WAK week Enschede was weer TOP!

De week voor de Amateurkunst geeft kunstenaars volop kansen hun werk te laten zien. Dit werk van Leonie Bossing was bijvoorbeeld te zien bij de bibliotheek.

Stel je dit eens voor. Een stad, een centrum, wijken, een park. Dit geheel besteedt aandacht aan kunst in allerlei vormen. Immers waar de 1 graag schildert, maakt de ander muziek, danst of schrijft. Om alle facetten een kans en een podium te bieden geeft Enschede de ruimte en plek om je werk te laten zien. En hoe!

Vast onderdeel van de WAK week is de schrijfwedstrijd!

Tijdens de goed bezochte WAK night vorige week woensdag werd de winnaar bekend gemaakt. 

5 deelnemers kregen de ruimte in de wintertuin van de Wonne hun verhaal voor te lezen. In deze prachtige omgeving hoorden we schitterende verhalen. Over de tocht van een muzikant in Syrie, een verhaal die je weer even op de plek zet. Of je relatie wel zo goed is als jij denkt dat die is. Tot het indringende verhaal van winnares Regine over Alzheimer. De verhalen zijn te lezen op de website WAK Enschede

Het thema van dit jaar is “Samen”. Een verbindend thema die in deze roerige tijden veel inspiratie gaf. Zoveel dat de winnares uit Vlaanderen komt! (Zie foto).

Prijswinnaars

1 Alleen wij samen – Regine van Ryckoort (Vlaanderen)

2 Schaduwbeeld – Doortje Stam

3 De Afslag – Lindsey Knol
De uitreiking werd ingeluid door stadsdichteres Margot Veldhuizen met een prachtig gedicht en gepresenteerd door Gerard Cocx.

De grote afsluiter vond plaats in het Volkspark tijdens de grote “Kunst in het Volkspark” manifestatie waar zowel amateurs als proffesionals met hun stands en optredens aanwezig waren. Dat is best wel een eer! Je moet je er voor inschrijven om een plek tussen de 150 te bemachtigen. Daarnaast was er ook een thema van dagblad de Twentsche Courant Tubantia. Hoedjes! 

Onder het genot van een hapje, drankje, muziek podia met o.a. het Orkest van het Oosten en de Reisopera werd het een geslaagde afsluiter van een topweek vol kunst! Alle foto’s kunt u terugvinden op instagram ib.believes (klik op de link).

Wilders buigt niet voor strafeis

Dit schreef ik eerder. Een zuurkijkende Wilders. Nu twittert hij zuur. Het OM wil dat hij 5000 Euro boete krijgt voor zijn uitspraak ‘minder, minder’. Het is geen partij annex PVV uitspraak. 

Het OM meent dat hij art 137 heeft geschonden. Belediging groep en haatzaaien.

Dat is nogal wat dit. Maar en dat mag en moet gezegd worden Nederland heeft kennelijk een grens nodig nu Wilders bewust de grens opzocht en opzoekt. Incl zijn aanhang.

Even terug naar een paar weken geleden.

Wilders moet zich verantwoorden.

Daar zat hij dan, zuurkijkend. De uitspraak horend over wel of geen vervolging. Zuurkijkend zoals we hem kennen. Immers hoe schokkender de uitspraak hoe beter. Het enkele feit dat zijn ‘minder, minder’ in scene is gezet om ons te shockeren doet er niets aan af. Hij roept het, zijn ja knikkers vinden het geweldig.

Dat het haatzaaien is denkt men niet echt over na. Waarom zou je? Dat het best wel rechts is.. och vergeven we hem. Toch?

Toch is het goed dat meneer zijn zin niet krijgt. Geen vervolging. Tis goed dat een politicus zich moet verantwoorden voor haatzaaien dat de grens wordt aangegegeven. Dat het geen circus is zoals men roept. Of erger nog Nazi proces of politiek proces.

