Bernadette, de kleine boodschapper

De kleine boodschapper

Diep in de bergen
Lag een grot verscholen
Goed genoeg voor de varkens
Massabiele Niemand kwam er
Slecht de arme meisjes van de molen

Zoekend naar Sprokkelend hout
Was de grot op de koude winterdag
Op hun pad gekomen
Als herderinnetje ziek en verwaarloosd
Van de harde minne weer thuis mogen wonen

Getroost in bittere armoede
Gesterkt door vroomheid en liefde
Op zoek naar enig geld
Om de bittere koude winterdagen
Met wat voedsel door te komen

De grot goed genoeg voor varkens
Verscholen vlakbij Lourdes
Zag de kleine Bernadette in een licht een stralende dame
Verzonkend in gebed,
De rozenkrans biddend
Zei ze dat ze gevraagd was 14 dagen te komen

Van curiositeit en uitgelachen
Tot gevolgd door duizenden naar de grot
Sommige dagen zo druk
Dat ze haar bidplek niet kon bereiken
De Massabiele werd een drukke pelgrimsplek

Verzonkend in diep gebed
Pratend met de dame op haar hoge plek
Werd Bernadette gevraagd
Een gat in de grond te graven
En opgedragen het modderige water te drinken

Omdat haar dame het opdroeg
Het graven, drinken, het eten van kruiden
Ging ze met de laatste boodschap
Ter pastore om hem op de een na laatste dag te vragen
Een basiliek te bouwen en een processie te maken
Hij ging door de knie door het antwoord

Om latere drukte en zegeningen te voorkomen
Werd ze in het ziekenhuis
Bij de nonnen opgenomen
Asthma had haar jeugd en lijf verzwakt
Doch was er de list om velen toch te zegenen

Als ziekenverzorgster vond ze haar plek
3 jaar van enig geluk en gelukmakend werk
Totdat ze naar Nevers ging als postulant
Om als Novice in de ziekenzaal te werken
Maar gekrenkt bij de eedaflegging

‘Ik ben goed genoeg voor niets’
Haar armoedige afkomst werd haar zwaar aangerekend
‘Niet goed genoeg’ voor de Heilige maagd
Met een harde nonnen opbrenging
Onderging ze haar lot als ‘afstervende Heilige’

Hoewel verboden te praten over Lourdes
Haar geliefde grot Massabiele
En haar familie uit Lourdes niet ziend
Ontving ze meer dan ooit en uitgeput
De vele prieters, bischoppen en pelgrims

Waar de ademnood steeds zwaarder werd
De zucht van tubercelose haar lichaam overnam
Verontschuldige ze zich voor het ‘nergens goed in zijn’
Dragend haar lot in dit leven
Wachtend op het volgende

Het leven waar ze wel gelukkig zou zijn
Verdroeg ze haar lot als heilige op aarde
Veroordeeld, ondergewaardeerd en ziek
Het kind dat de dame 14 keer zag
Stierf als heilige in het aanblik van haar geliefde dame

Pas na haar heengaan
Gaf men toe de kleine zieke
Schandalig hard te hebben behandeld
Ze onderging het allemaal in genade
De genade die God haar al had geschonken

Bernadette, de heilige Bernadette
Verbleef immer in bittere armoede
Te trots geschenken aan te nemen
Te trots om rijkdom te omarmen
Bleek een martelaar voor de zieken

De berg Igman huilt

Aan de voet van berg Igman staan de huizen die geleden hebben onder de laatste oorlog in de jaren 90 van de vorige eeuw. Ze zijn deels herbouwd, opgeknapt en gerenoveerd deels herbouwd. Het ziet er vredig uit.

Net zo vredig als de dag dat in 1992 de stad belegerd werd. We zijn in de wijk Hrasnica Ilidza van de kanton Sarajevo. Lopend en rijdend door de stad wordt nog meer zichtbaar hoe het leven er zo’n 20 jaar geleden uit moet hebben gezien. Over straat kon je niet omdat er overal sluipschutters waren en de straten urenlang door granaten werd bestookt. Dag in dag uit. Maand in maand uit. Ik zit aan een tafel in een prachtig huis te praten met een vader van een hartsvriendin. Over het ontstaan van de laatste oorlog. Precies op de plek waar zijn gezin ruim 23 geleden zat toen een granaat het huis trof.

