Allemaal Beestjes in het water

Allemaal Beestjes! In het water nog wel……
Hoe vaak doen we dat nog, met onze kinderen de natuur in op zoek naar beestjes. Vermoedelijk moet je er even over nadenken, beestjes zoeken. Vermoedelijk ga je even aan jezelf denken. “Deed ik dat vroeger ook?” De boeken verzamelend met Anja Lammers maken het dat mijn gedachten even terug gaan in de tijd. In Losser heb je het grote natuurpark de “Zandbergen”. Ik kwam er graag en veel en in de zomer was het eigenlijk best normaal dat je met een gids de natuur inging. Het zal ongetwijfeld van school zijn uitgegaan tijdens een schooldag maar de gids was van de IVN en de loepjes waren vanzelfsprekend te koop in een van de winkeltjes.
Mijn vondst op een middag in de 5de klas toen, nu groep 7 was echter geen klein waterdier, of klein gronddier. Het was een piepklein mereltje. Te klein om volwassen te zijn, maar ook wel een beetje groot voor zijn nestje dat we ook met gids niet konden vinden. Achterlaten was geen optie voor ons. Teveel Beestjes, het arme kleine diertje. Ik nam het een halve tocht mee in de palmen van mijn hand, gaf het water bij de rivier de Dinkel en besloot het mereltje mee te nemen naar huis. Terwijl niemand verwachtte dat het kleine mereltje wat inmiddels omgedoopt was tot “Frits” het zou halen (hij had heel veel buikpijn) knapte Frits wonderwel goed op. Hij bleef een beetje mank maar hij redde het wel en bleef bij ons in de tuin. Hij maakte er een nestje, kreeg een vrouwtje en de vogeltjes volgden vanzelf.
Onderstaand het verslag met eigen avonturen van afgelopen woensdag middag. Veel leesplezier!

Allemaal beestjes in het water!
Deze week waren de beestjes in het water aan de beurt tijdens de kinderworkshop ‘Allemaal beestjes’, georganiseerd door de bibliotheek Enschede.

Wel 16 kinderen kwamen snuffelen in de boekencollectie van de bibliotheek. Ze hebben zeesterren gevonden, watersalamanders, kikkers, walvissen en zelfs een blauwe vinvis! De kinderen werd gevraagd: ‘denken jullie dat we de volgende week in het Zwerinkbeekpark, hier in Enschede, ook een walvis zullen vinden?’ ‘Neee!’, klonk het beslist. Een blauwe vinvis dan? ‘Neeee!’ Inderdaad, dat zal niet lukken, want een blauwe vinvis is net zo zwaar als 38 olifanten, zo hebben we in een boek gelezen. Maar wat vinden we dan wel? Met behulp van zoekkaarten, foto’s en filmpjes hebben we ontdekt dat in de vijvers van het Zweeringbeekpark stekelbaarsjes zullen zwemmen, en vlokreeftjes, posthoornslakken en bootmannetjes. Waarop een jongentje enthousiast zei: ”Dan zullen er ook wel bootsvrouwtjes zijn!”
Om de waterbeestjes even te kunnen laten logeren hebben de kinderen met glaskrijt allemaal hun eigen mini-aquarium versierd. Ze hebben een zoekkaart meegekregen zodat ze acht waterbeestjes kunnen bestuderen. Dan weten we volgende week waar we naar moeten zoeken in die vijver!
Na al dat ‘weten’ is het dan tijd voor ‘doen’. Samen hebben we het prentenboek van het jaar ,‘De kleine walvis’, interactief beleefd; een grote (opblaas)walvis verzorgd. En tenslotte hebben we de zee, een groot blauw zeil, van woeste golven voorzien, waardoor onder luid gejuich de vissen in het rond vlogen.
Volgende week woensdagmiddag gaan we, samen met de IVN gids, speuren naar beestjes in het water in het Zweringbeekpark. Voor schepnetjes wordt gezorgd, je mag zelf je aquarium meenemen!

Allemaal Beestjes

In de zomervakantie organiseren we natuurlijk ook iets voor de kinderen. Dit jaar kunnen kinderen van 4 tot en met 7 jaar kennismaken met “beestjes”. Dit doen we samen met Anja Lammers en haar zoon Mart. Samen geven ze workshops waarbij 1 week in de Bieb in de Pijpenstraat de voorbereiding wordt getroffen voor de natuurtocht een week later in het Zweringbeekpark. De afgelopen 2 weken stond in het teken van “allemaal beestjes in de grond”. Bijgaand een verslag over de avonturen van de kinderen, ouders, de IVN gids o.l.v. Anja Lammers. Voor ranja, koffie en thee wordt gezorgd.