Het gekke is nog wel dat dit in de jaren ervoor zeg tot 1997-2001 niet kon dit soort uitspraken. De partij (lees eenmansbeweging) werd uitgehoond. Amper 16 jaar later kan het dus wel. Zorgwekkend. Je onthouden van een mening ook. Wordt niet gepruimd. We zijn weer Nederlanders en zij… ik behoor tot de zij categorie met mijn 30% Made in Holland bloed. Soms hoor je dan “ga terug” ok waar naar toe dan? Ik ben hier geboren. Af en toe baal ik ervan ‘het hier geboren zijn’ zeker nu. Je hoort werkelijk nergens meer bij nu. Niemand heeft een plekje…

En dat door malloot die ‘minder minder’ roept en dat terwijl er geen druppel Marrokaans of Turks bloed door mij vloeit.

You and I

You and I
Somewhat years ago, we talked about a letter

A letter written to prevent a disaster

A letter written straight from the heart

Somewhat years ago we drifted
Before that time we where lovers

Lovers with a series of good times

It felt like a lasting love

A love to last forever
Somewhat months ago, we talked about live

A talk that changed our lives

A talk that changes our future

Somewhat moths ago our hearts drifted
Before that time, we where lonely

Lonely in two differents lives

One solitary, one married

But our hearts melted again
Somewhat days ago, one life was shattered

A quaral disrupted our lives

A truth that had be said

Somewhat days ago, ‘us’ was discovered
Before that time we could talk freely

In our prefered time

Prefered ways

Knowing we cannot do without
A good day ago, we discovered something new

Our melted hearts 

Cannot be departed

We seek our way to stay together
Not one can seperate us. Never again

Die Geert toch, wat hij wil is zo gedateerd, maar ik mag het niet zeggen

Ad
http://www.ad.nl/dossier-nieuws/oordeel-zelf-dit-is-het-plan-van-geert-wilders~a1627bbc/

Ik las een stuk over Geert in het AD, over wat hij wil in Nederland. Met Nederland en van Nederland.. het voelt voor me of ik terug ga in de tijd, van voor WOII.. Er was toen een man wiens naam ik niet mag noemen in dit commentaar die het goed voor had voor en met Duitsland. Die Joden enzo noemde. Die een boek schreef met een oplossing, entlosung. Maar ik mag dat niet zeggen.
Als ik dat doe ben ik een landverrader, een rode idioot, een Sylvana Simons of DENK aanhanger, of erger nog PVDA lover.
In deze tijd mag je niet zeggen dat je die retoriek van onze Geert doodeng vindt. Dat het met de Islam niet zo’n vaart loopt, we kunnen ons goed beschermen met wetten, onze eh cultuur. Al begrijp ik niet wat onze Geert ermee bedoeld. 
Ik begrijp wel dat onze cultuur verworden is tot van die Rost van Tonningen en Mussert mensjes, die blind achter een geblondeerde gek aanlopen, die extreem rechts weer hebben omarmd. Net als toen, die mensen verraden, nu omdat ze moslim zijn of sympathisant, mens zeg maar…. die nadenkt, die geen rechts of links wil. Die de gevaren kent van indroctine. Net als wat Adolfje deed.
Maar ik mag het niet zeggen……….in onze vrije democratie met vrijheid van meningsuiting.

Vaya con Dios mi hermano, mijn lieve broer

2 songs waar je zo van hield, mijn broer, is niet meer. Gerardo Julian Blanco


Ga met God mijn lieve broer. Ga, het mag, het is tijd. De strijd is geleden, de strijd is vergeven, vergeten doen we het niet, nooit. Maar het is voor ons allemaal tijd om los te laten…


7 jaar geleden ging de telefoon om 1.20 uur, de nacht van zaterdag op zondag. Een vreemde stem aan de telefoon vertelde mij ‘uw broer is overleden’ ik vroeg em een naam maar kreeg em niet. ‘Ik ben een bekende van Age. Heeft u mij gehoord? Hij is dood. Tuur, tuut,tuut…..

Verslagen, verdrietig, verbaasd vertelde ik papa en mama wat er was gezegd en begon te huilen, heel hard te huilen. Ik kwam van de bank ging bij mam zitten die zachtjes zei ‘dat kan niet, ik bel het ziekenhuis’. En dat ze trillend, met de telefoon op de intercom.