Dat ze leven mag een wonder heten. Dat het huis er nog staat een nog groter wonder. Even kijk ik om me heen om me voor te stellen hoe die angstige minuten moeten zijn geweest waarin je niet weet of de ander er nog is. Het is aardedonker iedereen zit onder het gruis van puin en onder het puin. Vader is direct van mening dat het genoeg is geweest. Zijn gezin moet nu echt weg. Vluchten. Zoals hij met zijn dappere moeder vluchtte uit een brandend huis in WOII in Monte Negro.

Er woont een generatie in Bosnië-Herzegovina en alle andere delen van voormalig Joegoslavië die geen oorlog kent maar wie de geschiedenis van de Balkan kent weet dat elke generatie met een oorlog te maken krijgt. En het broeit er weer onder de oppervlakte. Niet omdat de bewoners het willen maar omdat het ze weer overkomt.

Het geloof speelt een grote invloed bij de vele conflicten. Velen zijn Moslim. Al eeuwen lang sinds de Ottomanen het land innamen. Ook nadat deze verdreven werden bleef een deel Moslim. Hoewel de inwoners vredig en verbroederend leven slaat soms de vlam in de pan door een radicaliserende factor.

In de jaren 90 heette deze Milosovic nu heet deze Arabier. Ze komen vanuit het midden oosten om land en rechten te kopen. Nemen hun radicale moslim ideeën mee. De vrouw moet gesluierd. De Sharia leidend zijn enz enz.

Het brengt geld in het laatje van een land waar het economisch slecht gaat. De lonen zijn laag de prijzen in verhouding duur. Het kent geen sociaal systeem zoals wij het kennen. Geen werk is geen geld. De gezondheidszorg heeft dan weliswaar goede artsen maar ziek zijn kost geld. Een verzekering zoals wij hebben is er niet. Een operatie kan jou je huis kosten. En de politiek? Corruptie verdeeld de mensen.

Tegen dat licht komen Arabieren investeren. Ze kopen alles wat ze zien en vallen op. Mannen met meerdere vrouwen in chakors en nikaps bevolken de parken. Het is een vreemd gezicht. Waar de moslim bevolking nauwelijks een hoofddoek draagt worden ze door vreemden opgedragen zich te bedekken. Er is verzet.

De jonge generatie groeit op met die radicale gedachten. Ze gaan naar de scholen die gebouwd zijn door Arabieren. Melden zich aan bij IS. Hun monden worden gevoed door de radicalen. Terwijl de ‘ouderen’ hun ouders, mijn leeftijd, en hun groot en overgrootouders met angst toekijken. De laatste oorlog (ook om het geloof) ligt nog vers in hun geheugen.

Het broeit in Sarajevo. Alweer. Niet omdat de Bosniërs dat willen maar omdat het ze weer overkomt. Omdat het weer radicaliseert.

Allemaal Beestjes in het water

Allemaal Beestjes! In het water nog wel……
Hoe vaak doen we dat nog, met onze kinderen de natuur in op zoek naar beestjes. Vermoedelijk moet je er even over nadenken, beestjes zoeken. Vermoedelijk ga je even aan jezelf denken. “Deed ik dat vroeger ook?” De boeken verzamelend met Anja Lammers maken het dat mijn gedachten even terug gaan in de tijd. In Losser heb je het grote natuurpark de “Zandbergen”. Ik kwam er graag en veel en in de zomer was het eigenlijk best normaal dat je met een gids de natuur inging. Het zal ongetwijfeld van school zijn uitgegaan tijdens een schooldag maar de gids was van de IVN en de loepjes waren vanzelfsprekend te koop in een van de winkeltjes.
Mijn vondst op een middag in de 5de klas toen, nu groep 7 was echter geen klein waterdier, of klein gronddier. Het was een piepklein mereltje. Te klein om volwassen te zijn, maar ook wel een beetje groot voor zijn nestje dat we ook met gids niet konden vinden. Achterlaten was geen optie voor ons. Teveel Beestjes, het arme kleine diertje. Ik nam het een halve tocht mee in de palmen van mijn hand, gaf het water bij de rivier de Dinkel en besloot het mereltje mee te nemen naar huis. Terwijl niemand verwachtte dat het kleine mereltje wat inmiddels omgedoopt was tot “Frits” het zou halen (hij had heel veel buikpijn) knapte Frits wonderwel goed op. Hij bleef een beetje mank maar hij redde het wel en bleef bij ons in de tuin. Hij maakte er een nestje, kreeg een vrouwtje en de vogeltjes volgden vanzelf.
Onderstaand het verslag met eigen avonturen van afgelopen woensdag middag. Veel leesplezier!

