Allemaal Beestjes in het water

Allemaal Beestjes! In het water nog wel……
Hoe vaak doen we dat nog, met onze kinderen de natuur in op zoek naar beestjes. Vermoedelijk moet je er even over nadenken, beestjes zoeken. Vermoedelijk ga je even aan jezelf denken. “Deed ik dat vroeger ook?” De boeken verzamelend met Anja Lammers maken het dat mijn gedachten even terug gaan in de tijd. In Losser heb je het grote natuurpark de “Zandbergen”. Ik kwam er graag en veel en in de zomer was het eigenlijk best normaal dat je met een gids de natuur inging. Het zal ongetwijfeld van school zijn uitgegaan tijdens een schooldag maar de gids was van de IVN en de loepjes waren vanzelfsprekend te koop in een van de winkeltjes.
Mijn vondst op een middag in de 5de klas toen, nu groep 7 was echter geen klein waterdier, of klein gronddier. Het was een piepklein mereltje. Te klein om volwassen te zijn, maar ook wel een beetje groot voor zijn nestje dat we ook met gids niet konden vinden. Achterlaten was geen optie voor ons. Teveel Beestjes, het arme kleine diertje. Ik nam het een halve tocht mee in de palmen van mijn hand, gaf het water bij de rivier de Dinkel en besloot het mereltje mee te nemen naar huis. Terwijl niemand verwachtte dat het kleine mereltje wat inmiddels omgedoopt was tot “Frits” het zou halen (hij had heel veel buikpijn) knapte Frits wonderwel goed op. Hij bleef een beetje mank maar hij redde het wel en bleef bij ons in de tuin. Hij maakte er een nestje, kreeg een vrouwtje en de vogeltjes volgden vanzelf.
Onderstaand het verslag met eigen avonturen van afgelopen woensdag middag. Veel leesplezier!

Allemaal beestjes in het water!
Deze week waren de beestjes in het water aan de beurt tijdens de kinderworkshop ‘Allemaal beestjes’, georganiseerd door de bibliotheek Enschede.

Wel 16 kinderen kwamen snuffelen in de boekencollectie van de bibliotheek. Ze hebben zeesterren gevonden, watersalamanders, kikkers, walvissen en zelfs een blauwe vinvis! De kinderen werd gevraagd: ‘denken jullie dat we de volgende week in het Zwerinkbeekpark, hier in Enschede, ook een walvis zullen vinden?’ ‘Neee!’, klonk het beslist. Een blauwe vinvis dan? ‘Neeee!’ Inderdaad, dat zal niet lukken, want een blauwe vinvis is net zo zwaar als 38 olifanten, zo hebben we in een boek gelezen. Maar wat vinden we dan wel? Met behulp van zoekkaarten, foto’s en filmpjes hebben we ontdekt dat in de vijvers van het Zweeringbeekpark stekelbaarsjes zullen zwemmen, en vlokreeftjes, posthoornslakken en bootmannetjes. Waarop een jongentje enthousiast zei: ”Dan zullen er ook wel bootsvrouwtjes zijn!”
Om de waterbeestjes even te kunnen laten logeren hebben de kinderen met glaskrijt allemaal hun eigen mini-aquarium versierd. Ze hebben een zoekkaart meegekregen zodat ze acht waterbeestjes kunnen bestuderen. Dan weten we volgende week waar we naar moeten zoeken in die vijver!
Na al dat ‘weten’ is het dan tijd voor ‘doen’. Samen hebben we het prentenboek van het jaar ,‘De kleine walvis’, interactief beleefd; een grote (opblaas)walvis verzorgd. En tenslotte hebben we de zee, een groot blauw zeil, van woeste golven voorzien, waardoor onder luid gejuich de vissen in het rond vlogen.
Volgende week woensdagmiddag gaan we, samen met de IVN gids, speuren naar beestjes in het water in het Zweringbeekpark. Voor schepnetjes wordt gezorgd, je mag zelf je aquarium meenemen!

Allemaal Beestjes

In de zomervakantie organiseren we natuurlijk ook iets voor de kinderen. Dit jaar kunnen kinderen van 4 tot en met 7 jaar kennismaken met “beestjes”. Dit doen we samen met Anja Lammers en haar zoon Mart. Samen geven ze workshops waarbij 1 week in de Bieb in de Pijpenstraat de voorbereiding wordt getroffen voor de natuurtocht een week later in het Zweringbeekpark. De afgelopen 2 weken stond in het teken van “allemaal beestjes in de grond”. Bijgaand een verslag over de avonturen van de kinderen, ouders, de IVN gids o.l.v. Anja Lammers. Voor ranja, koffie en thee wordt gezorgd.

