The story of Country Music, part 2 by Isabel Blanco

For CMNI

Author: Isabel Blanco

The story of Country Music

https://youtu.be/9X88NWKxBPs

Earl Johnson, a barn, a dance. That brings us back to 1919. And even further back. The Hillbilly culture and music. It was their culture and music born in Appalachian that gave us the music as we know it today. A Folk music that is extremely popular in the US and the world. And to picture all that it is time to write that story as it should be.

In the North East of the US into Canada are the Appalachian Mountains. In this area  mostly Protestant immigrants from Ulster, Ireland, settled in the 18th century. People who knew the raugh life, hunger and even war decided once again to move further away from Scotland, Ireland, their home country into the new promised land. To find a better future, a better life for themselves bringing along there openminded culture. They moved into the mountain areas in the US, founded communities and lived there side by side with the Indians. Real frontier settlers who lived in parts where life was not that easy. Sharing medical knowledge, herbs, food with the natives. They seemed to be, in my opinion, one of the few who had no problem at all with the natives. Living there under hars cirscumstances away from civilizations they relied upon themselves. Bringing with them Celtic influenzes and “witch-craft” medicine. 

I found some amazing stories via Printerest while looking for pictures. Yes they where poor, mostly not well educated like the rest of the country but the Hillbillies had something else which is rare. They had tight communities, a granny as a doctor, old celtic roots for music, and big sense of surviving. Like they dit not need anything more then the mountains, family, friends to survive. Like back home in the UK, ENgland they had no money for a doctor. They learned over the centuries how to us nature and herbs to find cures for illnesses. It was very common that many communities had a family with women who had the knowledge to help out. The granny would train the daughter and granddaughter to become the “medicine woman”. If it weren’t for Henry the VIII that knowledge would have vanished due to the withtrials from the Catholic Church. Not that it was prohibited but I believe that England had more potention for a “witch” then the rest of Europe. Thankfully the grannies mergen their knowledge with the natives. Instead of fighting them they lived alongside with them. Learned from eachother, shared with eachother. That made them to me very social frontier people. But many thought of them as poor and unaducated. One other interesting story to tell is the fued between the Hatfield and McCoy family which started in the civil war in 1863 and ended in 1891 in the Tig Fork and the Big Sandy River in the Kentucky, Virginia area. It started when the families split up in the civil war. Most fought for the Confedrancy but 1 McCoy who joined the Union. He got killed for doing so after being home on sick leave. A fued was born in all its cruelty. When after the murder the son of Hatfield fell in love with a McCoy it dit not get easier. A child was born out of wedlock, a shame in both families and a girl had to flee the territotry. Enough fuel for many songs you think but I found only 2. The impact however was huge, many where killed or injured in this long lasting fued that ended after The Supreme Court decided that the law was obided to all, including the Hatfields and McCoys. They had to stand trial and face jail. Seems hard to understand but back then the sherif was either opposing the Hatfields or the McCoys. A bit lawlessnes back in the days. Today it is big business for tourism in the area.

It does display that the people who lived away from civilization had their own ways. So as it was and is in the music they make, sing and play. But without the Hillbilly, mountain people I dare to say we could not enjoy the country music as it is today. What had evolved from dances in a barn like we know from western movies, series and Pa’s fiddle from the “Little House on the Prairie” becames well known throughout the country and later in the world.  It started with the first recordings in 1927 in the Bristol recording session with the Carter Family and Jimmie Rodgers. 

What had started around 300 years ago, Europeans and Africans coming to the US with their own music and instruments gives us today Country Music. But how that happened can be read in part 3.

Vaya con Dios mi hermano, mijn lieve broer

2 songs waar je zo van hield, mijn broer, is niet meer. Gerardo Julian Blanco


Ga met God mijn lieve broer. Ga, het mag, het is tijd. De strijd is geleden, de strijd is vergeven, vergeten doen we het niet, nooit. Maar het is voor ons allemaal tijd om los te laten…


7 jaar geleden ging de telefoon om 1.20 uur, de nacht van zaterdag op zondag. Een vreemde stem aan de telefoon vertelde mij ‘uw broer is overleden’ ik vroeg em een naam maar kreeg em niet. ‘Ik ben een bekende van Age. Heeft u mij gehoord? Hij is dood. Tuur, tuut,tuut…..