Hoewel gebroken vroeg ze de zuster resoluut ‘wat is er met mijn zoon? Waarom zijn we niet gebeld, hoe laat is hij overleden?…. De zuster antwoorde geschokt en verdrietig ‘het spijt me zo mevrouw, ik wou bellen maar mocht het van meneer Stinissen. Het staat op papier….. Ik vroeg waarom, er waren duidelijke instructies. Ze vertelde dat er een nieuwe zaalarts was die van Age niemand mocht bellen alleen hem. Ze vervolgde met dat het ruim  een uur had geduurd. Hij pakte niet op. We vroegen hoe laat hij was overleden. Ze werd stil, snikte en zei ‘op mijn eerste ronde om 11 uur was ik nog bij hem, hij lachte nog lief toen ik hem wat te drinken gaf. Rond middernacht ademde hij niet meer, de arts constateerde dat reanimatie niet meer nodig was. Ze denkt rond middernacht’.

De arts, een jonge nieuwe co assistent kwam aan de telefoon, ze trilde, stamerde, het was voor de eerste patient die overleed. Ze wist niet wat te doen. Wel dat ze moest vragen om een autoptie maar dat wilde Age niet. In een helder moment zei ik ‘autoptie’ en ontketende daarmee een rel die tot 12 uur in de middag duurde. Age kwam nog even aan de telefoon. Verdrietig klonk hij niet, afgevlakt dat wel. Geen autoptie herhaalde hij zeker 6 keer en begraven doen jullie maar. We hadden al een vreemd idee bij het hele proces en die opmerking maakte het niet beter.

De nacht werd ochtend werd middag……  Het  verdriet werd onbegrip, werd woede. Om onze wil en die van het artsenteam door te drukken werden er in aller haast weer papieren gefaxt die er al waren maar uit zijn dossier waren verdwenen. Een wilsverklaring waarin Gerard expliciet aangaf wie er besliste als hij het niet meer kon bij ziekte en overlijden. Opgemaakt toen hij ziek werd, jaren geleden. Jaren voordat Age hem in de greep kreeg. De arts belde terug om 3.45, tijdstip dat ik dit schrif, haar baas, was er ook bij. We namen door hoe het verder zou gaan. Eerst in het UMCG, daarna in Nijmegen door het NFI of in Zeist, het was namelijk geen natuurlijke dood. Ze wisten niet wat er mis was gegaan. Hoewel kritisch maar wel stabiel, hij kon zelfs weer wat praten vertelde ze. Ze had met hem eerder op de avond een redelijk gesprek met hem gehad. Hij was blij, opgetogen, morgen kwamen mama, papa en popje weer. We geloven oprecht dat ze geschokt waren. Dit had niemand aan zien komen, als dit de woensdag ervoor was geweest, dan wel. Toen lag hij op sterven, waren wij aan het waken en lag Age in bed te slapen. Geen interesse in wat de laatste nacht van zijn partner had kunnen zijn……..

6 weken ervoor was je opgenomen. De wijkverpleegster vond je op de grond. Medicijnen lagen her en der verspreidt. Je was amper bij kennis, je lichaam blauw en kon niet praten. In paniek was er een arts gebeld, een ambulance bracht je met spoed naar het UMCG. Age belde op om te zeggen dat je was opgenomen. Alweer de zoveelste keer dat jaar. Zelfs in je vakantie lag je in het ziekenhuis. We waren niet verbaasd, maar dit keer boos. We hebben het echter niet direct laten merken toen je ons dezelfde dag nog ophaalde. Het verbaasde ons, dan moest het wel heel erg zijn.

Toen we je zagen raakten we in shock, waar was mijn broer gebleven? Wat is er gebeurd? 6 gebroken ribben, hij was van de bank gevallen. Op beton? Vroeg ik Age? Onmogelijk met die bank op de grond. En die spasmen? Waarom kan hij niet praten?. Zoveel vragen niet een werd beantwoord in die weken maar ruim 2 jaar later bekend, tegenover de Politie, in elkaar geslagen en vergiftigd. Waarom? Dat zullen we nooit meer weten…… en hoe gek het ook klinkt, we hoeven het niet meer te weten, het is tijd om te rusten, los te laten en te vergeven….

Vaya con dios, mi hermano, mi corazon…..

