raamwerk van Jehova’s getuigen, hoewel zij de betekenis van het jaar hebben gewijzigd.

In 1879 werd een aanvang gemaakt met de uitgave van het blad dat nu bekendstaat als De Wachttoren. Geleidelijk ontstonden er ook op andere plaatsen “ecclesia’s”[3]: Bijbelstudiegroepen die zich op Russells ideeën baseerden, die met elkaar in contact stonden via het tijdschrift. Leden van deze groepjes kwamen bekend te staan als “Bijbelonderzoekers”. Een andere belangrijke bron voor studie was de serie “Schriftstudies” die Russell schreef.

In 1881 werd Zions Watch Tower Tract Society opgericht als een wettelijke religieuze corporatie zonder winstoogmerk (nu de Watch Tower Bible and Tract Society, in het Nederlands Wachttoren-, Bijbel- en Traktaatgenootschap). Dit genootschap verzorgt nog altijd de uitgave van de lectuur van Jehova’s getuigen.

In 1912 werd met de productie van het Photo-Drama der Schepping begonnen. Het was vrij uniek voor die tijd dat bij de voorstelling bewegende beelden, dia’s, muziek en de stem van Russell synchroon aan het publiek werden vertoond. De première vond plaats in januari 1914. De film werd naar schatting door negen miljoen mensen gezien.

Joseph Franklin Rutherford
(1916-1942)
1916 – 1942Bewerken
Toen de vervulling van een aantal verwachtingen rond 1914 uitbleef, en Russell bovendien op 31 oktober 1916 overleed, was de teleurstelling en onzekerheid groot. Een deel van Russells aanhang keerde terug naar gevestigde denominaties. Bovendien brandde een hevige strijd los over Russells opvolging. Op 6 januari 1917 werd Joseph F. Rutherford (1869 – 1942) tot president van het Wachttorengenootschap verkozen. De situatie culmineerde toen in juli 1917 het boek The Finished Mystery werd vrijgegeven. Een aantal bestuursleden van het Wachttorengenootschap meende dat deze methode van werken in strijd was met Russells testament. Het boek zorgde ook inhoudelijk veel controverse: sommige “Bijbelonderzoekers” vonden het in strijd met de leerstellingen die ze hadden geërfd van Russell. Dit alles leidde tot een ernstige scheuring. De afgesplitste groeperingen kwamen bekend te staan onder de verzamelnaam Vrije Bijbelonderzoekers.

Lees meer over deze controverse in het artikel Controverse over presidentschap van het Wachttorengenootschap (1917)
De stijl van Rutherford verschilde aanzienlijk van die van Russell. Russell was een zachtmoedige, vriendelijke man die geloofde in het vergaderen van gelovigen met een mate van zelf-zeggenschap. Rutherford was een dominante, barse leider die absolute gehoorzaamheid eiste.[4]

Rutherford compromitteerde zichzelf aanzienlijk met gewaagde voorspellingen over 1925 met het thema: “Miljoenen thans levende mensen zullen nimmer sterven.” Toen de voorspellingen niet uitkwamen decimeerde de aanhang.[5] Tenslotte hernoemde Rutherford de groepering in 1931 van “Ernstige Bijbelonderzoekers” tot Jehova’s getuigen gebaseerd op Jesaja 43:10,12. Onder zijn presidentschap werden Jehova’s getuigen gevormd tot een centraal bestuurde, weinig tolerante groepering die (harde) actie voorstond. Rutherford introduceerde de deur-aan-deur prediking (het van-huis-tot-huis-werk), schafte democratie in het bestuur van zowel gemeenten als het Wachttorengenootschap in zijn geheel af en leidde de gemeenschap met vaste hand door de roerige jaren van 1916 tot 1942.

Nathan Homer Knorr
(1942-1977)
1942 – 1977Bewerken
Toen Rutherford op 8 januari 1942 overleed, droeg hij zijn autoriteit over op zijn secretaris Nathan Homer Knorr (1905 – 1977). Knorr was een praktisch, zelfs zakelijk ingestelde man en zou aan het roer staan van een expansieve organisatie. Onder zijn leiding werd afscheid genomen van de scherpe toon in de publicaties, kenmerkend voor de stijl van Rutherford. Knorr vormde het Wachttorengenootschap om tot een drukkerij van op de Bijbel gebaseerde publicaties met het doel, zo veel mogelijk mensen te bereiken met hun leerstellingen. Hij ondernam wereldreizen waarop hij de bijkantoren bezocht en Jehova’s getuigen toesprak op grote congressen. Knorr besteedde zelf weinig tijd aan de theologische kant van de geloofsgemeenschap; dit liet hij over aan zijn vicepresident, de officieuze exegeet van Jehova’s getuigen: Frederick W. Franz.[6]