De eerste workshop verliep heel geanimeerd met geïnteresseerde kinderen en hun ouders. Vier kinderen en hun ouders waren op de activiteit, georganiseerd door Bibliotheek Enschede, afgekomen. Uit de bibliotheek was een collectie boeken gehaald, allemaal met het onderwerp ‘beestjes op de grond’. We hebben acht kleine beestjes uitvoerig bestudeerd door ze in de boeken op te zoeken, de foto’s te bekijken, er over te praten samen en door ze te tekenen.

Toen de kinderen op het grote scherm een fotovoorstelling van de beestjes konden bekijken wisten ze ze bijna foutloos te benoemen ; de slak, de mier, de spin, de oorwurm, het lieveheersbeestje, de pissebed, de worm en de rups. Heel knap van die natuuronderzoekers in de leeftijd van 4 t/m 7 jaar

Vakantietijd betekent logeertijd. In de volgende workshop gaan we beestjes zelf zoeken en vertelt een IVN-gids ons er alles over. De beestjes zetten we in een ‘logeerkamertje’ totdat ze weer de vrije natuur in gaan. Die logeerkamertjes hebben we zelf in elkaar geknutseld m.b.v. glazen potten, plastic, elastieken en decoratiemateriaal. En volgende week gaan we er mee aan de slag in het Zweringbeekpark!De tweede workshop werd bezocht door zes kinderen en hun ouders. In optocht door het park. De IVN-gids voorop met een net, een grote spade en loepjes, zoekend naar allemaal beestjes, nu in levende lijve! En ze hebben ze gevonden. Enthousiast riepen de kinderen steeds: “ik heb er weer een” en ‘kijk eens wat ik nú heb?” En al die beestjes, waaronder een dikke naaktslak, verdwenen in de logeerkamertjes!

We weten nu veel meer over die kleine kriebelbeestjes, ook dankzij de IVN-gids. Een jonge natuuronderzoeker vond wel dat een pissebed, beter plassebed kon heten. Een vader gaf de bieb een compliment:”supermooi initiatief om jonge kinderen op deze manier bij de natuur te betrekken”. Volgende week woensdag zijn alle ogen gericht op ‘allemaal beestjes in het water’!

Tot en met augustus kunnen kinderen nog deelnemen. Elke woensdagmiddag vanaf 14 uur. 9 en 23 augustus aan de Pijpenstraat 15 te Enschede en 16 en 30 augustus in het Zweringbeekpark ingang Helmerzijde te Enschede. Vooraf aanmelden kan via info@bibliotheekenschede.nl of kom gewoon langs.

Voorspellingen ik waag me er nog 1 keer aan…

Het is al weer jaren geleden dat ik de paragnosten van Nederland vroeg of ze de jaarvoorspellingen wilden publiceren op paranormaalbog. 7 om precies te zien. Het waren intensieve jaren van bloggen, gemiddeld 3 stukken per dag en ik weet zeker dat ik er mijn grijze haren aan heb overgehouden.

Een paar onderwerpern liggen me echter nog na aan het hart. Het bloggen over “spookhuizen” en “heiligen” werd goed gelezen en de commentaren waren mild. Zo anders was het bij de jaarvoospellingen. Het waren discussie blogs. Reaguurders vlogen over elkaar heen, want hey die ene was toch echt beter dan die andere! En lachen natuurlijk he, finales NL elftal no way.

Slechts een paar staken er met kop en schouders bovenuit. Een enkeling was in staat haarfijn uit te leggen wat ze hadden “gezien” voor het jaar erop of verder in de tijd. De uitkomsten werden bijgehouden waarbij er 1 persoon er elke keer met kop en schouders bovenuit stak.

                                                         Michael van Olffen

Zij die iets weten over mediums, zieners, paragnosten weten wie hij is. Zij die veel weten, weten precies wat hij kan en wie hij is. De enige paragnost met als kenmerk een bandana. Hij draagt em nog steeds.  Sommigen (velen) vrezen hem, maar ik heb enorm veel respect voor deze man. Ik bewonder hem en heb veel van hem geleerd. Bij de WK ij Zuid Afrika had ik voorspeld dat Nederland tegen Spanje in de finale zou staan en onderuit zou gaan. Maar toen het zover was liet ik me verleiden om toch nog even in te voelen. Ze waren goed genoeg om te winnen toch? Michael viel over me heen, dat moet je niet doen! Dat is dom en idioot. Hij had gelijk het was dom en idioot, Nederland ging onderuit. Over de EK van de dames die vandaag begint heb ik nog niets gezien of geschreven. Wel hoop ik op een heel  mooi toernooi, zeker voor onze leeuwinnen. Finale Nederland-Duitsland? Ik gun ze het van harte! 

