WAK week Enschede was weer TOP!

De week voor de Amateurkunst geeft kunstenaars volop kansen hun werk te laten zien. Dit werk van Leonie Bossing was bijvoorbeeld te zien bij de bibliotheek.

Stel je dit eens voor. Een stad, een centrum, wijken, een park. Dit geheel besteedt aandacht aan kunst in allerlei vormen. Immers waar de 1 graag schildert, maakt de ander muziek, danst of schrijft. Om alle facetten een kans en een podium te bieden geeft Enschede de ruimte en plek om je werk te laten zien. En hoe!

Vast onderdeel van de WAK week is de schrijfwedstrijd!

Tijdens de goed bezochte WAK night vorige week woensdag werd de winnaar bekend gemaakt. 

5 deelnemers kregen de ruimte in de wintertuin van de Wonne hun verhaal voor te lezen. In deze prachtige omgeving hoorden we schitterende verhalen. Over de tocht van een muzikant in Syrie, een verhaal die je weer even op de plek zet. Of je relatie wel zo goed is als jij denkt dat die is. Tot het indringende verhaal van winnares Regine over Alzheimer. De verhalen zijn te lezen op de website WAK Enschede

Het thema van dit jaar is “Samen”. Een verbindend thema die in deze roerige tijden veel inspiratie gaf. Zoveel dat de winnares uit Vlaanderen komt! (Zie foto).

Prijswinnaars

1 Alleen wij samen – Regine van Ryckoort (Vlaanderen)

2 Schaduwbeeld – Doortje Stam

3 De Afslag – Lindsey Knol
De uitreiking werd ingeluid door stadsdichteres Margot Veldhuizen met een prachtig gedicht en gepresenteerd door Gerard Cocx.

De grote afsluiter vond plaats in het Volkspark tijdens de grote “Kunst in het Volkspark” manifestatie waar zowel amateurs als proffesionals met hun stands en optredens aanwezig waren. Dat is best wel een eer! Je moet je er voor inschrijven om een plek tussen de 150 te bemachtigen. Daarnaast was er ook een thema van dagblad de Twentsche Courant Tubantia. Hoedjes! 

Onder het genot van een hapje, drankje, muziek podia met o.a. het Orkest van het Oosten en de Reisopera werd het een geslaagde afsluiter van een topweek vol kunst! Alle foto’s kunt u terugvinden op instagram ib.believes (klik op de link).

“Dichter bij je ik” Sarah Grosman

“Dichter bij je ik” lezing 13 mei 2017

    Openbare Bibliotheek Enschede 

Soms is het moedig om jezelf dichterbij ‘je zijn’ te plaatsen om te helen of de essentie van je bestaan weer op te pakken. Dit keer dan niet vanuit je ratio, je verstand, maar vanuit je hart. Sarah Grosman is er in geslaagd om een methodiek te bedenken en aan te reiken die niet zweverig is. Maar je wel kan helpen!

                     “Een moedige stap is een stap dichterbij jezelf”

 DSC_6174

Sarah is een lieve, spontane meid, een open boek, iemand die zich kwetsbaar op durft te stellen. Toch cijfert ze zichzelf weg als ik teveel vragen stel. Ze komt als spreker, voor ons. Een mooie eigenschap, bescheidenheid het siert haar. Ondanks haar nog jonge leeftijd van 30 jaar geeft ze een lezing weg alsof ze het al jaren doet. De essentie is om je te helpen jezelf terug te vinden. Iets wat in onze huidige haastige selfie maatschappij nodig is. Even niet het snelle, maar terug in de kern van jezelf. Wie ben jij?

Het lijkt zo’n logisch vraag met een logisch antwoord. Wie ben jij? Weet jij het? Als ik mezelf die vraag stel moet ik er toch even over nadenken.

Voor de lezing maakt Sarah gebruik van een prachtige PowerPoint presentatie die je aan het denken zet. Eigen quoten en metaforen op een prachtige rustige achtergrond met eigen gemaakte foto’s. Met behulp van een quote neemt ze je op rustige toon mee in een verhaal passend bij het beeld op de achtergrond. Door die rustige toon dwingt ze je tot nadenken. Dit wordt benadrukt door een punt van rust. Een zwarte afbeelding! Terwijl ze dit doet stelt ze ook vragen en kijkt bezoekers daar bij aan. Zo neemt ze je ook persoonlijk mee in haar onderwerp.