Verslagen, verdrietig, verbaasd vertelde ik papa en mama wat er was gezegd en begon te huilen, heel hard te huilen. Ik kwam van de bank ging bij mam zitten die zachtjes zei ‘dat kan niet, ik bel het ziekenhuis’. En dat ze trillend, met de telefoon op de intercom.

Hoewel gebroken vroeg ze de zuster resoluut ‘wat is er met mijn zoon? Waarom zijn we niet gebeld, hoe laat is hij overleden?…. De zuster antwoorde geschokt en verdrietig ‘het spijt me zo mevrouw, ik wou bellen maar mocht het van meneer Stinissen. Het staat op papier….. Ik vroeg waarom, er waren duidelijke instructies. Ze vertelde dat er een nieuwe zaalarts was die van Age niemand mocht bellen alleen hem. Ze vervolgde met dat het ruim  een uur had geduurd. Hij pakte niet op. We vroegen hoe laat hij was overleden. Ze werd stil, snikte en zei ‘op mijn eerste ronde om 11 uur was ik nog bij hem, hij lachte nog lief toen ik hem wat te drinken gaf. Rond middernacht ademde hij niet meer, de arts constateerde dat reanimatie niet meer nodig was. Ze denkt rond middernacht’.

De arts, een jonge nieuwe co assistent kwam aan de telefoon, ze trilde, stamerde, het was voor de eerste patient die overleed. Ze wist niet wat te doen. Wel dat ze moest vragen om een autoptie maar dat wilde Age niet. In een helder moment zei ik ‘autoptie’ en ontketende daarmee een rel die tot 12 uur in de middag duurde. Age kwam nog even aan de telefoon. Verdrietig klonk hij niet, afgevlakt dat wel. Geen autoptie herhaalde hij zeker 6 keer en begraven doen jullie maar. We hadden al een vreemd idee bij het hele proces en die opmerking maakte het niet beter.

De nacht werd ochtend werd middag……  Het  verdriet werd onbegrip, werd woede. Om onze wil en die van het artsenteam door te drukken werden er in aller haast weer papieren gefaxt die er al waren maar uit zijn dossier waren verdwenen. Een wilsverklaring waarin Gerard expliciet aangaf wie er besliste als hij het niet meer kon bij ziekte en overlijden. Opgemaakt toen hij ziek werd, jaren geleden. Jaren voordat Age hem in de greep kreeg. De arts belde terug om 3.45, tijdstip dat ik dit schrif, haar baas, was er ook bij. We namen door hoe het verder zou gaan. Eerst in het UMCG, daarna in Nijmegen door het NFI of in Zeist, het was namelijk geen natuurlijke dood. Ze wisten niet wat er mis was gegaan. Hoewel kritisch maar wel stabiel, hij kon zelfs weer wat praten vertelde ze. Ze had met hem eerder op de avond een redelijk gesprek met hem gehad. Hij was blij, opgetogen, morgen kwamen mama, papa en popje weer. We geloven oprecht dat ze geschokt waren. Dit had niemand aan zien komen, als dit de woensdag ervoor was geweest, dan wel. Toen lag hij op sterven, waren wij aan het waken en lag Age in bed te slapen. Geen interesse in wat de laatste nacht van zijn partner had kunnen zijn……..

6 weken ervoor was je opgenomen. De wijkverpleegster vond je op de grond. Medicijnen lagen her en der verspreidt. Je was amper bij kennis, je lichaam blauw en kon niet praten. In paniek was er een arts gebeld, een ambulance bracht je met spoed naar het UMCG. Age belde op om te zeggen dat je was opgenomen. Alweer de zoveelste keer dat jaar. Zelfs in je vakantie lag je in het ziekenhuis. We waren niet verbaasd, maar dit keer boos. We hebben het echter niet direct laten merken toen je ons dezelfde dag nog ophaalde. Het verbaasde ons, dan moest het wel heel erg zijn.