Of ik ooit nog een jaarvoorspelling van mezelf publiceer? Had je dit in 2012 gevraagd zou ik zeggen “nooit maar dan ook nooit meer” nu zeg ik “misschien”. Het waren tropenjaren met dat blog, het leverde veel op maar ook veel ellende. Die parawereld is een aparte hoor. Een wespennest waar je flink gestoken wordt. Men duikelt over elkaar heen alsof het een lieve lust is. Iedereen is de beste en niemand wil kritiek. En dan heb je nog de groep “ongelovigen” die dat paranormale gedoe maar raar, duivels, bizar vinden. Een stel idioten zaten er tussen die je het leven verdomd lastig kunnen maken. Ik werd zelfs met de dood bedreigd! Waar ik het vandaan haalde kritiek te leveren! Internetterrorist werd mijn bijnaam. Het zal allemaal wel, ik ga die gasten niet missen zelfs niet als kiespijn. Als je iets raars over mij leest, weet dat het daar weg komt, uit een hoek zielige reaguurders die niets anders te doen hebben dan klagen op social media. Tropenjaren waren het het. Maar ik geef toe ook wel heel erg te hebben gelachen om bepaalde figuren. Hoe vaag wil je ze hebben? 

Maar laten we eerlijk blijven. Het is business en daar wordt geld mee verdiend, veel geld. Neem bijvoorbeeld paralijnen. Hoeveel paralijnen zijn er? Teveel! En hoeveel echte goede mediums werken daar? Te weinig! Dit is overigens een fenomeen waar Michael zich nooit mee heeft ingelaten. Paralijnen. Hij gaat echt niet achter een telefoon hangen of in een chat. Is hij ook veel te goed voor. Hij was echter wel een hele goede raadgever voor mij als ik weer es waarschuwde. Kon me haarfijn uitleggen hoe het werkte en bij wie je dus echt niet moet zijn. Het is een bizar fenomeen die lijnen. Ik heb het getest en gedaan, werken voor lijnen, ben ook nooit getest of ik het wel kon en verbaas me nog steeds over die ene vraag die 99% stelt “trek eens een kaartje voor mij”. Alsof dat kan, niet dus. Het is en blijft karton.

Waar de wereld veranderde met social media, telefoons en chats om mensen te bereiken bleef er een “wars van alles” zijn ding doen. Hij hield het bij zij eigen manier en een website DutchTV

                                                            Michael van Olffen

Michael is er een van het soort die zal blijven hangen als je op zoek gaat naar de echte “ziener” de man die samenwerkte met de Politie. Die mensen op kan sporen, misdrijven kan ontmaskeren en wiens “voorspellingen” ” visioenen” gewoon uitkomen. Niet een beetje ofzo, in de trand van “man met oranje haar wint een verkiezing” en dan keihard roepen van JA TRUMP DIE JA DIE ZAG IK IN 2010. Nee dit is het echte werk. Hier kun je niet omheen, niet met gezond verstand, niet met wetenschap. Het is gewoon zoals het is. Michael kan het gewoon! 

Zijn voorspelling voor de aankomende jaren mag ik publiceren! IK. Ik ben er trost op! Hou het blog in de gaten!

“Ik ben toch niet gek?” Publieksdag GGZ Bibliotheek Enschede 25-06-2017

“Ik ben toch niet gek?” Publieksdag 25 juni 2017

Afgelopen zaterdag was in de Openbare Bibliotheek Enschede de publieksdag “Ik ben toch niet een gek?”. De dag stond in het teken van contact maken met ervaringsdeskundigen en professionals die werkzaam zijn in de GGZ. Op deze drukbezochte zaterdag was er een markt met informatiekramen te vinden op de begane grond en vonden er lezingen plaats in de “Pijpenla”. Ook waren er 2 indringende documentaires te zien.

We leven in een tijd van “labelen” alles wat (iets) anders is of niet normaal lijkt krijgt een naam. Stempel zo u wilt. Met dit labelen groeit onderzoek en komen er meer ziektebeelden bij. Of erkenning voor iets wat je hebt of waar je onder lijdt. Hoewel we dus steeds wijzer worden over wat iemand kan mankeren weten we er weinig vanaf! Op een dag als deze leer je pas echt mensen kennen die worstelen met een diagnose, die er tegen gevochten hebben, die altijd begeleiding nodig hebben of iets hebben overwonnen. Maar ook hoe dapper ze kunnen zijn.

