“Ik ben toch niet gek?” Publieksdag GGZ Bibliotheek Enschede 25-06-2017

“Ik ben toch niet gek?” Publieksdag 25 juni 2017

Afgelopen zaterdag was in de Openbare Bibliotheek Enschede de publieksdag “Ik ben toch niet een gek?”. De dag stond in het teken van contact maken met ervaringsdeskundigen en professionals die werkzaam zijn in de GGZ. Op deze drukbezochte zaterdag was er een markt met informatiekramen te vinden op de begane grond en vonden er lezingen plaats in de “Pijpenla”. Ook waren er 2 indringende documentaires te zien.

We leven in een tijd van “labelen” alles wat (iets) anders is of niet normaal lijkt krijgt een naam. Stempel zo u wilt. Met dit labelen groeit onderzoek en komen er meer ziektebeelden bij. Of erkenning voor iets wat je hebt of waar je onder lijdt. Hoewel we dus steeds wijzer worden over wat iemand kan mankeren weten we er weinig vanaf! Op een dag als deze leer je pas echt mensen kennen die worstelen met een diagnose, die er tegen gevochten hebben, die altijd begeleiding nodig hebben of iets hebben overwonnen. Maar ook hoe dapper ze kunnen zijn.

Ikzelf hou niet zo van dat labelen, bejegen elkaar met respect en laat mensen in hun eigen waarde. Dat is mijn denkwijze. Op deze manier kun je van elkaar wat leren en in dit licht beleefde ik deze dag, zag documentaires en luisterde aandachtig naar lezingen. Stelde me open voor elk verhaal. In dat openstellen heb ik een hoop geleerd! En ja ik zie de noodzaak in hoe we met elkaar om moeten gaan zeker in deze rare tijden waar op social media alles normaal lijkt. En alles lijkt te mogen. We zijn gauw geneigd om te ver te gaan of om over te compenseren. Het nadeel bij het overschreeuwen is dat je rare excessen krijgt. Waar ligt de grens? Wat mag je nog als mening zeggen? Of in mijn geval publiceren. De teentjes zijn soms extreem kort. Of te lang.

Iedereen kent iemand in zijn of haar omgeving die op de een of andere manier wel iets mankeert, we noemen ze vaak “gestoord”, maar is dat wel zo? De ene patiënt is de andere niet, de ene ziekte de andere niet. Er zijn best wel wat ziektes waarbij je niet door hebt dat er wat aan de hand is met degene die tegenover je staat. Simpelweg omdat het niet altijd aan de orde is dat ziek zijn.

Wilma Boevink is iemand die je alles kan uitleggen over de zorg. Wat er mis is, wat er beter kan. Maar als je haar ziet en hoort denk je echt niet “die is gek!”. Integendeel! Juist Wilma komt als patiënt uit die GGZ hoek en als ervaringsdeskundige heeft ze zelf meegemaakt hoe het is om opgenomen te zijn. Hoe het voelt om in een psychose te zitten. Vanuit die kant is ze aan de slag gegaan bij het Trimbos, als onderzoeker is ze net gepromoveerd in Maastricht met “Hee” en is ze het boegbeeld van de herstelbeweging.

De documentaire die ze ons liet zien “Gekkenwerk Hee” is indrukwekkend https://youtu.be/RRm1e8W7Uwo en een aanrader om te zien. Op treffende wijze zie je hoe ogenschijnlijk “normale” mensen in de knel komen en opgenomen worden. Hoe ze dat beleven en hoe ze ermee om moeten gaan. Lees dealen met medicatie. Na deze documentaire ging Wilma, met de zaal, in op de vraag “Stigmateloos hardnekkige beelden van psychisch lijden: hiervan te herstellen”. De manier waarop ze dit deed was indrukwekkend. Het was niet even wat vertellen en vragen beantwoorden. Het was de zaal vragen naar eigen ervaringen en in die verhalen ervaringen uitwisselen. Het gesprek op gang laten komen. En die gesprekken leverden soms kippenvel op. Zo indringend. Het zet je aan het nadenken! Over hoe het anders kan en anders moet. We zijn immers mensen en geen kuddedieren die af en toe opgehokt moeten worden met een pilletje. Zonder mensen als Wilma zouden jij en ik de patiënt nog steeds zien als een “lastig persoon waar je geen of weinig contact mee wil”. Je krijgt begrip en sommigen herkennen zich in bepaalde ervaringen. We maken immers wel het een ander mee in ons leven maar ik wil dit niet als excuus promoten om een bepaald ziektebeeld aan te hangen. Dat gebeurd namelijk ook heel erg veel tegenwoordig.