Allemaal beestjes in het water!
Deze week waren de beestjes in het water aan de beurt tijdens de kinderworkshop ‘Allemaal beestjes’, georganiseerd door de bibliotheek Enschede.

Wel 16 kinderen kwamen snuffelen in de boekencollectie van de bibliotheek. Ze hebben zeesterren gevonden, watersalamanders, kikkers, walvissen en zelfs een blauwe vinvis! De kinderen werd gevraagd: ‘denken jullie dat we de volgende week in het Zwerinkbeekpark, hier in Enschede, ook een walvis zullen vinden?’ ‘Neee!’, klonk het beslist. Een blauwe vinvis dan? ‘Neeee!’ Inderdaad, dat zal niet lukken, want een blauwe vinvis is net zo zwaar als 38 olifanten, zo hebben we in een boek gelezen. Maar wat vinden we dan wel? Met behulp van zoekkaarten, foto’s en filmpjes hebben we ontdekt dat in de vijvers van het Zweeringbeekpark stekelbaarsjes zullen zwemmen, en vlokreeftjes, posthoornslakken en bootmannetjes. Waarop een jongentje enthousiast zei: ”Dan zullen er ook wel bootsvrouwtjes zijn!”
Om de waterbeestjes even te kunnen laten logeren hebben de kinderen met glaskrijt allemaal hun eigen mini-aquarium versierd. Ze hebben een zoekkaart meegekregen zodat ze acht waterbeestjes kunnen bestuderen. Dan weten we volgende week waar we naar moeten zoeken in die vijver!
Na al dat ‘weten’ is het dan tijd voor ‘doen’. Samen hebben we het prentenboek van het jaar ,‘De kleine walvis’, interactief beleefd; een grote (opblaas)walvis verzorgd. En tenslotte hebben we de zee, een groot blauw zeil, van woeste golven voorzien, waardoor onder luid gejuich de vissen in het rond vlogen.
Volgende week woensdagmiddag gaan we, samen met de IVN gids, speuren naar beestjes in het water in het Zweringbeekpark. Voor schepnetjes wordt gezorgd, je mag zelf je aquarium meenemen!

“Ik ben toch niet gek?” Publieksdag GGZ Bibliotheek Enschede 25-06-2017

“Ik ben toch niet gek?” Publieksdag 25 juni 2017

Afgelopen zaterdag was in de Openbare Bibliotheek Enschede de publieksdag “Ik ben toch niet een gek?”. De dag stond in het teken van contact maken met ervaringsdeskundigen en professionals die werkzaam zijn in de GGZ. Op deze drukbezochte zaterdag was er een markt met informatiekramen te vinden op de begane grond en vonden er lezingen plaats in de “Pijpenla”. Ook waren er 2 indringende documentaires te zien.

We leven in een tijd van “labelen” alles wat (iets) anders is of niet normaal lijkt krijgt een naam. Stempel zo u wilt. Met dit labelen groeit onderzoek en komen er meer ziektebeelden bij. Of erkenning voor iets wat je hebt of waar je onder lijdt. Hoewel we dus steeds wijzer worden over wat iemand kan mankeren weten we er weinig vanaf! Op een dag als deze leer je pas echt mensen kennen die worstelen met een diagnose, die er tegen gevochten hebben, die altijd begeleiding nodig hebben of iets hebben overwonnen. Maar ook hoe dapper ze kunnen zijn.

Ikzelf hou niet zo van dat labelen, bejegen elkaar met respect en laat mensen in hun eigen waarde. Dat is mijn denkwijze. Op deze manier kun je van elkaar wat leren en in dit licht beleefde ik deze dag, zag documentaires en luisterde aandachtig naar lezingen. Stelde me open voor elk verhaal. In dat openstellen heb ik een hoop geleerd! En ja ik zie de noodzaak in hoe we met elkaar om moeten gaan zeker in deze rare tijden waar op social media alles normaal lijkt. En alles lijkt te mogen. We zijn gauw geneigd om te ver te gaan of om over te compenseren. Het nadeel bij het overschreeuwen is dat je rare excessen krijgt. Waar ligt de grens? Wat mag je nog als mening zeggen? Of in mijn geval publiceren. De teentjes zijn soms extreem kort. Of te lang.