De eerste workshop verliep heel geanimeerd met geïnteresseerde kinderen en hun ouders. Vier kinderen en hun ouders waren op de activiteit, georganiseerd door Bibliotheek Enschede, afgekomen. Uit de bibliotheek was een collectie boeken gehaald, allemaal met het onderwerp ‘beestjes op de grond’. We hebben acht kleine beestjes uitvoerig bestudeerd door ze in de boeken op te zoeken, de foto’s te bekijken, er over te praten samen en door ze te tekenen.

Toen de kinderen op het grote scherm een fotovoorstelling van de beestjes konden bekijken wisten ze ze bijna foutloos te benoemen ; de slak, de mier, de spin, de oorwurm, het lieveheersbeestje, de pissebed, de worm en de rups. Heel knap van die natuuronderzoekers in de leeftijd van 4 t/m 7 jaar

Vakantietijd betekent logeertijd. In de volgende workshop gaan we beestjes zelf zoeken en vertelt een IVN-gids ons er alles over. De beestjes zetten we in een ‘logeerkamertje’ totdat ze weer de vrije natuur in gaan. Die logeerkamertjes hebben we zelf in elkaar geknutseld m.b.v. glazen potten, plastic, elastieken en decoratiemateriaal. En volgende week gaan we er mee aan de slag in het Zweringbeekpark!De tweede workshop werd bezocht door zes kinderen en hun ouders. In optocht door het park. De IVN-gids voorop met een net, een grote spade en loepjes, zoekend naar allemaal beestjes, nu in levende lijve! En ze hebben ze gevonden. Enthousiast riepen de kinderen steeds: “ik heb er weer een” en ‘kijk eens wat ik nú heb?” En al die beestjes, waaronder een dikke naaktslak, verdwenen in de logeerkamertjes!

We weten nu veel meer over die kleine kriebelbeestjes, ook dankzij de IVN-gids. Een jonge natuuronderzoeker vond wel dat een pissebed, beter plassebed kon heten. Een vader gaf de bieb een compliment:”supermooi initiatief om jonge kinderen op deze manier bij de natuur te betrekken”. Volgende week woensdag zijn alle ogen gericht op ‘allemaal beestjes in het water’!

Tot en met augustus kunnen kinderen nog deelnemen. Elke woensdagmiddag vanaf 14 uur. 9 en 23 augustus aan de Pijpenstraat 15 te Enschede en 16 en 30 augustus in het Zweringbeekpark ingang Helmerzijde te Enschede. Vooraf aanmelden kan via info@bibliotheekenschede.nl of kom gewoon langs.

Vrijwilligerswerk helemaal zo gek nog niet

Meestal ben ik degene die de vragen stelt maar dit keer was het andersom! Mijn interview met M-Pact de vrijwilligersorganisatie in Enschede wil ik jullie niet onthouden.

Vrijwilligerswerk: helemaal zo gek nog niet!