De wereld zit vol autisten, PDD-nos, ADHD, Angst enz enz. Daar zit best een gevaar in. Doen we eens gek zoeken we een excuus met een naam, dat is gemakkelijker dan “sorry” zeggen.

De dag begint om 11 uur met een kort welkomstwoord en een pitch waarin de 18 deelnemers zich voorstellen. Deskundigen als Mediant en vooral patiënt organistaties en stichtingen, ervaringsdeskundigen die elkaar kunnen leren kennen en van elkaar kunnen leren. De lezingen zijn echter allemaal van ervaringsdeskundigen, mensen zoals jij en ik die in hun leven geconfronteerd zijn met een geestesziekte. Naar woord eigenlijk als je het zegt of typt. Ze zijn gewoon ziek of ziek geweest.

Nadat we door Wilma wakker geschud waren kwam Ahmet Turkmen met een lezing “Ontmoet jouw vooroordeel”. Zijn persoonlijke verhaal over verslaving en dat is me een verhaal. Alles zit erin, je huis verliezen, vrienden, familie, schulden, baan, dakloos alles voor die ene drang. Je high scoren. En er dan toch in slagen om eruit te komen, zelfs vader worden. Het zal niemand verbazen wie Ahmet heeft gehoord dat hij o.a. bij Tactus mensen helpt om van hun verslaving af te komen. Hij kent de klappen van de zweep. De zwakheden, de dieptepunten maar ook de sterke punten om eruit te komen. Een ervaringsdeskundige net als Wilma! Met deze lezing heb ik inmiddels de overtuiging dat juist in de GGZ zorg de hulp van deze ervaringsdeskundigen onontbeerlijk is. Wie het beleefd weet hoe het voelt!

Intussen zit de Pijpenla helemaal vol, geen stoel is leeg en mensen staan zelfs te luisteren. De ochtend tot aan de lunch is wat mij betreft al een succes.

Ook in de bieb zelf is het druk. De korte lunch pauze is echter snel voorbij zodat we beginnen aan het tweede deel van de dag. Terwijl de gang langs de kraampjes gestaag doorloopt, begint in de Pijpenla de documentaire “ Stillen over eetstoornissen” https://youtu.be/IWowY_-ybVI

Dit is weer zo’n documentaire net als “Emma” waar je stil van wordt. Eetstoornissen je denkt dat je alles wel weet maar ook dat is niet zo. Ik wordt me meer en meer bewust dat je zonder een gesprek met een ervaringsdeskundige eigenlijk dus niets weet. De jongedame die ons na de film meeneemt in haar verhaal verteld het ook zo overtuigend dat je er stil van wordt en na gaat denken. Het geeft je ook begrip over wat een patiënt meemaakt, waarom ze niet eten of juist heel veel en spugen. Je gaat minder calorien tellen en meer genieten!

De afsluiter van de dag is de lezing van de Stichting Zebra “Onzichtbaar verdriet te lijf”. Het is er een van het soort dat je letterlijk ademloos luistert! Er staat een jonge dame te vertellen dat ze haar benen afschuwelijk verminkte om geestelijke pijn letterlijk te lijf te gaan die intussen uitlegt welke 12 vormen er zijn en waarom ze het deed. En dan bedoel ik niet de 2 sneetjes van “Rover” uit “Goede tijden Slechte tijden” hoewel elke vorm van misbruik wel aanleiding kan zijn om jezelf te beschadigen. Dus niet alleen seksueel misbruik. Op de site http://zebravoorlichting.nl zie je een foto van Nicole die dit (wederom) indringende verhaal verteld. Zelfbeschadiging is een onderwerp dat veel meer aandacht behoeft en Zebra weet precies te vertellen waarom. Mij hebben ze overtuigd! En geholpen bij de herkenning van dit probleem bij iemand die in mijn hart zit. Hij is overleden maar als hij nog had geleefd had ik Nicole gebeld en gevraagd om hulp.