Iedereen kent iemand in zijn of haar omgeving die op de een of andere manier wel iets mankeert, we noemen ze vaak “gestoord”, maar is dat wel zo? De ene patiënt is de andere niet, de ene ziekte de andere niet. Er zijn best wel wat ziektes waarbij je niet door hebt dat er wat aan de hand is met degene die tegenover je staat. Simpelweg omdat het niet altijd aan de orde is dat ziek zijn.

Wilma Boevink is iemand die je alles kan uitleggen over de zorg. Wat er mis is, wat er beter kan. Maar als je haar ziet en hoort denk je echt niet “die is gek!”. Integendeel! Juist Wilma komt als patiënt uit die GGZ hoek en als ervaringsdeskundige heeft ze zelf meegemaakt hoe het is om opgenomen te zijn. Hoe het voelt om in een psychose te zitten. Vanuit die kant is ze aan de slag gegaan bij het Trimbos, als onderzoeker is ze net gepromoveerd in Maastricht met “Hee” en is ze het boegbeeld van de herstelbeweging.

De documentaire die ze ons liet zien “Gekkenwerk Hee” is indrukwekkend https://youtu.be/RRm1e8W7Uwo en een aanrader om te zien. Op treffende wijze zie je hoe ogenschijnlijk “normale” mensen in de knel komen en opgenomen worden. Hoe ze dat beleven en hoe ze ermee om moeten gaan. Lees dealen met medicatie. Na deze documentaire ging Wilma, met de zaal, in op de vraag “Stigmateloos hardnekkige beelden van psychisch lijden: hiervan te herstellen”. De manier waarop ze dit deed was indrukwekkend. Het was niet even wat vertellen en vragen beantwoorden. Het was de zaal vragen naar eigen ervaringen en in die verhalen ervaringen uitwisselen. Het gesprek op gang laten komen. En die gesprekken leverden soms kippenvel op. Zo indringend. Het zet je aan het nadenken! Over hoe het anders kan en anders moet. We zijn immers mensen en geen kuddedieren die af en toe opgehokt moeten worden met een pilletje. Zonder mensen als Wilma zouden jij en ik de patiënt nog steeds zien als een “lastig persoon waar je geen of weinig contact mee wil”. Je krijgt begrip en sommigen herkennen zich in bepaalde ervaringen. We maken immers wel het een ander mee in ons leven maar ik wil dit niet als excuus promoten om een bepaald ziektebeeld aan te hangen. Dat gebeurd namelijk ook heel erg veel tegenwoordig.

De wereld zit vol autisten, PDD-nos, ADHD, Angst enz enz. Daar zit best een gevaar in. Doen we eens gek zoeken we een excuus met een naam, dat is gemakkelijker dan “sorry” zeggen.

De dag begint om 11 uur met een kort welkomstwoord en een pitch waarin de 18 deelnemers zich voorstellen. Deskundigen als Mediant en vooral patiënt organistaties en stichtingen, ervaringsdeskundigen die elkaar kunnen leren kennen en van elkaar kunnen leren. De lezingen zijn echter allemaal van ervaringsdeskundigen, mensen zoals jij en ik die in hun leven geconfronteerd zijn met een geestesziekte. Naar woord eigenlijk als je het zegt of typt. Ze zijn gewoon ziek of ziek geweest.

Nadat we door Wilma wakker geschud waren kwam Ahmet Turkmen met een lezing “Ontmoet jouw vooroordeel”. Zijn persoonlijke verhaal over verslaving en dat is me een verhaal. Alles zit erin, je huis verliezen, vrienden, familie, schulden, baan, dakloos alles voor die ene drang. Je high scoren. En er dan toch in slagen om eruit te komen, zelfs vader worden. Het zal niemand verbazen wie Ahmet heeft gehoord dat hij o.a. bij Tactus mensen helpt om van hun verslaving af te komen. Hij kent de klappen van de zweep. De zwakheden, de dieptepunten maar ook de sterke punten om eruit te komen. Een ervaringsdeskundige net als Wilma! Met deze lezing heb ik inmiddels de overtuiging dat juist in de GGZ zorg de hulp van deze ervaringsdeskundigen onontbeerlijk is. Wie het beleefd weet hoe het voelt!