Gerardo Julian Blanco werd geboren op 24 december 1965 in Losser, hij overleed in Groningen op 24 oktober 2009, slechts 43 jaar oud. Gerard was een gever, een lief en warm mens, een healer om trots op te zijn, een broer uit duizenden. Een zoon om van te houden. Een gever die zelden nam maar zijn motto was dan ook ‘anderen gelukkig maken’ en dat is iets wat hij deed tot zijn laatste dag, met die glimlach naar een jonge arts…


https://youtu.be/gThniiZyRhk


De Olympische droom kwam uit


Sanne Wevers had een droom. Ooit wil ik de Olypische Spelen halen en turnen in de finale. Dat deed ze met zus Lieke en het landenteam en individueel. De finale op de balk zou mooi zijn, ze was immers al 2de geworden op de WK in Glasgow achter Simone Biles. Een wereld prestatie, evenals de Wevers Piroutte. Een blijvertje volgens de code en Hans van Zetten. Sanne haalde de finale maar zag eerst haar concurrente Simone Biles bijna vallen. De kans voor het goud was dichterbij dan ooit, ze turne de oefening van haar leven. Haar droom kwam uit. Ze won goud. 20 jaar gingen voorbij aan het moment dat ze begon met haar eerste piroutte tot aan goud. Jaren van trainen, opoffering…..

Elis Ligtlee besloot in 2011 te stoppen met de BMX, ze ging baanwielrennen. Elis is gek op fietsen, is erg lang. Steekt met kop en schouders over iedereen uit en heeft een voordeel, ze kan goed aanzetten. Toch verwacht niemand een medaille. Bij het Keirin onderdeel haalt  ze onderverwachts de finale. Voor ze er erg in heeft wint ze. Na die gouden rit weet ze niet wat ze moet zeggen. Net als Sanne kan ze niet geloven wat er is gebeurd. Haar droom kwam uit.

Dorian had een missie, Marit ook. Beiden gingen ze voor goud. 

Het onmogelijke mogelijk maken is een droom van vele sporters op de Olympische Spelen. Soms komt die droom uit. Vaak ook niet. Een medaille behalen bij de Spelen is niet gemakkelijk. Zo ondervonden ook Dafne Schippers en Tom Dumoulin. Ze kwamen voor goud en kregen zilver. Toch zijn ook deze prestaties bijzonder. Vooral die van Dafne. Na Fannie Blankers Koen was er niemand die deelnam aan de sprintnummers. Soms wordt je 4de een ondankbare plaats. Martina werd het op een niet te geloven verschil. Ook Dubbeldam hoort de rest van zijn leven 2 honderste. 

Ook bij de teams zat het niet mee. Volleybal, handbal en hockey. 3x vierde. Toch zijn deze prestaties bijzonder ook al zien we of velen dat niet.  Bij Hanbal maakte we de eerste deelname ooit mee. Elke plek zou uniek zijn. Bij Volleybal was de kwartfinale het doel daar gingen de dames ruim overheen. Bij het hockey was het doel om Australie te verslaan. Er was veel mis gegaan sinds Londen. 

TeamNL wilde meer, veel meer. Een top 10 maar is dat realistisch? Er deden ruim 11.000 atleten mee. De temperatuur was soms ongenadig, soms gevaarlijk nat door regen. Voor veel buitensporten niet de ideale weersomstandigheden. Toch haalden velen het onmogelijke. Hun droom finale ook al was dat niet DE finale voor goud of zilver en brons. 

Het werden 19 medailles met ieder een eigen verhaal van blijdschap of verdriet. Het werden echter nog veel meer bijzondere prestaties. Terug van weggeweest (roeien) of niet (korte baan zwemmen). 

Voor de chef de mission was het geen Olympisch Toernooi waar hij van droomde. Toch is dat raar. De meeste atleten, een uitgezonderd die heeft zijn eigen ‘wetten’, hebben een wereld prestatie geleverd. Te weinig medailles en geen top 10. Wat ons vooral bijblijft van Maurice Hendriks is dat hij te weinig zegt. Bij de affaire Yuri bleef het stil, bij affaire ‘troostvlucht’ vielen we weer om van verbazing. Onze teleurstelling is vooral die van het gedrag van Maurits. Waar eerder een Erica Terpstra benaderbaar was bleef hij op de achtergrond in stilte. Zelfs als het nodig was om te praten verbleef hij in stilte. 