Sarah is bewust tot de keuze gekomen om mensen dichter bij zichzelf te komen nadat ze zelf een aantal moedige moeilijke stappen moest zetten. Wie is die jongedame die geadopteerd is en mee moest maken hoe de wereld om haar heen denkt over een ander uiterlijk. Ze kreeg het niet cadeau! Vanuit die achtergrond ging ze op zoek naar een methode die paste bij haar om te helen. Om te vergeven, om lief te hebben, om jezelf te kunnen zijn.

Een methode die anders is. Ze geeft handige tools om bij jezelf te komen en te leren om eens uit die ratio te stappen en in je intuïtie te stappen voordat je een beslissing neemt. Ze heeft een doel voor ogen, coaching en dat merk je. Ze luistert aandachtig bij vragen gaat ze het gesprek aan. Laat je nadenken om tot een gezamenlijk antwoord te komen. Ze is goed op weg om haar doel te bereiken.

Ze helpt je met een visualisatie oefening waarin jij een beeld dat je vanzelf hebt of weg laat gaan, de achtergrond in of die je omarmt. De oefening pakt verassend uit, zelfs ik deed mee. Hoe? Daarvoor moet jezelf eens langskomen. Want Sarah komt terug, ze gaat het nog een keer doen!

Sarah koos bewust voor de plek waar ze haar tweede lezing gaf, de Openbare Bibliotheek in het centrum van Enschede. Zoals ze heel bedachtzaam haar pad aan het uitzetten is. Ze hoopt dat ze mensen mag helpen die volop in de maatschappij staan, die veel hebben meegemaakt en op een punt zijn aanbeland dat ze de balans op willen maken. In een wereld anno nu is dat soms nodig, er gebeurt nogal wat op dit moment. We snakken naar rust en onszelf kunnen zijn in een omgeving die sneller verandert dan de tweed die je net plaatste of de mail die je mailbox inkomt. Tussendoor kan je wereld volledig op zijn kop komen te staan door verlies, een trauma of onrecht. We maken wat mee in ons leven.

sarah

We gooien onbewust onze rugzak vol simpelweg omdat we ons verstand laten prevaleren. Hoezo handelen met je hart, je vergeet het toch? Of we ervaren het tegenovergestelde. We hebben alles wat nodig hebben, kunnen alles bereiken wat we willen maar we stellen ons de vraag “is dit alles?” of te weinig of te vaak. Er moet toch meer zijn? Ook bij overdaad komt de vraag “wie ben ik”. Ben je in staat om het met minder te doen? Voor mezelf kan ik die vragen invullen, ik kan met maar ook zeker zonder veel gemakken en luxe. Mijn eigen bucket list is inmiddels aardig ingevuld. Er zijn nog wat wensen maar ook heel veel mooie herinneringen die ik mee heb mogen maken. Van ontmoetingen en vriendschappen over de wereld. Van zien en beleven, reizen en lief hebben en verlies.

In 2009 verloor ik mijn broer, omdat een ander dat nodig vond. Mijn broer zat hem kennelijk in de weg. Hij werd slechts 43 jaar 4 jaar jonger dan ik nu ben, terwijl hij 4 jaar ouder is. De pijn van het verlies, de woede van het rouwproces werd bruut verstoord toen ik mijn enkel verbrijzelde en mijn nicht verloor, een jaar later. Het rouwproces begon opnieuw. Kon ik dit aan? Achteraf zeg ik nee. Absoluut niet.

Toen ook mijn moeder overleed in 2012 verloor ik mezelf uit het zicht en werd ziek. De enkel ging ontsteken, het been vormde propjes, er kwam een vaatinfarct en levensgevaarlijk infectie. Ik moest vechten voor mijn leven in een ver land, Cuba, nauwelijks een week na het overlijden van mam. Thuis aangekomen werd ik nog zieker. Volgden er discussies over amputatie en revalideren. Wel of geen leukemie, het bleek een chromosoom afwijking te zijn van gen 12.  In 2014 dacht ik een donkere periode af te sluiten maar toen werd mijn vader ziek, longkanker, het sloeg in als een bom.