Ikzelf hou niet zo van dat labelen, bejegen elkaar met respect en laat mensen in hun eigen waarde. Dat is mijn denkwijze. Op deze manier kun je van elkaar wat leren en in dit licht beleefde ik deze dag, zag documentaires en luisterde aandachtig naar lezingen. Stelde me open voor elk verhaal. In dat openstellen heb ik een hoop geleerd! En ja ik zie de noodzaak in hoe we met elkaar om moeten gaan zeker in deze rare tijden waar op social media alles normaal lijkt. En alles lijkt te mogen. We zijn gauw geneigd om te ver te gaan of om over te compenseren. Het nadeel bij het overschreeuwen is dat je rare excessen krijgt. Waar ligt de grens? Wat mag je nog als mening zeggen? Of in mijn geval publiceren. De teentjes zijn soms extreem kort. Of te lang.

Iedereen kent iemand in zijn of haar omgeving die op de een of andere manier wel iets mankeert, we noemen ze vaak “gestoord”, maar is dat wel zo? De ene patiënt is de andere niet, de ene ziekte de andere niet. Er zijn best wel wat ziektes waarbij je niet door hebt dat er wat aan de hand is met degene die tegenover je staat. Simpelweg omdat het niet altijd aan de orde is dat ziek zijn.

Wilma Boevink is iemand die je alles kan uitleggen over de zorg. Wat er mis is, wat er beter kan. Maar als je haar ziet en hoort denk je echt niet “die is gek!”. Integendeel! Juist Wilma komt als patiënt uit die GGZ hoek en als ervaringsdeskundige heeft ze zelf meegemaakt hoe het is om opgenomen te zijn. Hoe het voelt om in een psychose te zitten. Vanuit die kant is ze aan de slag gegaan bij het Trimbos, als onderzoeker is ze net gepromoveerd in Maastricht met “Hee” en is ze het boegbeeld van de herstelbeweging.

De documentaire die ze ons liet zien “Gekkenwerk Hee” is indrukwekkend https://youtu.be/RRm1e8W7Uwo en een aanrader om te zien. Op treffende wijze zie je hoe ogenschijnlijk “normale” mensen in de knel komen en opgenomen worden. Hoe ze dat beleven en hoe ze ermee om moeten gaan. Lees dealen met medicatie. Na deze documentaire ging Wilma, met de zaal, in op de vraag “Stigmateloos hardnekkige beelden van psychisch lijden: hiervan te herstellen”. De manier waarop ze dit deed was indrukwekkend. Het was niet even wat vertellen en vragen beantwoorden. Het was de zaal vragen naar eigen ervaringen en in die verhalen ervaringen uitwisselen. Het gesprek op gang laten komen. En die gesprekken leverden soms kippenvel op. Zo indringend. Het zet je aan het nadenken! Over hoe het anders kan en anders moet. We zijn immers mensen en geen kuddedieren die af en toe opgehokt moeten worden met een pilletje. Zonder mensen als Wilma zouden jij en ik de patiënt nog steeds zien als een “lastig persoon waar je geen of weinig contact mee wil”. Je krijgt begrip en sommigen herkennen zich in bepaalde ervaringen. We maken immers wel het een ander mee in ons leven maar ik wil dit niet als excuus promoten om een bepaald ziektebeeld aan te hangen. Dat gebeurd namelijk ook heel erg veel tegenwoordig.

De wereld zit vol autisten, PDD-nos, ADHD, Angst enz enz. Daar zit best een gevaar in. Doen we eens gek zoeken we een excuus met een naam, dat is gemakkelijker dan “sorry” zeggen.

De dag begint om 11 uur met een kort welkomstwoord en een pitch waarin de 18 deelnemers zich voorstellen. Deskundigen als Mediant en vooral patiënt organistaties en stichtingen, ervaringsdeskundigen die elkaar kunnen leren kennen en van elkaar kunnen leren. De lezingen zijn echter allemaal van ervaringsdeskundigen, mensen zoals jij en ik die in hun leven geconfronteerd zijn met een geestesziekte. Naar woord eigenlijk als je het zegt of typt. Ze zijn gewoon ziek of ziek geweest.

