Bernadette, de kleine boodschapper

De kleine boodschapper

Diep in de bergen
Lag een grot verscholen
Goed genoeg voor de varkens
Massabiele Niemand kwam er
Slecht de arme meisjes van de molen

Zoekend naar Sprokkelend hout
Was de grot op de koude winterdag
Op hun pad gekomen
Als herderinnetje ziek en verwaarloosd
Van de harde minne weer thuis mogen wonen

Getroost in bittere armoede
Gesterkt door vroomheid en liefde
Op zoek naar enig geld
Om de bittere koude winterdagen
Met wat voedsel door te komen

De grot goed genoeg voor varkens
Verscholen vlakbij Lourdes
Zag de kleine Bernadette in een licht een stralende dame
Verzonkend in gebed,
De rozenkrans biddend
Zei ze dat ze gevraagd was 14 dagen te komen

Van curiositeit en uitgelachen
Tot gevolgd door duizenden naar de grot
Sommige dagen zo druk
Dat ze haar bidplek niet kon bereiken
De Massabiele werd een drukke pelgrimsplek

Verzonkend in diep gebed
Pratend met de dame op haar hoge plek
Werd Bernadette gevraagd
Een gat in de grond te graven
En opgedragen het modderige water te drinken

Omdat haar dame het opdroeg
Het graven, drinken, het eten van kruiden
Ging ze met de laatste boodschap
Ter pastore om hem op de een na laatste dag te vragen
Een basiliek te bouwen en een processie te maken
Hij ging door de knie door het antwoord

Om latere drukte en zegeningen te voorkomen
Werd ze in het ziekenhuis
Bij de nonnen opgenomen
Asthma had haar jeugd en lijf verzwakt
Doch was er de list om velen toch te zegenen

Als ziekenverzorgster vond ze haar plek
3 jaar van enig geluk en gelukmakend werk
Totdat ze naar Nevers ging als postulant
Om als Novice in de ziekenzaal te werken
Maar gekrenkt bij de eedaflegging

‘Ik ben goed genoeg voor niets’
Haar armoedige afkomst werd haar zwaar aangerekend
‘Niet goed genoeg’ voor de Heilige maagd
Met een harde nonnen opbrenging
Onderging ze haar lot als ‘afstervende Heilige’

Hoewel verboden te praten over Lourdes
Haar geliefde grot Massabiele
En haar familie uit Lourdes niet ziend
Ontving ze meer dan ooit en uitgeput
De vele prieters, bischoppen en pelgrims

Waar de ademnood steeds zwaarder werd
De zucht van tubercelose haar lichaam overnam
Verontschuldige ze zich voor het ‘nergens goed in zijn’
Dragend haar lot in dit leven
Wachtend op het volgende

Het leven waar ze wel gelukkig zou zijn
Verdroeg ze haar lot als heilige op aarde
Veroordeeld, ondergewaardeerd en ziek
Het kind dat de dame 14 keer zag
Stierf als heilige in het aanblik van haar geliefde dame

Pas na haar heengaan
Gaf men toe de kleine zieke
Schandalig hard te hebben behandeld
Ze onderging het allemaal in genade
De genade die God haar al had geschonken

Bernadette, de heilige Bernadette
Verbleef immer in bittere armoede
Te trots geschenken aan te nemen
Te trots om rijkdom te omarmen
Bleek een martelaar voor de zieken

Stil verdriet

Stil verdriet (voor mijn lieve broer)

Gevangen in woorden,

Stil verdriet,

Nooit meer je stem horen,

Nooit meer die lach

Die mooie ogen

Als je geniet

Als een dief in nacht

Snel en onbedachtzaam

Kwam het ochtendgloren

Stemmen verstilden

Gevangen in woorden

De stem die zei

“Uw broer is er niet meer”