Of dat niet genoeg was brak ik mijn enkel opnieuw en ontstond er weer een infectie gevolgd door trombose. Ik moest op bed blijven 8 maanden lang, kort nadat mijn vader was geopereerd en belandde in die periode eindelijk in de volgende fases van de rouw. Tot de laatste, een depressie. Een inktzwart gat. Ik overwon het. Met behulp van meditatie, goede gesprekken, een blij hart en muziek kroop ik eruit en leef weer, ik ben terug in de maatschappij!

Door deze lezing van Sarah weet ik wat ik overwonnen heb, ik mag er zijn! Maar jullie ook!

Tekst en foto’s: Isabel Blanco

Stolpersteine Enschede

“Nieuwe Verhalen” WOII-lezing door Eric Heijink

De rol van de Politie Enschede in de Tweede Wereldoorlog

 

Agenten in Krijgsgevangenschap

In deze lezing neemt Eric Heijink ons mee naar de Tweede Wereldoorlog, een tijd die gekenmerkt werd door verraad, haat en zuiveringen. De rol van de Politie is niet altijd even gemakkelijk geweest. Velen waren lid van de NSB, anderen er tewerkgesteld en zij die al bij de Politie werkten moesten zich aanpassen aan een nieuw bewind. Die van Adolf Hitler. Dubbele gevoelens.

Voor de slachtoffers die geen graf hebben worden er her en der in Nederland Stolpersteine neergelegd zo ook in Enschede. Deze stenen zijn bedoeld om ze herdenken en zijn een project van de Duitse Kunstenaar Gunter Demmig. Dit jaar zijn er 2 opmerkelijke stenen gelegd bij de huizen van 2 agenten die de oorlog niet hebben overleefd. Abraham Keijzer en Antonie van Essen. Bram kwam niet terug uit krijgsgevangenschap en Antonie werd een dag voor de bevrijding geliquideerd. Aanleiding was de liquidatie van NSB-politieagent Pieter Kaaij in 1943.

 

Stolperstein van Abraham Keizer

Op 3 juli 1943 werd Opper Luitenant Pieter Kaaij geliquideerd voor de Kuipersdijk 123, het huis waar de ouders van een van de verzetshelden van Enschede woonden, Johannes ter Horst. Hoewel de moord nooit is opgehelderd werden ter vergelding 24 agenten van het Politie Korps gevangengenomen en naar het Krijgsgevangenkamp Stalag IV B in Mulhberg overgebracht. Ze verbleven er ruim een jaar.

Pieter Kaaij kwam van het Korps Amsterdam, hij was lid van de NSB en stond bekend als een echte Jodenjager. Zijn bekendste daad was het achterhalen van de namen wie achter de brand van het bevolkingsregister in Amsterdam zaten in 1943, de bekendste verzetsdaad van Nederland uitgevoerd door groep 2000. Hij had de verrader die de beloning had geïnd gearresteerd en incasseerde een groot deel van de beloning van FL 10.000. Hij werd vervolgens gepromoveerd en overgeplaatst naar Enschede waar hij op 15 april 1943 begon. Dat hij niet echt geliefd werd bij de bevolking en het verzet behoeft geen betoog.

Hij had trouw gezworen aan de Führer! Amper in Enschede te werk gesteld maakt hij al faam als Jodenjager. Hij ging voortvarend te werk en dat zal wellicht de reden voor zijn moord zijn geweest.

Op 3 juli 1943, de man is amper 3 maanden aan het werk in Enschede, wordt hij neergeschoten terwijl hij op weg is naar zijn werk om 7 uur ’s ochtends. De avond ervoor heeft hij nog een onderduikend kind van Joodse afkomst bij de familie Weener uit huis gehaald. De gevolgen zijn desastreus voor het Enschedese Korps dat er niet in slaagt de moord op te helderen.

Is het wraak van de Amsterdamse verzetsgroep? Is het de wraak van de Enschedese verzetsgroep CS-6? Is hij verraden door agenten? Diverse namen duiken op in het onderzoek maar het zijn uiteindelijk 24 agenten die de klos zijn en naar een krijgsgevangenkamp worden afgevoerd. 1 komt niet thuis.