Intussen zit de Pijpenla helemaal vol, geen stoel is leeg en mensen staan zelfs te luisteren. De ochtend tot aan de lunch is wat mij betreft al een succes.

Ook in de bieb zelf is het druk. De korte lunch pauze is echter snel voorbij zodat we beginnen aan het tweede deel van de dag. Terwijl de gang langs de kraampjes gestaag doorloopt, begint in de Pijpenla de documentaire “ Stillen over eetstoornissen” https://youtu.be/IWowY_-ybVI

Dit is weer zo’n documentaire net als “Emma” waar je stil van wordt. Eetstoornissen je denkt dat je alles wel weet maar ook dat is niet zo. Ik wordt me meer en meer bewust dat je zonder een gesprek met een ervaringsdeskundige eigenlijk dus niets weet. De jongedame die ons na de film meeneemt in haar verhaal verteld het ook zo overtuigend dat je er stil van wordt en na gaat denken. Het geeft je ook begrip over wat een patiënt meemaakt, waarom ze niet eten of juist heel veel en spugen. Je gaat minder calorien tellen en meer genieten!

De afsluiter van de dag is de lezing van de Stichting Zebra “Onzichtbaar verdriet te lijf”. Het is er een van het soort dat je letterlijk ademloos luistert! Er staat een jonge dame te vertellen dat ze haar benen afschuwelijk verminkte om geestelijke pijn letterlijk te lijf te gaan die intussen uitlegt welke 12 vormen er zijn en waarom ze het deed. En dan bedoel ik niet de 2 sneetjes van “Rover” uit “Goede tijden Slechte tijden” hoewel elke vorm van misbruik wel aanleiding kan zijn om jezelf te beschadigen. Dus niet alleen seksueel misbruik. Op de site http://zebravoorlichting.nl zie je een foto van Nicole die dit (wederom) indringende verhaal verteld. Zelfbeschadiging is een onderwerp dat veel meer aandacht behoeft en Zebra weet precies te vertellen waarom. Mij hebben ze overtuigd! En geholpen bij de herkenning van dit probleem bij iemand die in mijn hart zit. Hij is overleden maar als hij nog had geleefd had ik Nicole gebeld en gevraagd om hulp.

Wat heb ik geleerd deze dag? Dat er meer begrip moet komen voor de echte patiënten, dat de Stigma’s en taboes doorbroken moeten worden. Dat er erkenning moet komen maar dat we ook minder snel moeten labelen en helemaal geen stempel moeten willen hebben! Deze krachtige mensen vroegen niet om de psychiatrie maar kwamen erin door problemen of echte ziektes.

WAK week Enschede was weer TOP!

De week voor de Amateurkunst geeft kunstenaars volop kansen hun werk te laten zien. Dit werk van Leonie Bossing was bijvoorbeeld te zien bij de bibliotheek.

Stel je dit eens voor. Een stad, een centrum, wijken, een park. Dit geheel besteedt aandacht aan kunst in allerlei vormen. Immers waar de 1 graag schildert, maakt de ander muziek, danst of schrijft. Om alle facetten een kans en een podium te bieden geeft Enschede de ruimte en plek om je werk te laten zien. En hoe!

Vast onderdeel van de WAK week is de schrijfwedstrijd!

Tijdens de goed bezochte WAK night vorige week woensdag werd de winnaar bekend gemaakt. 

5 deelnemers kregen de ruimte in de wintertuin van de Wonne hun verhaal voor te lezen. In deze prachtige omgeving hoorden we schitterende verhalen. Over de tocht van een muzikant in Syrie, een verhaal die je weer even op de plek zet. Of je relatie wel zo goed is als jij denkt dat die is. Tot het indringende verhaal van winnares Regine over Alzheimer. De verhalen zijn te lezen op de website WAK Enschede

Het thema van dit jaar is “Samen”. Een verbindend thema die in deze roerige tijden veel inspiratie gaf. Zoveel dat de winnares uit Vlaanderen komt! (Zie foto).