De stem verstonde

Of hoorde ik niet meer

Als een dief in de nacht

Was hij gekomen

En als een dief in de nacht

Wist hij te ontkomen

Een spoor van geweld

Een klap, een traan

Niemand die het zag komen

Gebroken, verstomd

Gevangen in woorden

Stil vermomd

Toch ging het verdriet verloren

Verloren in tijd

Verloren de strijd

Maar niet verloren

De warme stem

Het mooie gezicht

Die prachtige lach

Je bent opnieuw geboren

‘Allemaal beestjes in de lucht’ slot blog van zomerpret in de bieb

Terwijl in Nederland de kinderen op een warme dag in de Bieb bezig zijn beleef ik in Sarajevo een mooie dag om in het stadshart te gaan wandelen. De ochtend begon in een prachtige tuin vol zonnebloemen met vogeltjes.

Daaraan terugdenkend en de tekening van Tobias zie bedenk ik me dat het de eerste vakantie is in ruim 25 jaar dat ik niet achter een kolibrie aan zit te jagen. Je kent ze wel die mini vogels die vliegen als een helikopter en minstens zo gekleurd zijn. Ik stel vast dat het me nog steeds niet is gelukt. Slechts een paar bewegende foto’s heb ik bezit gemaakt in Monteverde, Costa Rica. Notabene op een kolibrie farm!

Het gejaag begon in Mexico in juli 1996. Voor het eerst zag ik die kleine vogel op een bloem duiken. Ik was compleet gefascineerd door dat kleine vogeltje en besef dat dit moment, camera loos, de beste kans ooit is geweest op een goede foto. Uit pure chagrijn ging ik vanaf dat moment kippen fotograferen. Ze staan symbool voor de foto die nooit is gelukt. Zucht. Elke serie uit prachtige landen met heel veel kolibries bevatten foto’s van kippen. Een reminder. Het lag niet aan de reizen maar wel aan de snelheid. Ik weet zeker na het lezen van dit prachtige verslag van Anja Lammers dat onze bieb kinderen meer succes hadden en ook nog heel goed kunnen tekenen! Volgend jaar dus maar gewoon bij ze blijven, de volle 6 weken. Dat levert tenminste goede foto’s op.

Workshops ‘Allemaal beestjes …in de lucht’.

Als laatste uit de serie zijn de beestjes in de lucht aan de beurt. Wanneer we ons tijdens de workshop voorbereiden op wat er allemaal rondvliegt in de natuur, vallen buiten de mussen bijna van het dak. Zo warm is het. Toch zijn er acht kinderen en hun ouders naar de bieb gekomen om vliegende beestjes te bestuderen. Het podium in de Pijpenla-ruimte ligt bezaaid met boeken over rondvliegende beestje. We zoeken in boeken en praten over platen. Om vervolgens te raden welke beestjes we geprojecteerd zien op het scherm. Dat varieert van veel voorkomende vogels als duiven, die papa’s pas gepoetste auto onder poepen en zeemeeuwen die patatjes van je bord pikken, tot vleermuizen, vlinders en het trio hommel, wesp en bij. Vragen over de beestjes waar we samen niet uitkomen, stellen we de volgende week aan de IVN gids in het Zweeringbeekpark. Iedereen krijgt een zoekkaart mee naar huis waar alle vliegende beestjes op staan waar we mee bezig zijn geweest. Dan is het tijd voor kunst met een grote K. Kinderen gaan hun ‘droomvogel’ tekenen. Het wordt er stil van. De meest paradijselijke vogels verschijnen op het papier. Om te ervaren hoe licht beestjes moeten zijn om te kunnen vliegen, gaan we met z’n allen roze veertjes door de Pijpenla-ruimte blazen. De veertjes worden gevolgd door trossen zeepbellen uit de bellenblazers! Zo, nu hebben we voldoende bagage om de volgende week de vliegende beestjes ‘in het echt’ te gaan bekijken.