Toen we je zagen raakten we in shock, waar was mijn broer gebleven? Wat is er gebeurd? 6 gebroken ribben, hij was van de bank gevallen. Op beton? Vroeg ik Age? Onmogelijk met die bank op de grond. En die spasmen? Waarom kan hij niet praten?. Zoveel vragen niet een werd beantwoord in die weken maar ruim 2 jaar later bekend, tegenover de Politie, in elkaar geslagen en vergiftigd. Waarom? Dat zullen we nooit meer weten…… en hoe gek het ook klinkt, we hoeven het niet meer te weten, het is tijd om te rusten, los te laten en te vergeven….

Vaya con dios, mi hermano, mi corazon…..

Gerardo Julian Blanco werd geboren op 24 december 1965 in Losser, hij overleed in Groningen op 24 oktober 2009, slechts 43 jaar oud. Gerard was een gever, een lief en warm mens, een healer om trots op te zijn, een broer uit duizenden. Een zoon om van te houden. Een gever die zelden nam maar zijn motto was dan ook ‘anderen gelukkig maken’ en dat is iets wat hij deed tot zijn laatste dag, met die glimlach naar een jonge arts…


https://youtu.be/gThniiZyRhk


‘The Get Down’ ik kan er niet aan wennen…..

Hoewel ik best graag kijk naar een serie of film kijk.

De nieuwe serie over het ontstaan van de HipHop in the Bronx anno 1977 zou episch zijn. Goed in de tijd zitten en prachtig verbeeld3n hoe het begon.

De marketing is goed. Maar ontstijgt Ruhrman het vage Moulin Rouge? 

Nee. Hoezeer ik mijn best ook doe het lukt me niet om 1 episode af te kijken. De intro was me al wat over de top. HipHop of disco? En het 2de deel maakte het nog erger. Serieus 1 aflevering over een krijtje? 

Her en der lees ik ‘je moet even volhouden maar dan heb je ook wat’. Wat ik mis is het verhaal. Een woordkunstenaar die aan de bron van HipHop staat.  Ok leuk maar wanneer begint ie? Seizoen 2? 

Kort gezegd gebeurd er teveel om Ezekiel heen en is het met Ezekiel vooral geneuzel om Shaolin. De muziek prikkelt maar als zelfs hoofdrolspelers in slaap vallen?? Hoe moet het dan verder? Dan wordt het erg twijfelachtig. 

The Get Down zal denk ik niet echt voor het grote publiek zijn. Jammer het verhaal is goed net als de acteurs maar het is zo raar in elkaar gezet. Als er meer ruimte was om het verhaal uit te bouwen zou het een topper zijn. Maar ik verkies liever Vinyl dan dit. Zelfde tijd zelfde plaats met dezelfde verandering van muziek maar dan veel meer ruimte voor de karakters.

De Olympische droom kwam uit


Sanne Wevers had een droom. Ooit wil ik de Olypische Spelen halen en turnen in de finale. Dat deed ze met zus Lieke en het landenteam en individueel. De finale op de balk zou mooi zijn, ze was immers al 2de geworden op de WK in Glasgow achter Simone Biles. Een wereld prestatie, evenals de Wevers Piroutte. Een blijvertje volgens de code en Hans van Zetten. Sanne haalde de finale maar zag eerst haar concurrente Simone Biles bijna vallen. De kans voor het goud was dichterbij dan ooit, ze turne de oefening van haar leven. Haar droom kwam uit. Ze won goud. 20 jaar gingen voorbij aan het moment dat ze begon met haar eerste piroutte tot aan goud. Jaren van trainen, opoffering…..