In de nacht van 5 op 6 juli 1943 krijgen de agenten het bevel om zich die ochtend te melden op het Politiebureau. Bij aankomst worden agenten omsingeld door de SD, er wordt ternauwernood een bloedbad voorkomen, de agenten voelen zich bedreigd en grijpen bijna naar hun wapens. De lijst van oud militairen die nu agent zijn wordt erbij gehaald en er worden 24 namen genoemd ze worden overgebracht naar het Hoofdkantoor van de SD in Enschede aan de Tromplaan en krijgen te horen dat ze pas naar huis mogen als de moordenaar op Pieter Kaaij wordt aangehouden. Direct daarop worden ze op transport gezet, eerst naar kamp Amersfoort vervolgens op 10 juli 1943 naar Muhlberg. Onderweg speelt Abraham Keijzer op zijn trompet het “Wilhelmus” de agenten zingen huilend het lied van hun vaderland. Zien ze het nog terug?

In september 1944 overlijdt Abraham Keijzer in het kamp vermoedelijk aan een ziekte, 23 anderen komen later dat jaar vrij. Ze nemen weer dienst in het Korps en vervolgen hun werk als agent. Antonie van Essen was nauw betrokken bij het Verzet. Hij hielp mee aan het vervaardigen van persoonsbewijzen en werd 1 dag voor de bevrijding vermoord met 7 andere verzetshelden door de SD op 31 maart 1945.

Je kunt je bijna niet voorstellen hoe het moet zijn geweest voor deze agenten, uit wraak opgesloten in een kamp en daarna weer aan de slag als agent! Een bizarre werkelijkheid. Nee zeggen was geen optie!

Tekst: Isabel Blanco

Verraad! Ook homoseksuelen werden vervolgd in WOII

DSC_6097Verraad!

Opening tentoonstelling “Wie kan ik nog vertrouwen”

Door Isabel Blanco

Het is donderdag 13 april 2017. Het is niet zo maar een donderdag, het is Witte Donderdag. Het is bijna Pasen. Judas staat op het punt Jezus te verraden als Jan van Lijf een goede 2000 jaar later de opening doet voor de tentoonstelling “Wie kan ik nog vertrouwen” die gek genoeg ook over verraad gaat. Het tijdstip 17 uur zou ongeveer hetzelfde kunnen zijn. De Apostelen verzamelen zich voor het laatste Avondmaal alleen een taak. Jezus zorgt voor het eten, Judas is even weg. Het verraad van Jezus wordt 4 dagen later gevierd met zijn wederopstanding. En die wederopstanding van ons geweten maakt deze tentoonstelling zo belangrijk.

Jan van Lijf algemeen bestuurslid COC Twente en de Achterhoek opent de tentoonstelling.

Toeval? Ik denk het niet. Persoonlijk geloof ik er niet in, wel in het lot. En die lotsbepaling maakte het dat er in de Tweede Wereldoorlog ook homoseksuelen en lesbiennes werden vervolgd. Door die oorlog werden er vele verraden en opgepakt. Van zo’n 15000 weten we dat ze in een kamp zijn gestorven. We weten echter niet hoeveel er zijn opgepakt. Niet omdat er niets op papier stond maar omdat wij het simpelweg niet wilden erkennen en daardoor bewijs niet belangrijk vonden. Ik hoef je niet uit te leggen wat er dan met documenten gebeurd. Gelukkig is niet alles verloren gegaan en is er sinds 2006 de tentoonstelling “Wie kan ik nog vertrouwen” die door Nederland gaat.

 

De tentoonstelling is opgebouwd uit 22 panelen die ons meenemen van 1900 tot en met nu, het heden. Ze vertellen het verhaal van ongeveer een eeuw vervolging van de LBGT gemeenschap. Het verbod erop dat pas in 1969 afgeschaft werd en vooral het gevecht in de Tweede Wereld Oorlog. De tentoonstelling is gemaakt door het IHLIA de LHBT erfgoedorganisatie.

Een afschuwelijke waarheid is de vervolging van homo’s en lesbiennes. Ze kwamen in werkkampen terecht met een “Roze Driehoek” zoals elke gevangene van Nazi Duitsland werd gekenmerkt.