Nadat we door Wilma wakker geschud waren kwam Ahmet Turkmen met een lezing “Ontmoet jouw vooroordeel”. Zijn persoonlijke verhaal over verslaving en dat is me een verhaal. Alles zit erin, je huis verliezen, vrienden, familie, schulden, baan, dakloos alles voor die ene drang. Je high scoren. En er dan toch in slagen om eruit te komen, zelfs vader worden. Het zal niemand verbazen wie Ahmet heeft gehoord dat hij o.a. bij Tactus mensen helpt om van hun verslaving af te komen. Hij kent de klappen van de zweep. De zwakheden, de dieptepunten maar ook de sterke punten om eruit te komen. Een ervaringsdeskundige net als Wilma! Met deze lezing heb ik inmiddels de overtuiging dat juist in de GGZ zorg de hulp van deze ervaringsdeskundigen onontbeerlijk is. Wie het beleefd weet hoe het voelt!

Intussen zit de Pijpenla helemaal vol, geen stoel is leeg en mensen staan zelfs te luisteren. De ochtend tot aan de lunch is wat mij betreft al een succes.

Ook in de bieb zelf is het druk. De korte lunch pauze is echter snel voorbij zodat we beginnen aan het tweede deel van de dag. Terwijl de gang langs de kraampjes gestaag doorloopt, begint in de Pijpenla de documentaire “ Stillen over eetstoornissen” https://youtu.be/IWowY_-ybVI

Dit is weer zo’n documentaire net als “Emma” waar je stil van wordt. Eetstoornissen je denkt dat je alles wel weet maar ook dat is niet zo. Ik wordt me meer en meer bewust dat je zonder een gesprek met een ervaringsdeskundige eigenlijk dus niets weet. De jongedame die ons na de film meeneemt in haar verhaal verteld het ook zo overtuigend dat je er stil van wordt en na gaat denken. Het geeft je ook begrip over wat een patiënt meemaakt, waarom ze niet eten of juist heel veel en spugen. Je gaat minder calorien tellen en meer genieten!

De afsluiter van de dag is de lezing van de Stichting Zebra “Onzichtbaar verdriet te lijf”. Het is er een van het soort dat je letterlijk ademloos luistert! Er staat een jonge dame te vertellen dat ze haar benen afschuwelijk verminkte om geestelijke pijn letterlijk te lijf te gaan die intussen uitlegt welke 12 vormen er zijn en waarom ze het deed. En dan bedoel ik niet de 2 sneetjes van “Rover” uit “Goede tijden Slechte tijden” hoewel elke vorm van misbruik wel aanleiding kan zijn om jezelf te beschadigen. Dus niet alleen seksueel misbruik. Op de site http://zebravoorlichting.nl zie je een foto van Nicole die dit (wederom) indringende verhaal verteld. Zelfbeschadiging is een onderwerp dat veel meer aandacht behoeft en Zebra weet precies te vertellen waarom. Mij hebben ze overtuigd! En geholpen bij de herkenning van dit probleem bij iemand die in mijn hart zit. Hij is overleden maar als hij nog had geleefd had ik Nicole gebeld en gevraagd om hulp.

Wat heb ik geleerd deze dag? Dat er meer begrip moet komen voor de echte patiënten, dat de Stigma’s en taboes doorbroken moeten worden. Dat er erkenning moet komen maar dat we ook minder snel moeten labelen en helemaal geen stempel moeten willen hebben! Deze krachtige mensen vroegen niet om de psychiatrie maar kwamen erin door problemen of echte ziektes.

WAK week Enschede was weer TOP!

De week voor de Amateurkunst geeft kunstenaars volop kansen hun werk te laten zien. Dit werk van Leonie Bossing was bijvoorbeeld te zien bij de bibliotheek.

Stel je dit eens voor. Een stad, een centrum, wijken, een park. Dit geheel besteedt aandacht aan kunst in allerlei vormen. Immers waar de 1 graag schildert, maakt de ander muziek, danst of schrijft. Om alle facetten een kans en een podium te bieden geeft Enschede de ruimte en plek om je werk te laten zien. En hoe!

Vast onderdeel van de WAK week is de schrijfwedstrijd!

Tijdens de goed bezochte WAK night vorige week woensdag werd de winnaar bekend gemaakt. 