Als er dan al verwachtingen waren waar we wat mee konden is het toch die van een pratende Chef de Mission. De baas van het hele TeamNL. Immers zijn doel is het om alle sporters bij te staan en ons te informeren. Dat laatste ging fout vreselijk fout. Informeren??? Eh nee dat doen we niet tijdens….. Voor mij en ik denk velen is het een ongrijpbare man die niet praat als het moet en praat als het niet moet. Op die plek moet een motivator gezet worden met het vermogen te inspireren. Iemand die vreugde en verdriet kan vieren en verzachten. Die zichtbaar is en vooral iemand die iets meer zegt dan “Ik ben teleurgesteld” als de spelen bijna voorbij zijn en 1 sporter nog in actie moet komen. Nouschka Fontijn staat in de finale boksen, maar hoort de “baas” zeggen “ik had meer verwacht”. Vele sporters zijn teleurgesteld. Die vroege vlucht maakte het niet veel beter. De manier waarop velen de hockey dames met zilver niet feliciteerden was oorverdovend pijnlijk. Zilver! 2de na een afschuwelijk shoot-out! Was het al zover dat zilver niets meer waard is? Een teleurstelling ja dat zeker vooral voor de meiden maar jemig ze halen altijd de finale en je kunt niet altijd winnen.

Wat deze editie in Rio vooral heeft geleerd dat het onmogelijke gepresteerd is door de plaats zelf. Rio veilig krijgen lukte redelijk ten kostte van veel ellende. Moeten we dat willen? Gesloten scholen en ziekenhuizen en een bankroet van een Staat? Zet die ellende af tegen het goed presterende TeamNL en vraag jezelf af wat elke deelnemer, land, stad, sporter heeft moeten laten voor dat ene moment van presteren? Meer dan je lief is. Laten we er dan ook voor zorgen dat bij de editie Tokyo we gewoon trots zijn op iedere prestatie die meer dan normaal is. Dus ook bij een PR of kwartfinale die onverwacht is. Laten we vooral Maurits thuis laten en iemand aan laten wijzen die WEL met ons praat, zijn team inspireert en motiveert en niet als een zuurpruim mokkend rondloopt. Desnoods halen we Erica weer van stal die geniet. Die lacht en huilt, die met een slokje op praat voor de radio. Die benaderbaar is en motiveert. Die boven alles gewoon mens blijft en juist daardoor kwetsbaar. Want laten we wel zijn haar zag je wel! Maurits niet…….die verbleef in stilte.

Rio 2016 de Olympische droom

Rio geroemd en vergruisd. De Braziliaanse spagaat is vandaag dan echt ben begonnen met een prachtige kleurrijke opening. Slechts 11 miljoen voor een prachtig spektakel vol geschiedenis, muziek en dans. Met als motto het nieuwe vredesloge met een plant erin.

De geschiedenis van het ontstaan van het land, de komst van de en ontstaan van het regenwoud naar de verovering door Portugal, de slavenhandel en immigranten uit Syrie, Libanon en Japan rondden het geheel af. Mooi was de centrale plek voor de Amazone Indianen. 

Het eindigde met dans en spektakel met alle vormen van de Vazela straat tot samba gevolgd door nog 1 deel, de bossen. Elke atleet plant een zaadje voor het atletenbos.

Daarna is het DE plek van ontvangst van de atleten uit maar liefst 2006 landen! 

De Spelen zijn de belangrijkste van allemaal. Hier winnen is voor eeuwig. 4 jaar trainen en dan knallen. De bonte parade van de sporters maakt mooi duidelijk dat ze er zin in hebben. 

Ooit was ik erbij 1992, Barcelona. Kaartjes hadden we niet maar de opening zagen we door de deur van het Olympisch Stadion. Het was prachtig. Ook zagen we Ellen van Langen winnen, spraken we Florence Griffiths Joyner, Carl Lexix, Magic Johnson en nog vele vele anderen.
Ik wens ze veel succes toe

Believe miracles happen!