Wanneer we een week later de beestjes in de lucht ‘live’ hopen te treffen, hebben we in ieder geval mazzel met het weer. Een stralend blauwe lucht en zonneschijn, terwijl de dag er voor de straten in Hengelo blank hebben gestaan door hevige regenval. De IVN-gids start met de vraag : ‘wie heeft er al eens geprobeerd te vliegen?’ Allemaal dus! En waarom is dat niet gelukt, vraagt de gids vervolgens. ’Omdat we te zwaar zijn’, klinkt het als uit één mond. Klopt, zo zegt de gids en hij vertelt dat vogels holle botjes hebben en een verenkleed zo licht als een veertje! Onder leiding van de gids kijken de kinderen met aandacht naar vlinders als het koolwitje, de citroenvlinder, het icarusblauwtje, en de kleine vuurvlinder. Wanneer de gids ze met z’n grote vlindernet vangt en voorzichtig in een potje stopt, kunnen we ze met behulp van een loep van héél dichtbij bekijken. De gids leert de kinderen ook te kijken door een verrekijker en een telescoop. Hoe moet je de kijker richten om de vogel goed in beeld te krijgen? Daar gaat het om. Om de jonge onderzoekers een handje te helpen, had de gids vóór de zoektocht al gekleurde vogeltjes in de bomen gehangen. Die zitten tenminste stil! We sluiten de middag af met een ballonnenspel, want ballonnen zijn ook licht en kunnen een beetje vliegen. De zomervakantie in Enschede is bijna voorbij, en dit is dan al weer de laatste workshop. ‘Ah….komen jullie volgend jaar weer’ vragen de kinderen.

De berg Igman huilt

Aan de voet van berg Igman staan de huizen die geleden hebben onder de laatste oorlog in de jaren 90 van de vorige eeuw. Ze zijn deels herbouwd, opgeknapt en gerenoveerd deels herbouwd. Het ziet er vredig uit.

Net zo vredig als de dag dat in 1992 de stad belegerd werd. We zijn in de wijk Hrasnica Ilidza van de kanton Sarajevo. Lopend en rijdend door de stad wordt nog meer zichtbaar hoe het leven er zo’n 20 jaar geleden uit moet hebben gezien. Over straat kon je niet omdat er overal sluipschutters waren en de straten urenlang door granaten werd bestookt. Dag in dag uit. Maand in maand uit. Ik zit aan een tafel in een prachtig huis te praten met een vader van een hartsvriendin. Over het ontstaan van de laatste oorlog. Precies op de plek waar zijn gezin ruim 23 geleden zat toen een granaat het huis trof.

Dat ze leven mag een wonder heten. Dat het huis er nog staat een nog groter wonder. Even kijk ik om me heen om me voor te stellen hoe die angstige minuten moeten zijn geweest waarin je niet weet of de ander er nog is. Het is aardedonker iedereen zit onder het gruis van puin en onder het puin. Vader is direct van mening dat het genoeg is geweest. Zijn gezin moet nu echt weg. Vluchten. Zoals hij met zijn dappere moeder vluchtte uit een brandend huis in WOII in Monte Negro.

Er woont een generatie in Bosnië-Herzegovina en alle andere delen van voormalig Joegoslavië die geen oorlog kent maar wie de geschiedenis van de Balkan kent weet dat elke generatie met een oorlog te maken krijgt. En het broeit er weer onder de oppervlakte. Niet omdat de bewoners het willen maar omdat het ze weer overkomt.

Het geloof speelt een grote invloed bij de vele conflicten. Velen zijn Moslim. Al eeuwen lang sinds de Ottomanen het land innamen. Ook nadat deze verdreven werden bleef een deel Moslim. Hoewel de inwoners vredig en verbroederend leven slaat soms de vlam in de pan door een radicaliserende factor.

In de jaren 90 heette deze Milosovic nu heet deze Arabier. Ze komen vanuit het midden oosten om land en rechten te kopen. Nemen hun radicale moslim ideeën mee. De vrouw moet gesluierd. De Sharia leidend zijn enz enz.