Knorr draaide het afschaffen van (beperkte) democratie door Rutherford weer terug (zowel het stemmen binnen lichamen van ouderlingen (het plaatselijk bestuur van gemeenten van Jehova’s getuigen) als binnen het Besturend Lichaam (het hoofdbestuur van Jehova’s getuigen)) en ook de rol van de President werd onder zijn bestuur (zij het officieus) teruggedraaid van absoluut wetgevend inzake theologische kwesties tot bestuurder van de wettelijke corporatie(s) ter ondersteuning van “het goede nieuws”.[7][8] Vanuit zijn visie op management is onder zijn bestuur het bijhouden van registers, statistieken en rapportages ingevoerd. Zowel op individueel niveau (velddienstrapport) als lokaal (gemeentebericht), regionaal (kringbericht) tot zelfs landelijk niveau (landsbericht) wordt vrijwel elke activiteit van Jehova’s getuigen vastgelegd in cijfers. Zijn zakelijke inslag was succesvol. Toen Knorr in 1942 President van het Wachttorengenootschap werd, waren er ruim 115.000 Jehova’s getuigen wereldwijd. Toen hij in 1977 stierf waren dit er bijna 2,25 miljoen.

Frederick William Franz
(1977 – 1992)
1977 – 1992Bewerken
Na de dood van Knorr in 1977 werd Frederick William Franz (1893 – 1992) gekozen tot nieuwe President.[9] Franz was al jaren de officieuze theoloog van het Wachttorengenootschap.[10] Hoewel Franz slechts één jaar Grieks had gehad op zijn priesteropleiding en geen enkele formele opleiding in Hebreeuws heeft genoten, staat hij onder Jehova’s getuigen bekend als een onovertroffen Bijbeldeskundige.[11]

De eerste uitdaging die Franz wachtte, was omgaan met de teleurstelling veroorzaakt door de verwachtingen rond de uitspraken over 1975 (de verwachtingen van Jehova’s getuigen inzake de komst van Armageddon in 1975 waren overigens gebaseerd op ideeën die Franz zelf had gepostuleerd). In de jaren 1970 – 1975 was de expansie van de Jehova’s getuigen ongekend, tot soms wel 10 tot 12% per jaar. Maar toen Armageddon niet in 1975 plaatsvond, liep het ledental sterk terug. Hoewel er in De Wachttoren van 15 juni 1980 een gedeeltelijk excuus gepubliceerd werd, was dat niet voor iedereen voldoende, maar de cijfers stabiliseerden. Sinds 1975 zijn er geen nieuwe jaartallen voor Armageddon meer gepubliceerd.

De periode Franz kent geen spectaculaire ontwikkelingen als in de beginperiode. Het is veeleer een periode waarin de organisatie enigszins tot rust kwam, wellicht te danken aan de leeftijd van haar president. Met zijn dood op 22 december 1992 kwam een einde aan de periode van charismatische presidenten.[12]

Milton George Henschel
(1992 – 2000)
1992 – 2000Bewerken
Na de dood van Franz in 1992 werd Milton George Henschel de vijfde president van het Wachttorengenootschap. In 1939 werd hij secretaris van Knorr en bleef dat toen deze president werd in 1942.

Henschel trad minder prominent op dan de eerdere presidenten. Te beginnen met de uitgave van De Wachttoren van 15 februari 1994 werd de eschatologie van Jehova’s getuigen grondig gereviseerd en werd afstand genomen van een aantal leerstellingen die het Wachttorengenootschap inmiddels regelmatig in verlegenheid brachten, inclusief het afschaffen van sancties op het accepteren van vervangende dienst bij dienstplichtigen.[13] Met het oog op de verwachte groei in minder ontwikkelde landen, werden eerdere publicaties herschreven in eenvoudiger taal. In verband met een wijziging in de topstructuur,[14] legde Henschel zijn presidentschap vrijwillig neer in 2000; hij stierf op 22 maart 2003 op 82-jarige leeftijd.