Wat heb ik geleerd deze dag? Dat er meer begrip moet komen voor de echte patiënten, dat de Stigma’s en taboes doorbroken moeten worden. Dat er erkenning moet komen maar dat we ook minder snel moeten labelen en helemaal geen stempel moeten willen hebben! Deze krachtige mensen vroegen niet om de psychiatrie maar kwamen erin door problemen of echte ziektes.

You and I

You and I
Somewhat years ago, we talked about a letter

A letter written to prevent a disaster

A letter written straight from the heart

Somewhat years ago we drifted
Before that time we where lovers

Lovers with a series of good times

It felt like a lasting love

A love to last forever
Somewhat months ago, we talked about live

A talk that changed our lives

A talk that changes our future

Somewhat moths ago our hearts drifted
Before that time, we where lonely

Lonely in two differents lives

One solitary, one married

But our hearts melted again
Somewhat days ago, one life was shattered

A quaral disrupted our lives

A truth that had be said

Somewhat days ago, ‘us’ was discovered
Before that time we could talk freely

In our prefered time

Prefered ways

Knowing we cannot do without
A good day ago, we discovered something new

Our melted hearts 

Cannot be departed

We seek our way to stay together
Not one can seperate us. Never again

Love is ‘in the air’ Eileen Carey releases new hit video

 Many of us remember the love that we see in this beautifull video filmed in Paris. City of love. The words fit right into it and take you back to those days or into your current situation.

Do you remember it? That very first love that sets you free? I certainly do… I am actually reliving it, even better so. 



“We premiered the track a few months ago – now Popdose is pleased to present the video for Eileen Carey’s single, “In The Air”. Directed by Taner Tumyaka and filmed on the streets of Paris, the video for “In the Air” is a heartfelt tribute to the city Ms. Carey visited two weeks before terrorists killed 130 people in November, 2015. Featuring dancers Kristen Morris and Daniel Kermidas, the video is a reminder of the conquering nature of love in such troubled times.

Ms. Carey’s thoughts are these: “Paris is such a whirlwind of love, romance, and excitement. The city inspired me to write a love song for two people set in the gaiety that is still Paris. Simply put, it is about love over hate.”

That’s a pretty good sentiment, indeed. We hope you enjoy what you see and hear.” – PopDose.com

Poetry from the heart By Dorothy Leighton 

Dorothy Leighton, healer and psychic is someone that I met years ago. Its like we know eachother for ages. For some time now she also started writing poetry. These three I want to share with you. If you read them you understand. Believe….

0 Reviews Write your reviews 

I want to know 

the look of you, 

the feel, taste, 

and scent of you; 

I want to commit 

you to memory, 

file you away 

for safekeeping 

in my mind and heart; 

I want to lay my soul 

bare before you, 

leaving no barrier between us; 

I want to come, 

to you naked, 

no pretense, no lies, 

just me, imperfect me, 

holding out my heart and hand; 

let me know all of you; 

invite me into 

your heart and soul: 

let me make a home there, 

a warm.safe haven 

from the storms of life; 

live with me, 

love with me, 

laugh with me; 

dare to let me into 

the hidden places 

in your soul, 

the places only 

you and I will know; 

cone to me 

as I do you, 

open, honest, and true; 

show me how 

to love you.
Timeless Love

  

Out of the mists of time 

you call me, 

Softly, gently, urgently, 

Where are you my love 

my heart, 

the one I have been searching for, 

Which lifetime is this for us? 

There have been so many  

I’ve lost count. 

Let’s get it right this time; 

I couldn’t bear the pain, 

Of losing you again.
Emerging


From the sea I came, 

and to the sea I shall return, 

water nourishes me, 

and feeds my soul;  

I am neither man nor beast, 

fish nor fowl, 

I simply AM! 

I rise conscious of my wakefulness 

aware of my existance; 

I tread lightly, purposefully, 

secure in the knowledge  

that I am. 

I am keenly aware 

that I am not yet fully formed. 

Undine* is my name, 

sylph,  

water sprite, 

fairy of the sea, 

elemental being. 