De tentoonstelling geeft een tijd weer die door velen niet herkend wordt. Vervolging van homo’s en lesbiennes in de Tweede Wereld Oorlog? Vraag het een beetje na en de meesten zullen het niet weten toch werden ook zij opgesloten in de kampen van Nazi Duitsland, echter niet om vernietigd te worden. Ze werden heropgevoed! Het was namelijk verboden om een relatie te hebben met een seksegenoot. Dat gebeurde stiekem. Maar het verraad vond op grote schaal plaats. Op de panelen zijn brieven te lezen van de omgeving, familie, vrienden, werknemers en hospita’s die mannen en vrouwen verraden en aangeven bij de SA.

Op deze foto is een schatting te lezen van de homo’s en lesbiennes die in de kampen zijn beland. Rond de 63.000 zijn waarvan vermoedelijk 15.000 het niet hebben overleefd. Daaronder de namen en nummers van 5 mannen uit Amsterdam die EN homo EN Joods waren, zijn gingen naar vernietingskampen. Omdat de Nazi’s een onderscheid maakten tussen homo’s en joden is dus moeilijk te achterhalen hoeveel er uiteindelijk toch zijn overleden.

DSC_6109

Anke leest een indringend gedicht voor van H. van Randwijk ter afsluiting van de opening.

“Een volk dat voor Tirannen zwicht”

Allen, die hier tesamen zijn,

De levenden, de doden

De handbreed, die ons scheidt, is klein

Wij zijn tesamen ontboden voor het gericht ……

 

Gedenk, de liefste, die hier ligt,

De broeder, vrind of vader,

Maar gun Uw ogen wijder zicht,

Aanzie het land en alle mens tegader,

Hoor dit bericht:

 

Wij staan tesaam voor het Gericht,

Voor goed of kwaad te kiezen,

Een volk dat voor Tirannen zwicht,

Zal meer dan lijf en goed verliezen,

Dan dooft het licht.

 

Het gedicht van Hendrik van Randwijk geeft goed de beleving weer van toen. Maar je zou het ook in deze kunnen plaatsen, hoe onvoorstelbaar ook, 1 tiran zou het zo maar lukken om een heel volk achter zich te scharen om zijn idee door te drukken. Een zuivering zoals toen is ook nu mogelijk. 1 stem kan ook nu bepalen hoe jij en ik moeten denken, wie we moeten accepteren en wie niet. Jan heeft dan ook velen uitgenodigd om bij de opening te zijn of de tentoonstelling op een later tijdstip te komen kijken in de Openbare Bibliotheek.

Het was redelijk druk bij de opening die op Witte Donderdag was een avond dat er meer te doen was in de stad. Toch nam Ahmed Yilmaz van de SP de tijd om er te zijn. Jan van Lijf kennen we zelf als voormalig raadslid voor D66. Onder het genot van een hapje en een drankje bleven de mensen nog even napraten en werden de zuilen met doeken aandachtig gelezen.

Ook na de opening nemen de mensen die de Bibliotheek bezoeken de tijd om de verhalen te lezen.

Zo staan ze stil bij het verhaal over wie de aanslag op het Bevolkingsregister in Amsterdam werkelijk heeft gepleegd. Groep 2000 onder leiding van Willem Arondeus een naam die pas echt bekend werd in 2003! Of Frieda Belinfante, beroemd dirigent en begenadigd Cello speler maakte onderdeel van die groep. Een homo en een lesbienne. Wisten we dit? Als we eerlijk zijn niet toch is dit een van de grootste verzetdaden van de Tweede Wereldoorlog. De groep bestond uit diverse Amsterdammers toch waren de meesten homoseksueel. De meesten vonden de dood na die aanslag. Zo niet Frieda, die vaak in mannenkleding over de straat ging om onderduikers bij te staan. Frieda wist in 1943 het land te ontvluchten naar Zwitserland. Tijdens haar verblijf in een vluchtelingenkamp richtte ze een koor op en was weer even de dirigent. Na haar terugkeer in Nederland besloot ze echter toch om in 1948 naar de VS te gaan. Ze zal ongetwijfeld teleurgesteld zijn over het feit dat haar verzetswerk niet erkend werd.