Elis Ligtlee besloot in 2011 te stoppen met de BMX, ze ging baanwielrennen. Elis is gek op fietsen, is erg lang. Steekt met kop en schouders over iedereen uit en heeft een voordeel, ze kan goed aanzetten. Toch verwacht niemand een medaille. Bij het Keirin onderdeel haalt  ze onderverwachts de finale. Voor ze er erg in heeft wint ze. Na die gouden rit weet ze niet wat ze moet zeggen. Net als Sanne kan ze niet geloven wat er is gebeurd. Haar droom kwam uit.

Dorian had een missie, Marit ook. Beiden gingen ze voor goud. 

Het onmogelijke mogelijk maken is een droom van vele sporters op de Olympische Spelen. Soms komt die droom uit. Vaak ook niet. Een medaille behalen bij de Spelen is niet gemakkelijk. Zo ondervonden ook Dafne Schippers en Tom Dumoulin. Ze kwamen voor goud en kregen zilver. Toch zijn ook deze prestaties bijzonder. Vooral die van Dafne. Na Fannie Blankers Koen was er niemand die deelnam aan de sprintnummers. Soms wordt je 4de een ondankbare plaats. Martina werd het op een niet te geloven verschil. Ook Dubbeldam hoort de rest van zijn leven 2 honderste. 

Ook bij de teams zat het niet mee. Volleybal, handbal en hockey. 3x vierde. Toch zijn deze prestaties bijzonder ook al zien we of velen dat niet.  Bij Hanbal maakte we de eerste deelname ooit mee. Elke plek zou uniek zijn. Bij Volleybal was de kwartfinale het doel daar gingen de dames ruim overheen. Bij het hockey was het doel om Australie te verslaan. Er was veel mis gegaan sinds Londen. 

TeamNL wilde meer, veel meer. Een top 10 maar is dat realistisch? Er deden ruim 11.000 atleten mee. De temperatuur was soms ongenadig, soms gevaarlijk nat door regen. Voor veel buitensporten niet de ideale weersomstandigheden. Toch haalden velen het onmogelijke. Hun droom finale ook al was dat niet DE finale voor goud of zilver en brons. 

Het werden 19 medailles met ieder een eigen verhaal van blijdschap of verdriet. Het werden echter nog veel meer bijzondere prestaties. Terug van weggeweest (roeien) of niet (korte baan zwemmen). 

Voor de chef de mission was het geen Olympisch Toernooi waar hij van droomde. Toch is dat raar. De meeste atleten, een uitgezonderd die heeft zijn eigen ‘wetten’, hebben een wereld prestatie geleverd. Te weinig medailles en geen top 10. Wat ons vooral bijblijft van Maurice Hendriks is dat hij te weinig zegt. Bij de affaire Yuri bleef het stil, bij affaire ‘troostvlucht’ vielen we weer om van verbazing. Onze teleurstelling is vooral die van het gedrag van Maurits. Waar eerder een Erica Terpstra benaderbaar was bleef hij op de achtergrond in stilte. Zelfs als het nodig was om te praten verbleef hij in stilte. 

Als er dan al verwachtingen waren waar we wat mee konden is het toch die van een pratende Chef de Mission. De baas van het hele TeamNL. Immers zijn doel is het om alle sporters bij te staan en ons te informeren. Dat laatste ging fout vreselijk fout. Informeren??? Eh nee dat doen we niet tijdens….. Voor mij en ik denk velen is het een ongrijpbare man die niet praat als het moet en praat als het niet moet. Op die plek moet een motivator gezet worden met het vermogen te inspireren. Iemand die vreugde en verdriet kan vieren en verzachten. Die zichtbaar is en vooral iemand die iets meer zegt dan “Ik ben teleurgesteld” als de spelen bijna voorbij zijn en 1 sporter nog in actie moet komen. Nouschka Fontijn staat in de finale boksen, maar hoort de “baas” zeggen “ik had meer verwacht”. Vele sporters zijn teleurgesteld. Die vroege vlucht maakte het niet veel beter. De manier waarop velen de hockey dames met zilver niet feliciteerden was oorverdovend pijnlijk. Zilver! 2de na een afschuwelijk shoot-out! Was het al zover dat zilver niets meer waard is? Een teleurstelling ja dat zeker vooral voor de meiden maar jemig ze halen altijd de finale en je kunt niet altijd winnen.