Prijswinnaars

1 Alleen wij samen – Regine van Ryckoort (Vlaanderen)

2 Schaduwbeeld – Doortje Stam

3 De Afslag – Lindsey Knol
De uitreiking werd ingeluid door stadsdichteres Margot Veldhuizen met een prachtig gedicht en gepresenteerd door Gerard Cocx.

De grote afsluiter vond plaats in het Volkspark tijdens de grote “Kunst in het Volkspark” manifestatie waar zowel amateurs als proffesionals met hun stands en optredens aanwezig waren. Dat is best wel een eer! Je moet je er voor inschrijven om een plek tussen de 150 te bemachtigen. Daarnaast was er ook een thema van dagblad de Twentsche Courant Tubantia. Hoedjes! 

Onder het genot van een hapje, drankje, muziek podia met o.a. het Orkest van het Oosten en de Reisopera werd het een geslaagde afsluiter van een topweek vol kunst! Alle foto’s kunt u terugvinden op instagram ib.believes (klik op de link).

“Dichter bij je ik” Sarah Grosman

“Dichter bij je ik” lezing 13 mei 2017

    Openbare Bibliotheek Enschede 

Soms is het moedig om jezelf dichterbij ‘je zijn’ te plaatsen om te helen of de essentie van je bestaan weer op te pakken. Dit keer dan niet vanuit je ratio, je verstand, maar vanuit je hart. Sarah Grosman is er in geslaagd om een methodiek te bedenken en aan te reiken die niet zweverig is. Maar je wel kan helpen!

                     “Een moedige stap is een stap dichterbij jezelf”

 DSC_6174

Sarah is een lieve, spontane meid, een open boek, iemand die zich kwetsbaar op durft te stellen. Toch cijfert ze zichzelf weg als ik teveel vragen stel. Ze komt als spreker, voor ons. Een mooie eigenschap, bescheidenheid het siert haar. Ondanks haar nog jonge leeftijd van 30 jaar geeft ze een lezing weg alsof ze het al jaren doet. De essentie is om je te helpen jezelf terug te vinden. Iets wat in onze huidige haastige selfie maatschappij nodig is. Even niet het snelle, maar terug in de kern van jezelf. Wie ben jij?

Het lijkt zo’n logisch vraag met een logisch antwoord. Wie ben jij? Weet jij het? Als ik mezelf die vraag stel moet ik er toch even over nadenken.

Voor de lezing maakt Sarah gebruik van een prachtige PowerPoint presentatie die je aan het denken zet. Eigen quoten en metaforen op een prachtige rustige achtergrond met eigen gemaakte foto’s. Met behulp van een quote neemt ze je op rustige toon mee in een verhaal passend bij het beeld op de achtergrond. Door die rustige toon dwingt ze je tot nadenken. Dit wordt benadrukt door een punt van rust. Een zwarte afbeelding! Terwijl ze dit doet stelt ze ook vragen en kijkt bezoekers daar bij aan. Zo neemt ze je ook persoonlijk mee in haar onderwerp.

Sarah is bewust tot de keuze gekomen om mensen dichter bij zichzelf te komen nadat ze zelf een aantal moedige moeilijke stappen moest zetten. Wie is die jongedame die geadopteerd is en mee moest maken hoe de wereld om haar heen denkt over een ander uiterlijk. Ze kreeg het niet cadeau! Vanuit die achtergrond ging ze op zoek naar een methode die paste bij haar om te helen. Om te vergeven, om lief te hebben, om jezelf te kunnen zijn.

Een methode die anders is. Ze geeft handige tools om bij jezelf te komen en te leren om eens uit die ratio te stappen en in je intuïtie te stappen voordat je een beslissing neemt. Ze heeft een doel voor ogen, coaching en dat merk je. Ze luistert aandachtig bij vragen gaat ze het gesprek aan. Laat je nadenken om tot een gezamenlijk antwoord te komen. Ze is goed op weg om haar doel te bereiken.

Ze helpt je met een visualisatie oefening waarin jij een beeld dat je vanzelf hebt of weg laat gaan, de achtergrond in of die je omarmt. De oefening pakt verassend uit, zelfs ik deed mee. Hoe? Daarvoor moet jezelf eens langskomen. Want Sarah komt terug, ze gaat het nog een keer doen!