Het brengt geld in het laatje van een land waar het economisch slecht gaat. De lonen zijn laag de prijzen in verhouding duur. Het kent geen sociaal systeem zoals wij het kennen. Geen werk is geen geld. De gezondheidszorg heeft dan weliswaar goede artsen maar ziek zijn kost geld. Een verzekering zoals wij hebben is er niet. Een operatie kan jou je huis kosten. En de politiek? Corruptie verdeeld de mensen.

Tegen dat licht komen Arabieren investeren. Ze kopen alles wat ze zien en vallen op. Mannen met meerdere vrouwen in chakors en nikaps bevolken de parken. Het is een vreemd gezicht. Waar de moslim bevolking nauwelijks een hoofddoek draagt worden ze door vreemden opgedragen zich te bedekken. Er is verzet.

De jonge generatie groeit op met die radicale gedachten. Ze gaan naar de scholen die gebouwd zijn door Arabieren. Melden zich aan bij IS. Hun monden worden gevoed door de radicalen. Terwijl de ‘ouderen’ hun ouders, mijn leeftijd, en hun groot en overgrootouders met angst toekijken. De laatste oorlog (ook om het geloof) ligt nog vers in hun geheugen.

Het broeit in Sarajevo. Alweer. Niet omdat de Bosniërs dat willen maar omdat het ze weer overkomt. Omdat het weer radicaliseert.

Allemaal Beestjes

In de zomervakantie organiseren we natuurlijk ook iets voor de kinderen. Dit jaar kunnen kinderen van 4 tot en met 7 jaar kennismaken met “beestjes”. Dit doen we samen met Anja Lammers en haar zoon Mart. Samen geven ze workshops waarbij 1 week in de Bieb in de Pijpenstraat de voorbereiding wordt getroffen voor de natuurtocht een week later in het Zweringbeekpark. De afgelopen 2 weken stond in het teken van “allemaal beestjes in de grond”. Bijgaand een verslag over de avonturen van de kinderen, ouders, de IVN gids o.l.v. Anja Lammers. Voor ranja, koffie en thee wordt gezorgd.

De eerste workshop verliep heel geanimeerd met geïnteresseerde kinderen en hun ouders. Vier kinderen en hun ouders waren op de activiteit, georganiseerd door Bibliotheek Enschede, afgekomen. Uit de bibliotheek was een collectie boeken gehaald, allemaal met het onderwerp ‘beestjes op de grond’. We hebben acht kleine beestjes uitvoerig bestudeerd door ze in de boeken op te zoeken, de foto’s te bekijken, er over te praten samen en door ze te tekenen.

Toen de kinderen op het grote scherm een fotovoorstelling van de beestjes konden bekijken wisten ze ze bijna foutloos te benoemen ; de slak, de mier, de spin, de oorwurm, het lieveheersbeestje, de pissebed, de worm en de rups. Heel knap van die natuuronderzoekers in de leeftijd van 4 t/m 7 jaar

Vakantietijd betekent logeertijd. In de volgende workshop gaan we beestjes zelf zoeken en vertelt een IVN-gids ons er alles over. De beestjes zetten we in een ‘logeerkamertje’ totdat ze weer de vrije natuur in gaan. Die logeerkamertjes hebben we zelf in elkaar geknutseld m.b.v. glazen potten, plastic, elastieken en decoratiemateriaal. En volgende week gaan we er mee aan de slag in het Zweringbeekpark!De tweede workshop werd bezocht door zes kinderen en hun ouders. In optocht door het park. De IVN-gids voorop met een net, een grote spade en loepjes, zoekend naar allemaal beestjes, nu in levende lijve! En ze hebben ze gevonden. Enthousiast riepen de kinderen steeds: “ik heb er weer een” en ‘kijk eens wat ik nú heb?” En al die beestjes, waaronder een dikke naaktslak, verdwenen in de logeerkamertjes!

We weten nu veel meer over die kleine kriebelbeestjes, ook dankzij de IVN-gids. Een jonge natuuronderzoeker vond wel dat een pissebed, beter plassebed kon heten. Een vader gaf de bieb een compliment:”supermooi initiatief om jonge kinderen op deze manier bij de natuur te betrekken”. Volgende week woensdag zijn alle ogen gericht op ‘allemaal beestjes in het water’!