Isabel heeft al veel vrijwilligerswerk gedaan. Sinds april is ze vrijwilliger PR en Communicatie bij de Bibliotheek Enschede. Ik ging met haar in gesprek over het vrijwilligerswerk, het inspireren van anderen en haar passies: “Ik ben ook nog bezig met een boek”. Je bent vrijwilliger PR en communicatie, hoe is dat tot stand gekomen? Dat is gegroeid en heeft ook wel in mijn opleiding gezeten. Ik heb onder andere MBO detailhandel gedaan en daarin zit bijvoorbeeld ook marketing. Voor de bibliotheek doe ik PR, of de lange teksten zoals wij die noemen: persberichten, interviews, et cetera. Schrijven doe ik altijd al, ook thuis. Dat is wel echt een passie. Ik ben zelfs bezig met een boek! Verder houd ik erg van lezen en vind ik muziek heel mooi. Hoe ziet je dag bij de Bibliotheek Enschede eruit? Dat is zo divers. We zitten met een stuk of zes mensen en er zitten ook altijd stagiaires bij. We beginnen met een werkoverleg over wat er komt. Wat staat er op de agenda? Gaan we een persbericht opstellen? Maken we flyers? Verder zorgen we ervoor dat de bibliotheek er netjes uitziet. We hebben een eigen expositieruimte en daar gaan we ook mee aan de slag. De dag vliegt voorbij. Soms ben ik thuis ook nog met dingetjes bezig. Het is heel afwisselend en dat maakt het heel leuk. Wat heeft vrijwilligerswerk jou gebracht? Je komt telkens in een nieuwe kring met mensen en je bent bezig om iets te maken. Je zorgt ervoor dat anderen het naar hun zin hebben en dat alles er mooi uitziet. De lach op mensen hun gezicht: daar doe je het eigenlijk voor. Met iedere glimlach hebben wij ook een glimlach. Heb je een levensmotto? Optimisme. Dat denk ik altijd erg sterk. Blijf optimistisch. Het leven kan heel zwaar en moeilijk zijn, maar je moet het toch positief benaderen anders kom je er niet meer uit. Ik merk dat mensen vaak vanuit hun verdriet reageren en daar mis je veel mee. Als je daar mee om kunt gaan, zie je ook de rest om je heen. Dan gaan de deuren weer open en komt er zon binnen. Hoe wil je anderen inspireren? Bijna iedereen wil wel wat doen. Dat hoor je ook om je heen: ik wil graag wat doen. Als mensen vrijwilligerswerk willen en ze kunnen het doen, doe het gewoon. Het is hartstikke leuk. Je komt onder de mensen, je ziet andere dingen en je wereld wordt groter. Maar als je daar moeten aan verbindt is dat niet goed. Voor mijn gevoel creëert dat een drempel. Iedereen wil wel iets bijdragen. Dat zie je ook. Er zijn zoveel dingen om te doen. Als mensen zelf op zoek gaan, zullen ze altijd iets vinden wat bij hen past. M-Pact helpt daar natuurlijk ook bij. Je kunt altijd naar M-Pact toe of een kijkje nemen in de vacaturebank. Uiteindelijk wil iedereen waardering. Bij de bibliotheek krijgen we dat gelukkig. We krijgen genoeg schouderklopjes!

“Ik ben toch niet gek?” Publieksdag GGZ Bibliotheek Enschede 25-06-2017

“Ik ben toch niet gek?” Publieksdag 25 juni 2017

Afgelopen zaterdag was in de Openbare Bibliotheek Enschede de publieksdag “Ik ben toch niet een gek?”. De dag stond in het teken van contact maken met ervaringsdeskundigen en professionals die werkzaam zijn in de GGZ. Op deze drukbezochte zaterdag was er een markt met informatiekramen te vinden op de begane grond en vonden er lezingen plaats in de “Pijpenla”. Ook waren er 2 indringende documentaires te zien.

We leven in een tijd van “labelen” alles wat (iets) anders is of niet normaal lijkt krijgt een naam. Stempel zo u wilt. Met dit labelen groeit onderzoek en komen er meer ziektebeelden bij. Of erkenning voor iets wat je hebt of waar je onder lijdt. Hoewel we dus steeds wijzer worden over wat iemand kan mankeren weten we er weinig vanaf! Op een dag als deze leer je pas echt mensen kennen die worstelen met een diagnose, die er tegen gevochten hebben, die altijd begeleiding nodig hebben of iets hebben overwonnen. Maar ook hoe dapper ze kunnen zijn.

Ikzelf hou niet zo van dat labelen, bejegen elkaar met respect en laat mensen in hun eigen waarde. Dat is mijn denkwijze. Op deze manier kun je van elkaar wat leren en in dit licht beleefde ik deze dag, zag documentaires en luisterde aandachtig naar lezingen. Stelde me open voor elk verhaal. In dat openstellen heb ik een hoop geleerd! En ja ik zie de noodzaak in hoe we met elkaar om moeten gaan zeker in deze rare tijden waar op social media alles normaal lijkt. En alles lijkt te mogen. We zijn gauw geneigd om te ver te gaan of om over te compenseren. Het nadeel bij het overschreeuwen is dat je rare excessen krijgt. Waar ligt de grens? Wat mag je nog als mening zeggen? Of in mijn geval publiceren. De teentjes zijn soms extreem kort. Of te lang.

Iedereen kent iemand in zijn of haar omgeving die op de een of andere manier wel iets mankeert, we noemen ze vaak “gestoord”, maar is dat wel zo? De ene patiënt is de andere niet, de ene ziekte de andere niet. Er zijn best wel wat ziektes waarbij je niet door hebt dat er wat aan de hand is met degene die tegenover je staat. Simpelweg omdat het niet altijd aan de orde is dat ziek zijn.

