Ik besta!

Uit het dal geraakt
In het lichtste deel van het donker
Is de kleine lichtstraal zo sterk
Met zichtbare contouren
Contouren van een onuitgesproken wens

Is wat ik zie nog wel zo zwart?
Of is het licht alweer wat doorgedrongen
Het licht dat soms nog wakkerde in mijn hart
Het licht dat het donker teniet zal doen

In het dal komen gaat snel doch gestaag
Eruit komen is wat me eindelijk raakt
De tijd van zwart kan nu over gaan
Door weer in het licht te gaan staan

Al wat ik zie voel en beleef
Al wat ik meemaak raakt me
Ik adem, leef, en besef
Dat ik weer volop in het licht sta! Ik besta

Living the dream – Eileen Carey tells her story

LIVING THE DREAM
by Isabel Blanco and Eileen Carey

image

Eileen Carey’s ascendency to the top of independent country music, and arguably to the top of the adult contemporary/Top 40 radio markets as well, is characterized by her amazing fortitude, which she generously shares with all. Time and again her songs suggest alternative options to what holds people up in their lives. They do so with her magical ability to make a chorus melody and hook sink deep into the better part of the listener’s consciousness.

And, the onetime actress has done so while raising two daughters and navigating a successful marriage as well. In pop culture today, that in itself is notable.

I have been a fan of her music for some years now, having ran into her on Twitter, and was literally floored by her strong voice and positive message. This is a recent interview I have conducted with Eileen. She always has something to say.

image

Eileen in 2013 we had our last long interview. You told me about your acting career which was pretty impressive. I guess you’re co actors are pretty proud of what you achieved?

Hard to tell Isabel. The U.S. is a big place and I have only kept up with a small few since those days; but of course some of my old friends have expressed their pride. Been a long time now since I worked as an actress outside of my music videos though. I think that many of the people in Southern California and Nashville that I have worked with as a singer and songwriter in the past, root for me now.

You know Isabel, it was never my intention to be an actress. I wanted to be a filmmaker so I got involved with the movie industry when I came to Los Angeles to learn the business. I felt that you needed to learn the movie business from the bottom up.

Just like any business, the restaurant business for example, if you can’t cook yourself it is hard to communicate what needs to be done to others. As for the actress, I just kept getting picked out of the crowd for roles. Acting was a conduit to my wanting to direct, but music was always first.

How many are dazzled by this big career move?

Music was my first love so really not many folks were surprised anyway. My film friends, music friends, friends and family are not so much dazzled as happy for me. I have been making music for a long time, and my music fans have long expected my success.

In 2014 the real challenge began. Nominations all over and awards besides Tammy Wynette not 1 country singer achieved that. Not even Dolly Parton or Patsy Cline. How does it feel?

I am not ready to put myself in that lofty group. It does feels great though! Awesome to be doing what I love with my life. The nominations and the awards are great, but not nearly as great as watching people jumping and dancing and loving my music when I am on stage. I cherish my friends like yourself Isabel who continue to support me and let their fans know of me and my music. That is what matters to me most.

In 2015 you were on the New Music Weekly radio charts all year. “Bottle Your Crazy Up’ and “Faith” were number one for several weeks, on both country and AC/Top 40. Can you tell us how it feels to walk into the studio again to record your next CD? Let It Go was so successful, are you concerned by the high bar you have set for yourself?

I am a perfectionist, so yes of course I am concerned. I am also excited and confident that my next CD will be even better, and lead me to new opportunities to sharing my music with folks worldwide. As for the writing over these past couple years, I have been jotting down notes and ideas so I am going into the next album with a good idea of what I want to say.

Many journalists hardly ask about you’re charity. I know you do a lot. Somehow it’s a sideline that few know. I know you want to tell so much more about it.

I am glad to have the opportunity to reach people through my notoriety about causes I believe in. One of the blessings of having an artist footprint in the world is that people tend to pay attention to you.