Mists of time and place 

call me here, 

call me into being, 

wake me from my slumber. 

Water is my life force,  

my life blood, 

without it I am dust, 

I am nothing, 

I do not exist! 

My love awaits me, 

calling me to him; 

his voice whispering on the wind, 

echoing through the trees, 

surrounding me, 

gently caressing me 

at the very center of my being; 

we are as one he and I; 

one soul, two bodies united, 

bound together for all eternity; 

his essence fills me,  

intoxicates me, 

and I am drunk with desire; 

he is of earth at water’s edge; 

he grounds me. 

*Undine, prounced Ondine

De Olympische droom kwam uit


Sanne Wevers had een droom. Ooit wil ik de Olypische Spelen halen en turnen in de finale. Dat deed ze met zus Lieke en het landenteam en individueel. De finale op de balk zou mooi zijn, ze was immers al 2de geworden op de WK in Glasgow achter Simone Biles. Een wereld prestatie, evenals de Wevers Piroutte. Een blijvertje volgens de code en Hans van Zetten. Sanne haalde de finale maar zag eerst haar concurrente Simone Biles bijna vallen. De kans voor het goud was dichterbij dan ooit, ze turne de oefening van haar leven. Haar droom kwam uit. Ze won goud. 20 jaar gingen voorbij aan het moment dat ze begon met haar eerste piroutte tot aan goud. Jaren van trainen, opoffering…..

Elis Ligtlee besloot in 2011 te stoppen met de BMX, ze ging baanwielrennen. Elis is gek op fietsen, is erg lang. Steekt met kop en schouders over iedereen uit en heeft een voordeel, ze kan goed aanzetten. Toch verwacht niemand een medaille. Bij het Keirin onderdeel haalt  ze onderverwachts de finale. Voor ze er erg in heeft wint ze. Na die gouden rit weet ze niet wat ze moet zeggen. Net als Sanne kan ze niet geloven wat er is gebeurd. Haar droom kwam uit.

Dorian had een missie, Marit ook. Beiden gingen ze voor goud. 

Het onmogelijke mogelijk maken is een droom van vele sporters op de Olympische Spelen. Soms komt die droom uit. Vaak ook niet. Een medaille behalen bij de Spelen is niet gemakkelijk. Zo ondervonden ook Dafne Schippers en Tom Dumoulin. Ze kwamen voor goud en kregen zilver. Toch zijn ook deze prestaties bijzonder. Vooral die van Dafne. Na Fannie Blankers Koen was er niemand die deelnam aan de sprintnummers. Soms wordt je 4de een ondankbare plaats. Martina werd het op een niet te geloven verschil. Ook Dubbeldam hoort de rest van zijn leven 2 honderste. 

Ook bij de teams zat het niet mee. Volleybal, handbal en hockey. 3x vierde. Toch zijn deze prestaties bijzonder ook al zien we of velen dat niet.  Bij Hanbal maakte we de eerste deelname ooit mee. Elke plek zou uniek zijn. Bij Volleybal was de kwartfinale het doel daar gingen de dames ruim overheen. Bij het hockey was het doel om Australie te verslaan. Er was veel mis gegaan sinds Londen. 

TeamNL wilde meer, veel meer. Een top 10 maar is dat realistisch? Er deden ruim 11.000 atleten mee. De temperatuur was soms ongenadig, soms gevaarlijk nat door regen. Voor veel buitensporten niet de ideale weersomstandigheden. Toch haalden velen het onmogelijke. Hun droom finale ook al was dat niet DE finale voor goud of zilver en brons. 

Het werden 19 medailles met ieder een eigen verhaal van blijdschap of verdriet. Het werden echter nog veel meer bijzondere prestaties. Terug van weggeweest (roeien) of niet (korte baan zwemmen). 

Voor de chef de mission was het geen Olympisch Toernooi waar hij van droomde. Toch is dat raar. De meeste atleten, een uitgezonderd die heeft zijn eigen ‘wetten’, hebben een wereld prestatie geleverd. Te weinig medailles en geen top 10. Wat ons vooral bijblijft van Maurice Hendriks is dat hij te weinig zegt. Bij de affaire Yuri bleef het stil, bij affaire ‘troostvlucht’ vielen we weer om van verbazing. Onze teleurstelling is vooral die van het gedrag van Maurits. Waar eerder een Erica Terpstra benaderbaar was bleef hij op de achtergrond in stilte. Zelfs als het nodig was om te praten verbleef hij in stilte. 