Sarah koos bewust voor de plek waar ze haar tweede lezing gaf, de Openbare Bibliotheek in het centrum van Enschede. Zoals ze heel bedachtzaam haar pad aan het uitzetten is. Ze hoopt dat ze mensen mag helpen die volop in de maatschappij staan, die veel hebben meegemaakt en op een punt zijn aanbeland dat ze de balans op willen maken. In een wereld anno nu is dat soms nodig, er gebeurt nogal wat op dit moment. We snakken naar rust en onszelf kunnen zijn in een omgeving die sneller verandert dan de tweed die je net plaatste of de mail die je mailbox inkomt. Tussendoor kan je wereld volledig op zijn kop komen te staan door verlies, een trauma of onrecht. We maken wat mee in ons leven.

sarah

We gooien onbewust onze rugzak vol simpelweg omdat we ons verstand laten prevaleren. Hoezo handelen met je hart, je vergeet het toch? Of we ervaren het tegenovergestelde. We hebben alles wat nodig hebben, kunnen alles bereiken wat we willen maar we stellen ons de vraag “is dit alles?” of te weinig of te vaak. Er moet toch meer zijn? Ook bij overdaad komt de vraag “wie ben ik”. Ben je in staat om het met minder te doen? Voor mezelf kan ik die vragen invullen, ik kan met maar ook zeker zonder veel gemakken en luxe. Mijn eigen bucket list is inmiddels aardig ingevuld. Er zijn nog wat wensen maar ook heel veel mooie herinneringen die ik mee heb mogen maken. Van ontmoetingen en vriendschappen over de wereld. Van zien en beleven, reizen en lief hebben en verlies.

In 2009 verloor ik mijn broer, omdat een ander dat nodig vond. Mijn broer zat hem kennelijk in de weg. Hij werd slechts 43 jaar 4 jaar jonger dan ik nu ben, terwijl hij 4 jaar ouder is. De pijn van het verlies, de woede van het rouwproces werd bruut verstoord toen ik mijn enkel verbrijzelde en mijn nicht verloor, een jaar later. Het rouwproces begon opnieuw. Kon ik dit aan? Achteraf zeg ik nee. Absoluut niet.

Toen ook mijn moeder overleed in 2012 verloor ik mezelf uit het zicht en werd ziek. De enkel ging ontsteken, het been vormde propjes, er kwam een vaatinfarct en levensgevaarlijk infectie. Ik moest vechten voor mijn leven in een ver land, Cuba, nauwelijks een week na het overlijden van mam. Thuis aangekomen werd ik nog zieker. Volgden er discussies over amputatie en revalideren. Wel of geen leukemie, het bleek een chromosoom afwijking te zijn van gen 12.  In 2014 dacht ik een donkere periode af te sluiten maar toen werd mijn vader ziek, longkanker, het sloeg in als een bom.

Of dat niet genoeg was brak ik mijn enkel opnieuw en ontstond er weer een infectie gevolgd door trombose. Ik moest op bed blijven 8 maanden lang, kort nadat mijn vader was geopereerd en belandde in die periode eindelijk in de volgende fases van de rouw. Tot de laatste, een depressie. Een inktzwart gat. Ik overwon het. Met behulp van meditatie, goede gesprekken, een blij hart en muziek kroop ik eruit en leef weer, ik ben terug in de maatschappij!

Door deze lezing van Sarah weet ik wat ik overwonnen heb, ik mag er zijn! Maar jullie ook!

Tekst en foto’s: Isabel Blanco

Stolpersteine Enschede

“Nieuwe Verhalen” WOII-lezing door Eric Heijink

De rol van de Politie Enschede in de Tweede Wereldoorlog

 

Agenten in Krijgsgevangenschap

In deze lezing neemt Eric Heijink ons mee naar de Tweede Wereldoorlog, een tijd die gekenmerkt werd door verraad, haat en zuiveringen. De rol van de Politie is niet altijd even gemakkelijk geweest. Velen waren lid van de NSB, anderen er tewerkgesteld en zij die al bij de Politie werkten moesten zich aanpassen aan een nieuw bewind. Die van Adolf Hitler. Dubbele gevoelens.