I have a thing about homelessness, whether people or animals; and that young people should not hinge their self-worth on romance and dysfunctional relationships. I have a thing about people creating the life they want to create. My songs are all about self-determination and courage; male or female. Country music is so full of broken-hearts, but my subject matter is what separates me from many of the other country artists. My positive message.

What inspired you to take music as a career over acting?

I was always into music. Played drums at 13 years of age. Sort of fell into acting out here in Los Angeles. As for taking up music as a profession I was working for a hotel chain booking the entertainment, and I kept thinking I could write and sing as good as any of them. I was fortunate that I had the support of my family from day one! My husband and children are still my biggest fans.

You seem to have a lot of good people around you. Obviously I know Joey Alkes, and I am impressed at the quality of your art work, shows you play and continuous online footprint. Who are some of the people that have helped you emerge into a star?

Well again, “star” is a big word. I have had the good fortune to have some great people in my corner. My producer Travis Allen Childress and my music director and lead guitarist John “groover” McDuffie have been essential in my career. John is the legendary Rita Coolidge’s music director and lead guitarist as well, and on occasion I lose him to her for a show (lol). 

My songwriting partners especially my good friend Kathryn Grimm. My Nashville publicist Susan Collier and my radio team; Alan Young and Paul Loggins have been amazing. Jennifer Blair, and as you know Joey has been with me for the past few years. You mention the art and design and that is the great work of Christine Caracciolo.

You know I could take up your whole page commenting on all of the really cool people around me. (NB go ahead)

Al Bonhomme my rhythm guitarist in Los Angeles, and Dan Hagen the same in Nashville.

Recently, a marketing person whom has had an impact on my career, a young women from Canada just passed away from lung cancer. Her name is Nadine Gelineau. Her company Musebox led to the CBS LA Weekend Morning Show, and the last two music videos (“Faith” and “Party at the Beach”) came out of her company and a filmmaker named Taner Tumkaya. The photos I am going to be using for the next CD was shot by another member of the Musebox team, Kharen Hill of Public Pictures. I am currently retaining an off-shoot of the MuseBox for marketing, Erik Koral of the Koral Young Group.

My husband, Joe Federico, did quite well in business in the past and we use to go to certain business seminars. One of the things that impressed us was the idea that you have to have good people around you and working for you, or with you, if you want to succeed.

When can we expect a new a new album?

I am not sure. As I said earlier, I am a perfectionist so “when” is hard question to answer. Thankfully I run my own music business and don’t have a label pressuring me for a half-baked release to fit their timetable. I will release a new single that will be on the next album release, in time for, or just after the CMAs.

What message do you have for all for 2016?

Follow your dreams! I cannot emphasis that enough! If you want things in life you have to work for them, yes. But, if you follow your dreams the work will not deter you.   

image

Thank you Eileen!

“Ik ben toch niet gek?” Publieksdag GGZ Bibliotheek Enschede 25-06-2017

“Ik ben toch niet gek?” Publieksdag 25 juni 2017

Afgelopen zaterdag was in de Openbare Bibliotheek Enschede de publieksdag “Ik ben toch niet een gek?”. De dag stond in het teken van contact maken met ervaringsdeskundigen en professionals die werkzaam zijn in de GGZ. Op deze drukbezochte zaterdag was er een markt met informatiekramen te vinden op de begane grond en vonden er lezingen plaats in de “Pijpenla”. Ook waren er 2 indringende documentaires te zien.

We leven in een tijd van “labelen” alles wat (iets) anders is of niet normaal lijkt krijgt een naam. Stempel zo u wilt. Met dit labelen groeit onderzoek en komen er meer ziektebeelden bij. Of erkenning voor iets wat je hebt of waar je onder lijdt. Hoewel we dus steeds wijzer worden over wat iemand kan mankeren weten we er weinig vanaf! Op een dag als deze leer je pas echt mensen kennen die worstelen met een diagnose, die er tegen gevochten hebben, die altijd begeleiding nodig hebben of iets hebben overwonnen. Maar ook hoe dapper ze kunnen zijn.