Don Alden Adams
(2000 – Heden)
2000 – HedenBewerken
Don Alden Adams volgde Henschel op 7 oktober 2000 op en werd daarmee de zesde president van het Wachttorengenootschap. Hij werkte vanaf 1945 op het hoofdbureau in Brooklyn (NY) en maakte vele reizen als zoneopziener naar verschillende landen in alle continenten. In de jaren 1980 was Adams lid van het Bethelhuiscomité.[15]

In 2011 werd aangekondigd dat de functie van kerkgenootschap vanaf 1 september 2011 zou worden overgedragen van het Wachttorengenootschap naar de (reeds eerder opgerichte) stichting Christelijke Gemeente van Jehovah’s Getuigen (met een h).[16]

Neurenburg stad van het Mensenrechten proces van de vorige eeuw

WO II 4 mei/5mei commitee is er voor opgericht. EenVandaaf en Zembla hadden prachtige reportages opdat we blijven herdenken. Immers de zoveelste zwarte bladzijde uit onze wereldgeschiedenis mag nooit vergeten worden.

image

image

Neurenberg (Duits: Nürnberg) is een kreisfreie Stadt in het midden van de Duitse deelstaat Beieren. De stad telt 498.876 inwoners.[2] Samen met de omliggende gemeenten Fürth, Erlangen en Schwabach vormt het de zogeheten Metropolregion Nürnberg, een agglomeratie van 2,5 miljoen inwoners.

De stad is een van de weinige steden in Duitsland die de oorspronkelijke vestingsmuren en torens grotendeels heeft behouden.

BevolkingBewerken

In 1888 overschreed Neurenberg de 100.000 inwoners. In 1900 had de stad meer dan 250.000 inwoners. Het hoogste aantal van 515.000 inwoners werd bereikt in 1972, waarna het inwoneraantal zakte tot 465.000 in 1985. Sindsdien werd het half miljoen opnieuw bereikt in 1992 en na opnieuw een daling in 2006.

GeschiedenisBewerken

In 1493 werd hier de beroemde Kroniek van Neurenberg uitgegeven.

Van de 15e tot de 17e eeuw had Neurenberg een bloeiende metaalindustrie. Daarna raakte de stad in verval. Tot de Tweede Wereldoorlog had de binnenstad een vrijwel geheel middeleeuws karakter bewaard met gotische bouwwerken. Door luchtaanvallen, en een vier dagen durend grondoffensief aan het eind van de oorlog werd de historische binnenstad vrijwel geheel verwoest. Na de oorlog werd de middeleeuwse bebouwing van de binnenstad weer grotendeels gereconstrueerd.

In 1927, 1929 en van 1933 tot en met 1938 werden in deze stad de nationaalsocialistische partijdagen van de nazipartij (NSDAP) gehouden. De keuze voor Neurenberg kwam voort uit de plaats die de stad in het middeleeuwse Duitse Keizerrijk had ingenomen als verzamelplaats voor Rijksdagen en hoeder van de regalia van de Keizer.

Neurenberg was in 1933 beslist geen door de nazi’s gedomineerde plaats; de stad had toen een liberale burgemeester en een progressief bestuur.

De rassenwetten van de Nationaalsocialistische staat, wetgeving waarbij Joodse burgers van het maatschappelijke leven werden uitgesloten en rechteloos werden gemaakt, zijn in Neurenberg afgekondigd en worden daarom de “Rassenwetten van Neurenberg” genoemd.

Neurenberg-tribunaalBewerken
De Processen van Neurenberg werden in 1945-1946 door het Neurenberg-tribunaal gehouden tegen de leiders van nazi-Duitsland die beschuldigd werden van oorlogsmisdaden.

Naar aanleiding van het 60-jarig jubileum van deze processen en het 50-jarig jubileum van het einde van de Tweede Wereldoorlog wordt sinds 1995 elke twee jaar de Internationale Neurenbergse Mensenrechtenprijs uitgereikt, waarmee de stad een bijdrage wil leveren aan wereldwijde vrede en een signaal wil afgeven dat schendingen van de rechten van de mens nooit meer mogen voorkomen in Neurenberg. Neurenberg werd zelf hierdoor geëerd met de Bilbao-prijs voor de Bevordering van de Cultuur van Mensenrechten.

Bessie 1 off the best bluess singers ever

Movie starring queen Latifah also calls up on same rights gay community HBO opens the door. Finally this broadcoaster gives all a name a face and dignity.

image

image
Thats a perfect match

She played the mortal enemy of glee clubs everywhere, but Jane Lynch will be belting out Broadway tunes as part of “See Jane Sing,” her new cabaret act that is coming to Red Bank’s Count Basie Theatre April 23.

Lynch, who also appeared as Miss Hannigan in the recent revival of “Annie” on Broadway, will be accompanied by a five-piece band and special guest Kate Flannery, best known as Meredith from “The Office.” The show is heavy on musical comedy, of course, and will feature songs from “A Mighty Wind,” the Christopher Guest folk music send-up in which Lynch co-starred, as well as more classic songs including “Mr. Monotony” and “Far From the Home I Love.”