Wat deze editie in Rio vooral heeft geleerd dat het onmogelijke gepresteerd is door de plaats zelf. Rio veilig krijgen lukte redelijk ten kostte van veel ellende. Moeten we dat willen? Gesloten scholen en ziekenhuizen en een bankroet van een Staat? Zet die ellende af tegen het goed presterende TeamNL en vraag jezelf af wat elke deelnemer, land, stad, sporter heeft moeten laten voor dat ene moment van presteren? Meer dan je lief is. Laten we er dan ook voor zorgen dat bij de editie Tokyo we gewoon trots zijn op iedere prestatie die meer dan normaal is. Dus ook bij een PR of kwartfinale die onverwacht is. Laten we vooral Maurits thuis laten en iemand aan laten wijzen die WEL met ons praat, zijn team inspireert en motiveert en niet als een zuurpruim mokkend rondloopt. Desnoods halen we Erica weer van stal die geniet. Die lacht en huilt, die met een slokje op praat voor de radio. Die benaderbaar is en motiveert. Die boven alles gewoon mens blijft en juist daardoor kwetsbaar. Want laten we wel zijn haar zag je wel! Maurits niet…….die verbleef in stilte.

Race epische film over Jesse James


De film “Race” gaat over de periode dat Jesse Owens wordt ontdekt, geselecteerd voor het Olympysch Team, 4 gouden medailles wint om tenslotte via de dienstingang “zijn succes diner” mag bijbanen.

Plaats Spelen, Nazi-Duitsland.

De rol van Jesse Owens wordt overtuigend gespeeld. De jonge Jesse groeit op als een neger in een gezin dat ruw door de depressie alles verloor. Pa is werkloos. Een jongen heeft echter veel talent en wordt gerecruteerd voor een college team. Hij moet hiervoor zijn gezin verlaten, zijn vriendin en zoon. Hij beloofd ze te ondersteunen. Hij gaat werken mist trainingen en zijn coach geeft hem een sportlicentie waarbij hij 60 dollar per maand krijgt. 

Zijn faam groeit, en dan lonken de Spelen. Er is echter 1 groot probleem…. Adolf Hitler en diens propanda. Lena, de documentaire maakster helpt Goebels bij het verkrijgen van landen om deel te nemen. Velen willen de Spelen boycotten. Zij slaagt erin dat de VS toch gaat.

De film is indringend. De haat komt van 2 kanten. Thuis in de VS en in Nazi Duitsland. Jesse kijkt er dan ook niet vreemd van op dat Hitler wegloopt bij zijn overwinningen op de 4 disciplines, de 100, 200, verspringen en estafette. Let op voor de estafette was hij niet eens gekwalificeerd, hij racende omdat 2 Joodse atleten niet mochten! De fil m geeft getrouw weer hoe moeilijk het moet zijn geweest voor Jesse, voor de Spelen waarbij de NCAAP, hem vroeg niet te gaan. Zijn opbouw er naar toe in volledige segregatie. De haat om zijn huidskleur in de VS. Zijn wil om te slagen.

Al met al een prachtig drama dat Jesse Owens jaren te laat eindelijk laat schitteren in nederigheid want Jesse zelf was nuchter, niet ijdel, trots maar begreep zijn positie. Hij zou in die tijd nooit de eer krijgen die hij verdiende. Sterker nog een officiële erkenning is er nog steeds niet in de VS van hoog niveau….. Hij was DE ster op het verkeerde moment.

Een prachtige bijrol is er voor Lena Riefenstahl de docu maakster van deze spelen. Een rol door Carice van Houten, die een stoere filmmaaksters neerzet die door haar respect voor Owens heel even in gevaar komt.

Een aanrader!

Asia Nicole an inspiring young artist

image

My name would not be Isabel if I would not ask for more information. Asia Nicole’s manager sended me the bio of a stunning rising young star to be.