Eigenlijk weten we nog niets over die helden van toen. Oké er is een homo monument in Amsterdam bestaande uit Roze Driehoeken die gebouwd is schuin tegenover het Anne Frankhuis, naast de Westerkerk en op loopafstand van het voormalig COC-gebouw aan de Rozenstraat. Maar dit kwam er pas in 1987! Een jaar nadat de slachtoffers van de vervolging een “oorlogsuitkering” kregen 1986! Geld dat uiteindelijk gebruikt is voor het eerherstel van de homoseksuele vervolging. Dat is nog maar 30 geleden en ruim 50 jaar na de bevrijding!

Hoe kan dit? De oorzaak ligt onder andere in het feit dat de vervolging in de geschiedschrijving van Lou de Jong over het Koninkrijk der Nederlanden niet beschreven staat. Onbekend is onbemind.

Daarom zijn wij aan zet om het echte verhaal te vertellen. Het verhaal waar die Roze Driehoek vandaan komt, uit de kampen van Adolf Hitler. Dat er nog een groep vervolgd werd. Homoseksuelen. Omdat het kon. Omdat het mogelijk was.

Wie kan ik nog vertrouwen? Expositie komt naar Enschede

Op 13 april om 17 uur wordt de tentoonstelling gaat het van start. De veelbesproken expositie “wie kan ik nog vertrouwen” in de openbare bibliotheek aan de pijpenstraat 15 te Enschede.

“Een mens is een mens, zo is die geboren en zo moet die leven” Frieda Belinfante

Deze veelzeggende quote is van een vrouw die veel indruk maakte in de muziekwereld. In de jaren 20 van de vorige eeuw leerde ze cello spelen en trad ze op met haar vader. In de jaren 30 speelde ze eerst in het Haarlemsche Orkest daarna diverse orkesten om vervolgens het Amsterdams Trio op te richten. Ze wilde graag dirigent worden en werd dat uiteindelijk ook in Amerika maar had de tijd niet mee. Ze was vrouw en Joods.

Niets bijzonders zou je zeggen, ja net voor en tijdens de Tweede Wereldoorlog, Joods. Zou ze in een kamp hebben gezeten? Frieda was vrouw, Joods, muzikant en lesbisch maar tijdens de Tweede Wereldoorlog ook verzetsheld bij groep 2000. Die groep kennen we vooral van de aanslag op de Burgerlijke stand in Amsterdam op 27 maart 1943. Na die aanslagdook ze onder en kon haar werk, het verzorgen van vervalste persoonsbewijzen en ondersteunen van onderduikers niet voortzetten. Dat laatste en dat maakt haar uiteindelijk beroemd deed ze in herenkleding.

Frieda had geluk, ze wist te vluchten naar Zwitserland en ging vervolgens door met waar het voor haar begon, muziek maken. Ze richtte een koor op, keerde terug naar Nederland na de oorlog om vervolgens in 1947 naar Amerika te vertrekken. Frieda had heel veel geluk want voor homo’s en lesbiennes was geen plek in de samenleving in haar tijd. In de wet was letterlijk opgenomen dat ze als vrouw gewoon kinderen moest krijgen, dat deed ze uiteraard niet en woonde zelfs samen met een vrouw.

Net als alle anderen die homo of lesbisch waren was ze zich heel bewust van wat er gebeurde. “Wie kan ik nog vertrouwen” in een tijd dat je ervoor een kamp ingejaagd kon worden. Een kamp of werkstraf in de Tweede Wereldoorlog. De wet verbood het. Voor die oorlog en na die oorlog had je de kans opgepakt te worden en te worden veroordeeld. Tot ongeveer 1969.

April 2017, een homostel in Arnhem loopt hand in hand over een brug. Ze zijn getrouwd, zijn openlijk homo, hoeven het in principe niet te verstoppen omdat ze gelijke rechten hebben. Toch gaat het mis, een woordenwisseling, klappen. Een eeuw na Frieda met alle verworven vrijheden na de vervolging in die vreselijke oorlog gaat het toch weer mis. Nog steeds zijn er incidenten. Je zou eigenlijk moet zeggen dat dit absurd is we sturen Geer en Goor met een gerust hart naar bejaarden maar schelden ze intussen wel uit omdat ze Homo zijn.