Tot en met augustus kunnen kinderen nog deelnemen. Elke woensdagmiddag vanaf 14 uur. 9 en 23 augustus aan de Pijpenstraat 15 te Enschede en 16 en 30 augustus in het Zweringbeekpark ingang Helmerzijde te Enschede. Vooraf aanmelden kan via info@bibliotheekenschede.nl of kom gewoon langs.

“Ik ben toch niet gek?” Publieksdag GGZ Bibliotheek Enschede 25-06-2017

“Ik ben toch niet gek?” Publieksdag 25 juni 2017

Afgelopen zaterdag was in de Openbare Bibliotheek Enschede de publieksdag “Ik ben toch niet een gek?”. De dag stond in het teken van contact maken met ervaringsdeskundigen en professionals die werkzaam zijn in de GGZ. Op deze drukbezochte zaterdag was er een markt met informatiekramen te vinden op de begane grond en vonden er lezingen plaats in de “Pijpenla”. Ook waren er 2 indringende documentaires te zien.

We leven in een tijd van “labelen” alles wat (iets) anders is of niet normaal lijkt krijgt een naam. Stempel zo u wilt. Met dit labelen groeit onderzoek en komen er meer ziektebeelden bij. Of erkenning voor iets wat je hebt of waar je onder lijdt. Hoewel we dus steeds wijzer worden over wat iemand kan mankeren weten we er weinig vanaf! Op een dag als deze leer je pas echt mensen kennen die worstelen met een diagnose, die er tegen gevochten hebben, die altijd begeleiding nodig hebben of iets hebben overwonnen. Maar ook hoe dapper ze kunnen zijn.

Ikzelf hou niet zo van dat labelen, bejegen elkaar met respect en laat mensen in hun eigen waarde. Dat is mijn denkwijze. Op deze manier kun je van elkaar wat leren en in dit licht beleefde ik deze dag, zag documentaires en luisterde aandachtig naar lezingen. Stelde me open voor elk verhaal. In dat openstellen heb ik een hoop geleerd! En ja ik zie de noodzaak in hoe we met elkaar om moeten gaan zeker in deze rare tijden waar op social media alles normaal lijkt. En alles lijkt te mogen. We zijn gauw geneigd om te ver te gaan of om over te compenseren. Het nadeel bij het overschreeuwen is dat je rare excessen krijgt. Waar ligt de grens? Wat mag je nog als mening zeggen? Of in mijn geval publiceren. De teentjes zijn soms extreem kort. Of te lang.

Iedereen kent iemand in zijn of haar omgeving die op de een of andere manier wel iets mankeert, we noemen ze vaak “gestoord”, maar is dat wel zo? De ene patiënt is de andere niet, de ene ziekte de andere niet. Er zijn best wel wat ziektes waarbij je niet door hebt dat er wat aan de hand is met degene die tegenover je staat. Simpelweg omdat het niet altijd aan de orde is dat ziek zijn.

Wilma Boevink is iemand die je alles kan uitleggen over de zorg. Wat er mis is, wat er beter kan. Maar als je haar ziet en hoort denk je echt niet “die is gek!”. Integendeel! Juist Wilma komt als patiënt uit die GGZ hoek en als ervaringsdeskundige heeft ze zelf meegemaakt hoe het is om opgenomen te zijn. Hoe het voelt om in een psychose te zitten. Vanuit die kant is ze aan de slag gegaan bij het Trimbos, als onderzoeker is ze net gepromoveerd in Maastricht met “Hee” en is ze het boegbeeld van de herstelbeweging.