Asia Nicole hails from Yulee, Florida, but now resides in Atlanta, GA.

At the age of 6, she made herself noticeable by performing solos for family members and neighbors. Asia Nicole was a member of her church kids choir and was a part of her school chorus. She never backed away from the microphone and she often stepped out to take on a solo. Asia Nicole had a passion for singing and realized this was something she was born to do.

She made her mark as a newcomer to the Industry in December 2012 when she won “Atlanta’s Hottest Future Superstar” under 18 award.
This accomplishment boosted her self-confidence, making her aware of the special gift she had been blessed with.

At age 12 she won the first place at “King Ryans Music Showcase” showing her talent was solid!
She was the only teen artist.

In 2014 she won pop artist of the year at the “Clean Music Movement” Award and was also a nominee for The 2015 Georgia Music Youth Award.

Asia Nicole doesn’t only sing to entertain, but rather to inspire and empower others. Asia Nicole has used her talent in supporting causes such as anti-bullying and in fund-raising for charities.

Asia Nicole’s inspiration for music is drawn through artist such as Christina Aguilera, Beyoncé, and Rihanna. She has performed at places such as the Cobb Galleria, The Georgia Convention Center, The 2015 Atlanta New Year’s Eve Peach Drop, and Hard Rock Cafe.

With her level of persistence and ability, the rising star will undoubtedly accomplish her goal of becoming a well-known Artist, entertaining millions.

Asia Nicole

Kim’s outstanding review for Eileen Carey’s album ‘Let it GO’

image

Eileen Carey’s name is rising. More and more articles every day for this new star who is living the dream. This review is from Kim who loves the album ‘Let it go’.

Country Music, according to Kim
Exactly what the title says. My name is Kim and I love country music.

And this is country music, according to me.

WEDNESDAY, APRIL 6, 2016
Album review: Let It Go by Eileen Carey

Country. Pop. Rock. Eileen Carey’s music blends all three styles together in a way that feels uniquely hers. I’ve just been trying to think if there’s any other artists out there like her right now and I can’t think of any. Eileen grew up in Ohio and relocated to California over 20 years ago. An independent artist, she has made quite a name for herself in California. That said, she spends a fair amount of time in Nashville and come to find out, she used Nashville musicians to track the songs of Let It Go with all of the vocals recorded in Los Angeles. Oh, what a world we live in. I feel like you can hear influences of both places throughout the album.

Let It Go is Eileen’s fourth album and features three covers and eight originals. Five of which Eileen co-wrote and I was pleasantly surprised to see that another artist I like, Amy Dalley, co-wrote the other three. She (Amy) wrote “Anything That Reminds Me Of You” with her husband, Jack Sizemore, who is one of Jason Aldean’s guitar players. Funny how things work out.

The best thing about Let It Go is how positive and enpowering all of the songs are. The songs are all about letting go of the things that weigh us down so that we might be able to move on to something better. This is a strong album and one that I would definitely recommend taking the time to check it out for yourself.

So how about we take a few minutes to look at each of the tracks?

“Bring On the Big” – A song, just released to radio, that’s all about deciding to go after the big dreams that you have for your life. It’s about being ready to take that leap of faith and just go for it. In an album that is so wonderfully upbeat, this is the perfect song to kick things off. It’s inspiring and a good one to sing along with since it’s one of those songs that makes you feel like you could actually go out there and make your dreams come true. The big ones.

“Anything That Reminds Me of You” – One of the things I enjoy about this album is the recurring theme of letting go of the things and feelings that hold us back. This one is about getting rid of everything left over from a relationship that has now ended so you can finally move on. With an infectious beat that’ll most likely get you dancing around while you pack up all the things that person left behind. Or, as the title sais, anything that makes you think of them.