Ikzelf hou niet zo van dat labelen, bejegen elkaar met respect en laat mensen in hun eigen waarde. Dat is mijn denkwijze. Op deze manier kun je van elkaar wat leren en in dit licht beleefde ik deze dag, zag documentaires en luisterde aandachtig naar lezingen. Stelde me open voor elk verhaal. In dat openstellen heb ik een hoop geleerd! En ja ik zie de noodzaak in hoe we met elkaar om moeten gaan zeker in deze rare tijden waar op social media alles normaal lijkt. En alles lijkt te mogen. We zijn gauw geneigd om te ver te gaan of om over te compenseren. Het nadeel bij het overschreeuwen is dat je rare excessen krijgt. Waar ligt de grens? Wat mag je nog als mening zeggen? Of in mijn geval publiceren. De teentjes zijn soms extreem kort. Of te lang.

Iedereen kent iemand in zijn of haar omgeving die op de een of andere manier wel iets mankeert, we noemen ze vaak “gestoord”, maar is dat wel zo? De ene patiënt is de andere niet, de ene ziekte de andere niet. Er zijn best wel wat ziektes waarbij je niet door hebt dat er wat aan de hand is met degene die tegenover je staat. Simpelweg omdat het niet altijd aan de orde is dat ziek zijn.

Wilma Boevink is iemand die je alles kan uitleggen over de zorg. Wat er mis is, wat er beter kan. Maar als je haar ziet en hoort denk je echt niet “die is gek!”. Integendeel! Juist Wilma komt als patiënt uit die GGZ hoek en als ervaringsdeskundige heeft ze zelf meegemaakt hoe het is om opgenomen te zijn. Hoe het voelt om in een psychose te zitten. Vanuit die kant is ze aan de slag gegaan bij het Trimbos, als onderzoeker is ze net gepromoveerd in Maastricht met “Hee” en is ze het boegbeeld van de herstelbeweging.

De documentaire die ze ons liet zien “Gekkenwerk Hee” is indrukwekkend https://youtu.be/RRm1e8W7Uwo en een aanrader om te zien. Op treffende wijze zie je hoe ogenschijnlijk “normale” mensen in de knel komen en opgenomen worden. Hoe ze dat beleven en hoe ze ermee om moeten gaan. Lees dealen met medicatie. Na deze documentaire ging Wilma, met de zaal, in op de vraag “Stigmateloos hardnekkige beelden van psychisch lijden: hiervan te herstellen”. De manier waarop ze dit deed was indrukwekkend. Het was niet even wat vertellen en vragen beantwoorden. Het was de zaal vragen naar eigen ervaringen en in die verhalen ervaringen uitwisselen. Het gesprek op gang laten komen. En die gesprekken leverden soms kippenvel op. Zo indringend. Het zet je aan het nadenken! Over hoe het anders kan en anders moet. We zijn immers mensen en geen kuddedieren die af en toe opgehokt moeten worden met een pilletje. Zonder mensen als Wilma zouden jij en ik de patiënt nog steeds zien als een “lastig persoon waar je geen of weinig contact mee wil”. Je krijgt begrip en sommigen herkennen zich in bepaalde ervaringen. We maken immers wel het een ander mee in ons leven maar ik wil dit niet als excuus promoten om een bepaald ziektebeeld aan te hangen. Dat gebeurd namelijk ook heel erg veel tegenwoordig.

De wereld zit vol autisten, PDD-nos, ADHD, Angst enz enz. Daar zit best een gevaar in. Doen we eens gek zoeken we een excuus met een naam, dat is gemakkelijker dan “sorry” zeggen.

De dag begint om 11 uur met een kort welkomstwoord en een pitch waarin de 18 deelnemers zich voorstellen. Deskundigen als Mediant en vooral patiënt organistaties en stichtingen, ervaringsdeskundigen die elkaar kunnen leren kennen en van elkaar kunnen leren. De lezingen zijn echter allemaal van ervaringsdeskundigen, mensen zoals jij en ik die in hun leven geconfronteerd zijn met een geestesziekte. Naar woord eigenlijk als je het zegt of typt. Ze zijn gewoon ziek of ziek geweest.