De documentaire die ze ons liet zien “Gekkenwerk Hee” is indrukwekkend https://youtu.be/RRm1e8W7Uwo en een aanrader om te zien. Op treffende wijze zie je hoe ogenschijnlijk “normale” mensen in de knel komen en opgenomen worden. Hoe ze dat beleven en hoe ze ermee om moeten gaan. Lees dealen met medicatie. Na deze documentaire ging Wilma, met de zaal, in op de vraag “Stigmateloos hardnekkige beelden van psychisch lijden: hiervan te herstellen”. De manier waarop ze dit deed was indrukwekkend. Het was niet even wat vertellen en vragen beantwoorden. Het was de zaal vragen naar eigen ervaringen en in die verhalen ervaringen uitwisselen. Het gesprek op gang laten komen. En die gesprekken leverden soms kippenvel op. Zo indringend. Het zet je aan het nadenken! Over hoe het anders kan en anders moet. We zijn immers mensen en geen kuddedieren die af en toe opgehokt moeten worden met een pilletje. Zonder mensen als Wilma zouden jij en ik de patiënt nog steeds zien als een “lastig persoon waar je geen of weinig contact mee wil”. Je krijgt begrip en sommigen herkennen zich in bepaalde ervaringen. We maken immers wel het een ander mee in ons leven maar ik wil dit niet als excuus promoten om een bepaald ziektebeeld aan te hangen. Dat gebeurd namelijk ook heel erg veel tegenwoordig.

De wereld zit vol autisten, PDD-nos, ADHD, Angst enz enz. Daar zit best een gevaar in. Doen we eens gek zoeken we een excuus met een naam, dat is gemakkelijker dan “sorry” zeggen.

De dag begint om 11 uur met een kort welkomstwoord en een pitch waarin de 18 deelnemers zich voorstellen. Deskundigen als Mediant en vooral patiënt organistaties en stichtingen, ervaringsdeskundigen die elkaar kunnen leren kennen en van elkaar kunnen leren. De lezingen zijn echter allemaal van ervaringsdeskundigen, mensen zoals jij en ik die in hun leven geconfronteerd zijn met een geestesziekte. Naar woord eigenlijk als je het zegt of typt. Ze zijn gewoon ziek of ziek geweest.

Nadat we door Wilma wakker geschud waren kwam Ahmet Turkmen met een lezing “Ontmoet jouw vooroordeel”. Zijn persoonlijke verhaal over verslaving en dat is me een verhaal. Alles zit erin, je huis verliezen, vrienden, familie, schulden, baan, dakloos alles voor die ene drang. Je high scoren. En er dan toch in slagen om eruit te komen, zelfs vader worden. Het zal niemand verbazen wie Ahmet heeft gehoord dat hij o.a. bij Tactus mensen helpt om van hun verslaving af te komen. Hij kent de klappen van de zweep. De zwakheden, de dieptepunten maar ook de sterke punten om eruit te komen. Een ervaringsdeskundige net als Wilma! Met deze lezing heb ik inmiddels de overtuiging dat juist in de GGZ zorg de hulp van deze ervaringsdeskundigen onontbeerlijk is. Wie het beleefd weet hoe het voelt!

Intussen zit de Pijpenla helemaal vol, geen stoel is leeg en mensen staan zelfs te luisteren. De ochtend tot aan de lunch is wat mij betreft al een succes.

Ook in de bieb zelf is het druk. De korte lunch pauze is echter snel voorbij zodat we beginnen aan het tweede deel van de dag. Terwijl de gang langs de kraampjes gestaag doorloopt, begint in de Pijpenla de documentaire “ Stillen over eetstoornissen” https://youtu.be/IWowY_-ybVI

Dit is weer zo’n documentaire net als “Emma” waar je stil van wordt. Eetstoornissen je denkt dat je alles wel weet maar ook dat is niet zo. Ik wordt me meer en meer bewust dat je zonder een gesprek met een ervaringsdeskundige eigenlijk dus niets weet. De jongedame die ons na de film meeneemt in haar verhaal verteld het ook zo overtuigend dat je er stil van wordt en na gaat denken. Het geeft je ook begrip over wat een patiënt meemaakt, waarom ze niet eten of juist heel veel en spugen. Je gaat minder calorien tellen en meer genieten!