5 deelnemers kregen de ruimte in de wintertuin van de Wonne hun verhaal voor te lezen. In deze prachtige omgeving hoorden we schitterende verhalen. Over de tocht van een muzikant in Syrie, een verhaal die je weer even op de plek zet. Of je relatie wel zo goed is als jij denkt dat die is. Tot het indringende verhaal van winnares Regine over Alzheimer. De verhalen zijn te lezen op de website WAK Enschede

Het thema van dit jaar is “Samen”. Een verbindend thema die in deze roerige tijden veel inspiratie gaf. Zoveel dat de winnares uit Vlaanderen komt! (Zie foto).

Prijswinnaars

1 Alleen wij samen – Regine van Ryckoort (Vlaanderen)

2 Schaduwbeeld – Doortje Stam

3 De Afslag – Lindsey Knol
De uitreiking werd ingeluid door stadsdichteres Margot Veldhuizen met een prachtig gedicht en gepresenteerd door Gerard Cocx.

De grote afsluiter vond plaats in het Volkspark tijdens de grote “Kunst in het Volkspark” manifestatie waar zowel amateurs als proffesionals met hun stands en optredens aanwezig waren. Dat is best wel een eer! Je moet je er voor inschrijven om een plek tussen de 150 te bemachtigen. Daarnaast was er ook een thema van dagblad de Twentsche Courant Tubantia. Hoedjes! 

Onder het genot van een hapje, drankje, muziek podia met o.a. het Orkest van het Oosten en de Reisopera werd het een geslaagde afsluiter van een topweek vol kunst! Alle foto’s kunt u terugvinden op instagram ib.believes (klik op de link).

Wilders buigt niet voor strafeis

Dit schreef ik eerder. Een zuurkijkende Wilders. Nu twittert hij zuur. Het OM wil dat hij 5000 Euro boete krijgt voor zijn uitspraak ‘minder, minder’. Het is geen partij annex PVV uitspraak. 

Het OM meent dat hij art 137 heeft geschonden. Belediging groep en haatzaaien.

Dat is nogal wat dit. Maar en dat mag en moet gezegd worden Nederland heeft kennelijk een grens nodig nu Wilders bewust de grens opzocht en opzoekt. Incl zijn aanhang.

Even terug naar een paar weken geleden.

Wilders moet zich verantwoorden.

Daar zat hij dan, zuurkijkend. De uitspraak horend over wel of geen vervolging. Zuurkijkend zoals we hem kennen. Immers hoe schokkender de uitspraak hoe beter. Het enkele feit dat zijn ‘minder, minder’ in scene is gezet om ons te shockeren doet er niets aan af. Hij roept het, zijn ja knikkers vinden het geweldig.

Dat het haatzaaien is denkt men niet echt over na. Waarom zou je? Dat het best wel rechts is.. och vergeven we hem. Toch?

Toch is het goed dat meneer zijn zin niet krijgt. Geen vervolging. Tis goed dat een politicus zich moet verantwoorden voor haatzaaien dat de grens wordt aangegegeven. Dat het geen circus is zoals men roept. Of erger nog Nazi proces of politiek proces.

Het gekke is nog wel dat dit in de jaren ervoor zeg tot 1997-2001 niet kon dit soort uitspraken. De partij (lees eenmansbeweging) werd uitgehoond. Amper 16 jaar later kan het dus wel. Zorgwekkend. Je onthouden van een mening ook. Wordt niet gepruimd. We zijn weer Nederlanders en zij… ik behoor tot de zij categorie met mijn 30% Made in Holland bloed. Soms hoor je dan “ga terug” ok waar naar toe dan? Ik ben hier geboren. Af en toe baal ik ervan ‘het hier geboren zijn’ zeker nu. Je hoort werkelijk nergens meer bij nu. Niemand heeft een plekje…

En dat door malloot die ‘minder minder’ roept en dat terwijl er geen druppel Marrokaans of Turks bloed door mij vloeit.

You and I

You and I
Somewhat years ago, we talked about a letter

A letter written to prevent a disaster

A letter written straight from the heart

Somewhat years ago we drifted
Before that time we where lovers

Lovers with a series of good times

It felt like a lasting love

A love to last forever
Somewhat months ago, we talked about live

A talk that changed our lives

A talk that changes our future

Somewhat moths ago our hearts drifted
Before that time, we where lonely

Lonely in two differents lives

One solitary, one married

But our hearts melted again
Somewhat days ago, one life was shattered

A quaral disrupted our lives

A truth that had be said

Somewhat days ago, ‘us’ was discovered
Before that time we could talk freely

In our prefered time

Prefered ways

Knowing we cannot do without
A good day ago, we discovered something new

Our melted hearts 

Cannot be departed

We seek our way to stay together
Not one can seperate us. Never again