Voor de slachtoffers die geen graf hebben worden er her en der in Nederland Stolpersteine neergelegd zo ook in Enschede. Deze stenen zijn bedoeld om ze herdenken en zijn een project van de Duitse Kunstenaar Gunter Demmig. Dit jaar zijn er 2 opmerkelijke stenen gelegd bij de huizen van 2 agenten die de oorlog niet hebben overleefd. Abraham Keijzer en Antonie van Essen. Bram kwam niet terug uit krijgsgevangenschap en Antonie werd een dag voor de bevrijding geliquideerd. Aanleiding was de liquidatie van NSB-politieagent Pieter Kaaij in 1943.

 

Stolperstein van Abraham Keizer

Op 3 juli 1943 werd Opper Luitenant Pieter Kaaij geliquideerd voor de Kuipersdijk 123, het huis waar de ouders van een van de verzetshelden van Enschede woonden, Johannes ter Horst. Hoewel de moord nooit is opgehelderd werden ter vergelding 24 agenten van het Politie Korps gevangengenomen en naar het Krijgsgevangenkamp Stalag IV B in Mulhberg overgebracht. Ze verbleven er ruim een jaar.

Pieter Kaaij kwam van het Korps Amsterdam, hij was lid van de NSB en stond bekend als een echte Jodenjager. Zijn bekendste daad was het achterhalen van de namen wie achter de brand van het bevolkingsregister in Amsterdam zaten in 1943, de bekendste verzetsdaad van Nederland uitgevoerd door groep 2000. Hij had de verrader die de beloning had geïnd gearresteerd en incasseerde een groot deel van de beloning van FL 10.000. Hij werd vervolgens gepromoveerd en overgeplaatst naar Enschede waar hij op 15 april 1943 begon. Dat hij niet echt geliefd werd bij de bevolking en het verzet behoeft geen betoog.

Hij had trouw gezworen aan de Führer! Amper in Enschede te werk gesteld maakt hij al faam als Jodenjager. Hij ging voortvarend te werk en dat zal wellicht de reden voor zijn moord zijn geweest.

Op 3 juli 1943, de man is amper 3 maanden aan het werk in Enschede, wordt hij neergeschoten terwijl hij op weg is naar zijn werk om 7 uur ’s ochtends. De avond ervoor heeft hij nog een onderduikend kind van Joodse afkomst bij de familie Weener uit huis gehaald. De gevolgen zijn desastreus voor het Enschedese Korps dat er niet in slaagt de moord op te helderen.

Is het wraak van de Amsterdamse verzetsgroep? Is het de wraak van de Enschedese verzetsgroep CS-6? Is hij verraden door agenten? Diverse namen duiken op in het onderzoek maar het zijn uiteindelijk 24 agenten die de klos zijn en naar een krijgsgevangenkamp worden afgevoerd. 1 komt niet thuis.

In de nacht van 5 op 6 juli 1943 krijgen de agenten het bevel om zich die ochtend te melden op het Politiebureau. Bij aankomst worden agenten omsingeld door de SD, er wordt ternauwernood een bloedbad voorkomen, de agenten voelen zich bedreigd en grijpen bijna naar hun wapens. De lijst van oud militairen die nu agent zijn wordt erbij gehaald en er worden 24 namen genoemd ze worden overgebracht naar het Hoofdkantoor van de SD in Enschede aan de Tromplaan en krijgen te horen dat ze pas naar huis mogen als de moordenaar op Pieter Kaaij wordt aangehouden. Direct daarop worden ze op transport gezet, eerst naar kamp Amersfoort vervolgens op 10 juli 1943 naar Muhlberg. Onderweg speelt Abraham Keijzer op zijn trompet het “Wilhelmus” de agenten zingen huilend het lied van hun vaderland. Zien ze het nog terug?

In september 1944 overlijdt Abraham Keijzer in het kamp vermoedelijk aan een ziekte, 23 anderen komen later dat jaar vrij. Ze nemen weer dienst in het Korps en vervolgen hun werk als agent. Antonie van Essen was nauw betrokken bij het Verzet. Hij hielp mee aan het vervaardigen van persoonsbewijzen en werd 1 dag voor de bevrijding vermoord met 7 andere verzetshelden door de SD op 31 maart 1945.

Je kunt je bijna niet voorstellen hoe het moet zijn geweest voor deze agenten, uit wraak opgesloten in een kamp en daarna weer aan de slag als agent! Een bizarre werkelijkheid. Nee zeggen was geen optie!

Tekst: Isabel Blanco