Nadat we door Wilma wakker geschud waren kwam Ahmet Turkmen met een lezing “Ontmoet jouw vooroordeel”. Zijn persoonlijke verhaal over verslaving en dat is me een verhaal. Alles zit erin, je huis verliezen, vrienden, familie, schulden, baan, dakloos alles voor die ene drang. Je high scoren. En er dan toch in slagen om eruit te komen, zelfs vader worden. Het zal niemand verbazen wie Ahmet heeft gehoord dat hij o.a. bij Tactus mensen helpt om van hun verslaving af te komen. Hij kent de klappen van de zweep. De zwakheden, de dieptepunten maar ook de sterke punten om eruit te komen. Een ervaringsdeskundige net als Wilma! Met deze lezing heb ik inmiddels de overtuiging dat juist in de GGZ zorg de hulp van deze ervaringsdeskundigen onontbeerlijk is. Wie het beleefd weet hoe het voelt!

Intussen zit de Pijpenla helemaal vol, geen stoel is leeg en mensen staan zelfs te luisteren. De ochtend tot aan de lunch is wat mij betreft al een succes.

Ook in de bieb zelf is het druk. De korte lunch pauze is echter snel voorbij zodat we beginnen aan het tweede deel van de dag. Terwijl de gang langs de kraampjes gestaag doorloopt, begint in de Pijpenla de documentaire “ Stillen over eetstoornissen” https://youtu.be/IWowY_-ybVI

Dit is weer zo’n documentaire net als “Emma” waar je stil van wordt. Eetstoornissen je denkt dat je alles wel weet maar ook dat is niet zo. Ik wordt me meer en meer bewust dat je zonder een gesprek met een ervaringsdeskundige eigenlijk dus niets weet. De jongedame die ons na de film meeneemt in haar verhaal verteld het ook zo overtuigend dat je er stil van wordt en na gaat denken. Het geeft je ook begrip over wat een patiënt meemaakt, waarom ze niet eten of juist heel veel en spugen. Je gaat minder calorien tellen en meer genieten!

De afsluiter van de dag is de lezing van de Stichting Zebra “Onzichtbaar verdriet te lijf”. Het is er een van het soort dat je letterlijk ademloos luistert! Er staat een jonge dame te vertellen dat ze haar benen afschuwelijk verminkte om geestelijke pijn letterlijk te lijf te gaan die intussen uitlegt welke 12 vormen er zijn en waarom ze het deed. En dan bedoel ik niet de 2 sneetjes van “Rover” uit “Goede tijden Slechte tijden” hoewel elke vorm van misbruik wel aanleiding kan zijn om jezelf te beschadigen. Dus niet alleen seksueel misbruik. Op de site http://zebravoorlichting.nl zie je een foto van Nicole die dit (wederom) indringende verhaal verteld. Zelfbeschadiging is een onderwerp dat veel meer aandacht behoeft en Zebra weet precies te vertellen waarom. Mij hebben ze overtuigd! En geholpen bij de herkenning van dit probleem bij iemand die in mijn hart zit. Hij is overleden maar als hij nog had geleefd had ik Nicole gebeld en gevraagd om hulp.

Wat heb ik geleerd deze dag? Dat er meer begrip moet komen voor de echte patiënten, dat de Stigma’s en taboes doorbroken moeten worden. Dat er erkenning moet komen maar dat we ook minder snel moeten labelen en helemaal geen stempel moeten willen hebben! Deze krachtige mensen vroegen niet om de psychiatrie maar kwamen erin door problemen of echte ziektes.