Als er dan al verwachtingen waren waar we wat mee konden is het toch die van een pratende Chef de Mission. De baas van het hele TeamNL. Immers zijn doel is het om alle sporters bij te staan en ons te informeren. Dat laatste ging fout vreselijk fout. Informeren??? Eh nee dat doen we niet tijdens….. Voor mij en ik denk velen is het een ongrijpbare man die niet praat als het moet en praat als het niet moet. Op die plek moet een motivator gezet worden met het vermogen te inspireren. Iemand die vreugde en verdriet kan vieren en verzachten. Die zichtbaar is en vooral iemand die iets meer zegt dan “Ik ben teleurgesteld” als de spelen bijna voorbij zijn en 1 sporter nog in actie moet komen. Nouschka Fontijn staat in de finale boksen, maar hoort de “baas” zeggen “ik had meer verwacht”. Vele sporters zijn teleurgesteld. Die vroege vlucht maakte het niet veel beter. De manier waarop velen de hockey dames met zilver niet feliciteerden was oorverdovend pijnlijk. Zilver! 2de na een afschuwelijk shoot-out! Was het al zover dat zilver niets meer waard is? Een teleurstelling ja dat zeker vooral voor de meiden maar jemig ze halen altijd de finale en je kunt niet altijd winnen.

Wat deze editie in Rio vooral heeft geleerd dat het onmogelijke gepresteerd is door de plaats zelf. Rio veilig krijgen lukte redelijk ten kostte van veel ellende. Moeten we dat willen? Gesloten scholen en ziekenhuizen en een bankroet van een Staat? Zet die ellende af tegen het goed presterende TeamNL en vraag jezelf af wat elke deelnemer, land, stad, sporter heeft moeten laten voor dat ene moment van presteren? Meer dan je lief is. Laten we er dan ook voor zorgen dat bij de editie Tokyo we gewoon trots zijn op iedere prestatie die meer dan normaal is. Dus ook bij een PR of kwartfinale die onverwacht is. Laten we vooral Maurits thuis laten en iemand aan laten wijzen die WEL met ons praat, zijn team inspireert en motiveert en niet als een zuurpruim mokkend rondloopt. Desnoods halen we Erica weer van stal die geniet. Die lacht en huilt, die met een slokje op praat voor de radio. Die benaderbaar is en motiveert. Die boven alles gewoon mens blijft en juist daardoor kwetsbaar. Want laten we wel zijn haar zag je wel! Maurits niet…….die verbleef in stilte.

Rio 2016 de Olympische droom

Rio geroemd en vergruisd. De Braziliaanse spagaat is vandaag dan echt ben begonnen met een prachtige kleurrijke opening. Slechts 11 miljoen voor een prachtig spektakel vol geschiedenis, muziek en dans. Met als motto het nieuwe vredesloge met een plant erin.

De geschiedenis van het ontstaan van het land, de komst van de en ontstaan van het regenwoud naar de verovering door Portugal, de slavenhandel en immigranten uit Syrie, Libanon en Japan rondden het geheel af. Mooi was de centrale plek voor de Amazone Indianen. 

Het eindigde met dans en spektakel met alle vormen van de Vazela straat tot samba gevolgd door nog 1 deel, de bossen. Elke atleet plant een zaadje voor het atletenbos.

Daarna is het DE plek van ontvangst van de atleten uit maar liefst 2006 landen! 

De Spelen zijn de belangrijkste van allemaal. Hier winnen is voor eeuwig. 4 jaar trainen en dan knallen. De bonte parade van de sporters maakt mooi duidelijk dat ze er zin in hebben. 

Ooit was ik erbij 1992, Barcelona. Kaartjes hadden we niet maar de opening zagen we door de deur van het Olympisch Stadion. Het was prachtig. Ook zagen we Ellen van Langen winnen, spraken we Florence Griffiths Joyner, Carl Lexix, Magic Johnson en nog vele vele anderen.
Ik wens ze veel succes toe

Believe miracles happen!