De afsluiter van de dag is de lezing van de Stichting Zebra “Onzichtbaar verdriet te lijf”. Het is er een van het soort dat je letterlijk ademloos luistert! Er staat een jonge dame te vertellen dat ze haar benen afschuwelijk verminkte om geestelijke pijn letterlijk te lijf te gaan die intussen uitlegt welke 12 vormen er zijn en waarom ze het deed. En dan bedoel ik niet de 2 sneetjes van “Rover” uit “Goede tijden Slechte tijden” hoewel elke vorm van misbruik wel aanleiding kan zijn om jezelf te beschadigen. Dus niet alleen seksueel misbruik. Op de site http://zebravoorlichting.nl zie je een foto van Nicole die dit (wederom) indringende verhaal verteld. Zelfbeschadiging is een onderwerp dat veel meer aandacht behoeft en Zebra weet precies te vertellen waarom. Mij hebben ze overtuigd! En geholpen bij de herkenning van dit probleem bij iemand die in mijn hart zit. Hij is overleden maar als hij nog had geleefd had ik Nicole gebeld en gevraagd om hulp.

Wat heb ik geleerd deze dag? Dat er meer begrip moet komen voor de echte patiënten, dat de Stigma’s en taboes doorbroken moeten worden. Dat er erkenning moet komen maar dat we ook minder snel moeten labelen en helemaal geen stempel moeten willen hebben! Deze krachtige mensen vroegen niet om de psychiatrie maar kwamen erin door problemen of echte ziektes.

WAK week Enschede was weer TOP!

De week voor de Amateurkunst geeft kunstenaars volop kansen hun werk te laten zien. Dit werk van Leonie Bossing was bijvoorbeeld te zien bij de bibliotheek.

Stel je dit eens voor. Een stad, een centrum, wijken, een park. Dit geheel besteedt aandacht aan kunst in allerlei vormen. Immers waar de 1 graag schildert, maakt de ander muziek, danst of schrijft. Om alle facetten een kans en een podium te bieden geeft Enschede de ruimte en plek om je werk te laten zien. En hoe!

Vast onderdeel van de WAK week is de schrijfwedstrijd!

Tijdens de goed bezochte WAK night vorige week woensdag werd de winnaar bekend gemaakt. 

5 deelnemers kregen de ruimte in de wintertuin van de Wonne hun verhaal voor te lezen. In deze prachtige omgeving hoorden we schitterende verhalen. Over de tocht van een muzikant in Syrie, een verhaal die je weer even op de plek zet. Of je relatie wel zo goed is als jij denkt dat die is. Tot het indringende verhaal van winnares Regine over Alzheimer. De verhalen zijn te lezen op de website WAK Enschede

Het thema van dit jaar is “Samen”. Een verbindend thema die in deze roerige tijden veel inspiratie gaf. Zoveel dat de winnares uit Vlaanderen komt! (Zie foto).

Prijswinnaars

1 Alleen wij samen – Regine van Ryckoort (Vlaanderen)

2 Schaduwbeeld – Doortje Stam

3 De Afslag – Lindsey Knol
De uitreiking werd ingeluid door stadsdichteres Margot Veldhuizen met een prachtig gedicht en gepresenteerd door Gerard Cocx.

De grote afsluiter vond plaats in het Volkspark tijdens de grote “Kunst in het Volkspark” manifestatie waar zowel amateurs als proffesionals met hun stands en optredens aanwezig waren. Dat is best wel een eer! Je moet je er voor inschrijven om een plek tussen de 150 te bemachtigen. Daarnaast was er ook een thema van dagblad de Twentsche Courant Tubantia. Hoedjes! 

Onder het genot van een hapje, drankje, muziek podia met o.a. het Orkest van het Oosten en de Reisopera werd het een geslaagde afsluiter van een topweek vol kunst! Alle foto’s kunt u terugvinden op instagram ib.believes (klik op de link).