“Let It Go” – Not to be confused with the smash hit from Disney’s Frozen with the same name. Much less angst in this one. Who said letting go of things had to be a painful experience? What I think makes Eileen such an interesting artist is her ability to make her songs come across like advice from a good friend. Someone who has gone through some things and wants to share the lessons she learned to help other people going through them. It’s a combination of the actual lyrics and the way she delivers them. This is the first album of hers I’ve ever listened to and yet you almost feel like this is someone you actually know, as weird as that may sound. Some singers just have that knack.

“Don’t Get Me Wrong” – Honestly, this is an album that you can really just dance your way through. As some of you know, I always love when albums have a good flow to them and Let It Go absolutely does. Fantastic energy throughout and “Don’t Get Me Wrong” is a great example of that. Always nice when an album is good for your waistline as well as your ears. One of the covers on the album, this was originally done by The Pretenders.

“Party At the Beach” – Because sometimes you just need to destress and let your hair down. What better time to do that than the weekend? As Eileen sings, “I’ve been working so hard I deserve to smile”. Indeed. If you can get to a beach, do it, but you can just crank this up and have a party in your living room. Or wherever. Some cool guitar licks in this one.

“Only the Lonely” – The second cover on the album, this song was originally performed by The Motels. One of the more low key parts of the album, tempo wise. If there was going to be a point where the energy level might have dipped, it more than likely would have been here. But it didn’t do that. It’s a great vocal by Eileen, but I want to give the musicians their due here. I like the instrumental break quite a bit. That wonderful energy that’s flowed through the album is still very much present which is great.

“Joey” – Cool groove to this one. Everyone is cooking on this track, but it’s more of a slow burn, if you follow. It’s one you sort of sink into. I caught myself singing along with the chorus by the end the first time I listened to it. I love when that happens. I think out of all of the songs on the album, this is one of the ones I’d want to hear live the most. Off the top of my head I can’t think of any song even remotely like this out right now. This is a good thing, especially today.

“Walking On Sunshine” – I don’t think it’s possible to be in a bad mood when listening to this song. I really don’t. Originally performed by Katrina and the Waves, this song is one of those that never fails to cheer me up whenever I hear it. Regardless of who sings it. That said, Eileen’s version might actually be my new favorite. She sounds like she’s having a blast singing it and I love that. It makes you want to sing along as the top of your lungs. I think it’d be so much fun to hear her perform it live.

“Bottle Your Crazy Up” – In which Eileen gives some advice to a friend that’s about to re-enter the dating scene. Namely, to “bottle your crazy up”. Honestly, I think a lot of people could benefit from this advice. In this age of social media, it’s become incredibly easy for people to share too much about themselves. Better to keep some things to yourself. Another that had me singing along with the chorus the first time I listened to it. Fun track.

“Sweet Love” – Okay, so we had a song about moving on from a bad relationship. Seems only right to balance that out with a song that celebrates a good relationship. It’s a sweet, catchy song about a, well, sweet love. This might be an odd comparison, but the way this songs flows makes me think of a roller coaster. Go with me. It builds up during the verses to lead up to the energetic chorus and then the slower bridge. Back up to that chorus. The California influence feels the strongest on this track to me.

“Love Never Dies” – An important reminder that while things may get tough sometimes, the reality is that love never dies. Even when you fight. Even with all the ups and downs that are part of living. The perfect track to close out the album; it really seems to sum it all up. “Love never dies/ it goes on forever”. In reading about Eileen, she credits The Beatles as one of her biggest influences and this song feels like a testament to that to me. It makes me think of their hit “All You Need is Love”. Not that it sounds like it because it doesn’t. But “Love Never Dies” feels like it could be a companion piece and I think that mashing them up together would work very well.

All in all, a very solid album and one that I’m sure I’ll be listening to over and over again. I love that there’s albums this positive out there, especially when so many of the songs out lately focus on drinking and partying. Especially with so many acts overly concerned with giving off attitude and  showing how tough they think they are. I’ve complained about that before – more than once. There’s a place for that kind of stuff, to be sure, but it’s wonderful when you come across an album that just makes you feel good. That’s what Let It Go does. It puts me in a happier place when I listen to it. And I think it can do the same for you.