Bedenk je dat de weg lang was naar erkenning en stel je eens voor hoe het moet zijn geweest in de tijd van Hitler. Gek genoeg vond hij het helemaal niet erg dat zijn tweede man in de jaren 30, baas van de SA Ernst Rohm homo was. Het kwam hem eigenlijk wel goed uit dat het verboden was in Duitsland en kon hem met een gerust hart oppakken en laten vermoorden. Toch is dat wel raar, het Arische ras moest ontdaan worden van alles wat niet Arisch was, puur en zuiver zijn dus ook geen homoseksualiteit en die tweede man was het. Hitler vond het zelfs niet erg dat een kamparts experimenten uitvoerde bij die homo’s om het “gen” te ontdekken dat ze zo maakte, als dat ontdekt zou zijn kon hij het ook genezen dacht hij.

Kampen en homo’s en lesbiennes. Je staat er niet direct bij stil maar die roze driehoek komt daar dus wel vandaan. Het symbool dat ze droegen in de kampen om ze te onderscheiden van de joden, zigeuners, politieke gevangenen en wat er nog meer in verdween. En die bewustwording duurde lang! Duitsland bood pas in 2002 zijn excuses aan. 2002! En Nederland erkende pas in 1986 dat ook de vervolgde homo’s en lesbiennes recht hadden op erkenning en een oorlogsuitkering. Ook verzetshelden van o.a. verzetsgroep 2000 kreeg pas erkenning in de jaren 90 simpelweg omdat ze homo en lesbisch waren. Zelfs de echte erkenning dat ze slachtoffer van de holocaust waren druppelde laat in de vorig eeuw binnen terwijl de rest al decennia werd herdacht. Veel info is dan ook verloren gegaan. Maar gelukkig niet alles!

De expositie “Wie kan ik nog vertrouwen” gaat over die vergeten groep en neemt ons mee naar die tijd toen en nu. Verteld ons verhalen zoals die van Frieda die verzetsheld werd maar ook over 5 mannen die in Amsterdam opgepakt werden en stierven in vernietigingskampen, ze waren homo en jood. We zien het onderscheid van de kampen zelf en leren van Gunter die maar liefst 8 jaar lang in verschillende kampen zat gedurende het bewind van Hitler. Een jood had in principe geen schijn van kans, maar Hitler had ook werkkampen, homo’s en lesbiennes moesten zeg maar door hard werken weer hetero worden. Hoeveel precies in de kampen hebben gezeten is helaas niet bekend ook niet hoeveel er stierven, vermoedelijk 15000 als homo maar bedenk je wel dat ook onder joden dus homo’s en lesbiennes waren en die werden als jood behandeld.

Veel onbekende verhalen van een lang vergeten groep omdat de maatschappij er niet klaar voor was en gezien het incident in Arnhem wellicht nog steeds niet. Discriminatie is en blijft een groot probleem evenals acceptatie..

“Wie kan ik nog vertrouwen” verteld ons een onthutsende waarheid.