You and I

You and I
Somewhat years ago, we talked about a letter

A letter written to prevent a disaster

A letter written straight from the heart

Somewhat years ago we drifted
Before that time we where lovers

Lovers with a series of good times

It felt like a lasting love

A love to last forever
Somewhat months ago, we talked about live

A talk that changed our lives

A talk that changes our future

Somewhat moths ago our hearts drifted
Before that time, we where lonely

Lonely in two differents lives

One solitary, one married

But our hearts melted again
Somewhat days ago, one life was shattered

A quaral disrupted our lives

A truth that had be said

Somewhat days ago, ‘us’ was discovered
Before that time we could talk freely

In our prefered time

Prefered ways

Knowing we cannot do without
A good day ago, we discovered something new

Our melted hearts 

Cannot be departed

We seek our way to stay together
Not one can seperate us. Never again

Love is ‘in the air’ Eileen Carey releases new hit video

 Many of us remember the love that we see in this beautifull video filmed in Paris. City of love. The words fit right into it and take you back to those days or into your current situation.

Do you remember it? That very first love that sets you free? I certainly do… I am actually reliving it, even better so. 



“We premiered the track a few months ago – now Popdose is pleased to present the video for Eileen Carey’s single, “In The Air”. Directed by Taner Tumyaka and filmed on the streets of Paris, the video for “In the Air” is a heartfelt tribute to the city Ms. Carey visited two weeks before terrorists killed 130 people in November, 2015. Featuring dancers Kristen Morris and Daniel Kermidas, the video is a reminder of the conquering nature of love in such troubled times.

Ms. Carey’s thoughts are these: “Paris is such a whirlwind of love, romance, and excitement. The city inspired me to write a love song for two people set in the gaiety that is still Paris. Simply put, it is about love over hate.”

That’s a pretty good sentiment, indeed. We hope you enjoy what you see and hear.” – PopDose.com

Poetry from the heart By Dorothy Leighton 

Dorothy Leighton, healer and psychic is someone that I met years ago. Its like we know eachother for ages. For some time now she also started writing poetry. These three I want to share with you. If you read them you understand. Believe….

0 Reviews Write your reviews 

I want to know 

the look of you, 

the feel, taste, 

and scent of you; 

I want to commit 

you to memory, 

file you away 

for safekeeping 

in my mind and heart; 

I want to lay my soul 

bare before you, 

leaving no barrier between us; 

I want to come, 

to you naked, 

no pretense, no lies, 

just me, imperfect me, 

holding out my heart and hand; 

let me know all of you; 

invite me into 

your heart and soul: 

let me make a home there, 

a warm.safe haven 

from the storms of life; 

live with me, 

love with me, 

laugh with me; 

dare to let me into 

the hidden places 

in your soul, 

the places only 

you and I will know; 

cone to me 

as I do you, 

open, honest, and true; 

show me how 

to love you.
Timeless Love

  

Out of the mists of time 

you call me, 

Softly, gently, urgently, 

Where are you my love 

my heart, 

the one I have been searching for, 

Which lifetime is this for us? 

There have been so many  

I’ve lost count. 

Let’s get it right this time; 

I couldn’t bear the pain, 

Of losing you again.
Emerging


From the sea I came, 

and to the sea I shall return, 

water nourishes me, 

and feeds my soul;  

I am neither man nor beast, 

fish nor fowl, 

I simply AM! 

I rise conscious of my wakefulness 

aware of my existance; 

I tread lightly, purposefully, 

secure in the knowledge  

that I am. 

I am keenly aware 

that I am not yet fully formed. 

Undine* is my name, 

sylph,  

water sprite, 

fairy of the sea, 

elemental being. 

Mists of time and place 

call me here, 

call me into being, 

wake me from my slumber. 

Water is my life force,  

my life blood, 

without it I am dust, 

I am nothing, 

I do not exist! 

My love awaits me, 

calling me to him; 

his voice whispering on the wind, 

echoing through the trees, 

surrounding me, 

gently caressing me 

at the very center of my being; 

we are as one he and I; 

one soul, two bodies united, 

bound together for all eternity; 

his essence fills me,  

intoxicates me, 

and I am drunk with desire; 

he is of earth at water’s edge; 

he grounds me. 

*Undine, prounced Ondine