Hoe ontwaken we uit een nachtmerrie

Gelukkig hebben we de gang naar de stembus gehad. De hele campagne was meer gestoeld op verdeeldheid creëeren dan om duidelijk te maken waar het echt om gaat. Mensen tegen elkaar uitspelen mbv retoriek. 
Er zijn harde woorden gevallen. Zelfs vriendschappen zijn kapot gegaan. Waar ging het echt om? Het kapot bezuinigen van de zorgstaat om uit de crisis te komen. Echter ik heb er bijna niets van meegekregen. Slechts immigratie en islam werd veel gehoord, gezegd en uiteindelijk gehaat. 
Populisme werd de kern van de campagne. Ongevraagd na een ondoordachte Brexit. Ondoordacht omdat de standpunten voor de Brexit kort erna al onmogelijkheden en leugens bleken. Vervolgens kreeg die zogenaamde linkse media ervan langs. Politici willen niet meer met de media praten en sites die voor lezers van alles en nog wat verzinnen kregen de overhand. Het fakenieuws is weer eens hip en modern, massaal delen we alles op bijvoorbeeld FB. Het gevolg is dat zelfs met bewijs dat het niet klopt mensen in verweer komen tegen de waarheid. Toen in die hoax ook nog Trump gekozen werd als president van de VS was het hek helemaal van de dam.
Hoe herken je het??? Simpel de insteek is een krachtige kop de inhoud slechts een handvol woorden die iets suggereren maar de kop van het nieuws niet bevestigen. Veel van dit nieuws wordt gemaakt op kantoortjes waar mensen betaald onzin verzinnen om ons op het verkeerde pad te brengen. Propaganda dus om ons te laten geloven dat iets niet goed is en iets anders geweldig. Inzet rechts populisme, de afbraak van de zorgstaat plat gezegd. Linkse hobby’s zoals een het noemt. Alsof werkloosheid een hobby is of hoeveel werkloosheid het oplevert als je alle subsidies stopzet. 
Bijna waren we er ingetrapt bijna. MAAR Nederland zei nee. Tegen teveel populisme, maar waar we nu ja tegen gezegd hebben???
Er is teveel bezuinigt door het Kabinet, dat is zeker hoewel we er niet meer uitkwamen waar we op moesten stemmen. De opkomst was hoog maar ook het aantal zwevende kiezers, ruim 75%…… reken dat eens uit, 17 miljoen kiesgerechtigde waarvan bijna 15 miljoen geen idee had op wie en stemwijzers nodig had. Bizar. Nu moet uit de puinhopen een kabinet gevormd worden. Ala Rutte willen we niet meer, alles is kapot en wegbezuinigd. Gek genoeg vinden we een rechts kabinet wel goed. Maaaar die is exact hetzelfde als Rutte!!!! We zijn zo versuft van retoriek en oneliners dat we het niet eens meer doorhebben…. 
Ik wijs ze dan ook veel wijsheid toe in het Haagse, dat ze nu eens luisteren naar de signalen van ons allemaal. Dat het tijd wordt om in te zien dat een zorgstaat nodig is om elkaar te helpen en dat ze erin slagen om ons weer te verbinden. Ik ben daar wel aan toe. Een ontmoeting met elkaar in de nasleep van de meest bizarre verkiezingen sinds WOII.

“Ik weet waar je woont” 

“Ik sla je verrot als ik je tegenkom”, “vuile roodnek”, “jij woont vast in Noord Korea mafkut”, “rot hier op” ….. en zo kan ik nog wel even doorgaan. Het zijn de krachttermen van die zogenaamde PVV aanhang die zich niet durft te uiten. Althans dat zeggen ze. Ze worden gediscrimeerd beweren ze nu in dagbladen. Wekelijks zie ik ze nu voorbijkomen in dagblad Tubantia en denk dan “zucht je weet anders wel van wanten, je houdt je mond niet dicht op twitter”. Ze voelen zich aangeschoten wild maar is dat wel terecht? 

Ik ben al jaren actief op social media, schrijf stukken, twitter en heb uiteraard een facebook account. Toch valt het niet mee. Sinds een jaar of 10 is de stemming anders. Ok ook ik ben wel es pittig bezig geweest in het aan de kaak stellen van dingen maar schelden komt niet in me op. Ik kan het niet eens en verbaas me dan ook van het verbale geweld uit 1 specifieke hoek, de extreem rechts populistische hoek. Juist diezelfde groep die beweerd dat ze gediscrimeerd worden. Hoe dan? 

Er wordt met nepnieuws gegooid en dat heb je maar te accepteren als echt, journalisten worden uitgescholden, de leiders zijn standaard de ‘corrupte elite’ en Trump het beste wat de wereld is overkomen. Nu met de verkiezingen hier moeten we Trumpiaanse activiteiten tolereren van Wilders? Not! 

Een tijd terug vergeleek ik het met een aantal periodes uit de geschiedenis waaronder WOII, Staling, idd ook Noord Korea maar kreeg maar liefst ruim 690 bedreigingen naar me toegeslingerd van anonieme Wilders fans die door mijn openheid wel meteen ook mijn adres gingen plaatsen. Voor het geval er iemand stoer genoeg was om inderdaad mijn ruiten in te gooien. 

Na dit hoor ik dan dat ze zich niet mogen uiten??? Ik wordt al jaren bedreigd omdat ik het dus niet kan vinden in die extreem rechtste hoek. Nooit gekund ook.. ik begrijp echt niet waar die mensen het vandaan halen, al jaren verzieken ze sociaal media met hun geschreeuw. Moet ik dat dan echt serieus nemen? Jankende PVV aanhangers die nu ook kranten bestoken met een jankverhaal ‘ik mag niets zeggen’??