Wilma Boevink is iemand die je alles kan uitleggen over de zorg. Wat er mis is, wat er beter kan. Maar als je haar ziet en hoort denk je echt niet “die is gek!”. Integendeel! Juist Wilma komt als patiënt uit die GGZ hoek en als ervaringsdeskundige heeft ze zelf meegemaakt hoe het is om opgenomen te zijn. Hoe het voelt om in een psychose te zitten. Vanuit die kant is ze aan de slag gegaan bij het Trimbos, als onderzoeker is ze net gepromoveerd in Maastricht met “Hee” en is ze het boegbeeld van de herstelbeweging.

De documentaire die ze ons liet zien “Gekkenwerk Hee” is indrukwekkend https://youtu.be/RRm1e8W7Uwo en een aanrader om te zien. Op treffende wijze zie je hoe ogenschijnlijk “normale” mensen in de knel komen en opgenomen worden. Hoe ze dat beleven en hoe ze ermee om moeten gaan. Lees dealen met medicatie. Na deze documentaire ging Wilma, met de zaal, in op de vraag “Stigmateloos hardnekkige beelden van psychisch lijden: hiervan te herstellen”. De manier waarop ze dit deed was indrukwekkend. Het was niet even wat vertellen en vragen beantwoorden. Het was de zaal vragen naar eigen ervaringen en in die verhalen ervaringen uitwisselen. Het gesprek op gang laten komen. En die gesprekken leverden soms kippenvel op. Zo indringend. Het zet je aan het nadenken! Over hoe het anders kan en anders moet. We zijn immers mensen en geen kuddedieren die af en toe opgehokt moeten worden met een pilletje. Zonder mensen als Wilma zouden jij en ik de patiënt nog steeds zien als een “lastig persoon waar je geen of weinig contact mee wil”. Je krijgt begrip en sommigen herkennen zich in bepaalde ervaringen. We maken immers wel het een ander mee in ons leven maar ik wil dit niet als excuus promoten om een bepaald ziektebeeld aan te hangen. Dat gebeurd namelijk ook heel erg veel tegenwoordig.

De wereld zit vol autisten, PDD-nos, ADHD, Angst enz enz. Daar zit best een gevaar in. Doen we eens gek zoeken we een excuus met een naam, dat is gemakkelijker dan “sorry” zeggen.

De dag begint om 11 uur met een kort welkomstwoord en een pitch waarin de 18 deelnemers zich voorstellen. Deskundigen als Mediant en vooral patiënt organistaties en stichtingen, ervaringsdeskundigen die elkaar kunnen leren kennen en van elkaar kunnen leren. De lezingen zijn echter allemaal van ervaringsdeskundigen, mensen zoals jij en ik die in hun leven geconfronteerd zijn met een geestesziekte. Naar woord eigenlijk als je het zegt of typt. Ze zijn gewoon ziek of ziek geweest.

Nadat we door Wilma wakker geschud waren kwam Ahmet Turkmen met een lezing “Ontmoet jouw vooroordeel”. Zijn persoonlijke verhaal over verslaving en dat is me een verhaal. Alles zit erin, je huis verliezen, vrienden, familie, schulden, baan, dakloos alles voor die ene drang. Je high scoren. En er dan toch in slagen om eruit te komen, zelfs vader worden. Het zal niemand verbazen wie Ahmet heeft gehoord dat hij o.a. bij Tactus mensen helpt om van hun verslaving af te komen. Hij kent de klappen van de zweep. De zwakheden, de dieptepunten maar ook de sterke punten om eruit te komen. Een ervaringsdeskundige net als Wilma! Met deze lezing heb ik inmiddels de overtuiging dat juist in de GGZ zorg de hulp van deze ervaringsdeskundigen onontbeerlijk is. Wie het beleefd weet hoe het voelt!

Intussen zit de Pijpenla helemaal vol, geen stoel is leeg en mensen staan zelfs te luisteren. De ochtend tot aan de lunch is wat mij betreft al een succes.

Ook in de bieb zelf is het druk. De korte lunch pauze is echter snel voorbij zodat we beginnen aan het tweede deel van de dag. Terwijl de gang langs de kraampjes gestaag doorloopt, begint in de Pijpenla de documentaire “ Stillen over eetstoornissen” https://youtu.be/IWowY_-ybVI

Dit is weer zo’n documentaire net als “Emma” waar je stil van wordt. Eetstoornissen je denkt dat je alles wel weet maar ook dat is niet zo. Ik wordt me meer en meer bewust dat je zonder een gesprek met een ervaringsdeskundige eigenlijk dus niets weet. De jongedame die ons na de film meeneemt in haar verhaal verteld het ook zo overtuigend dat je er stil van wordt en na gaat denken. Het geeft je ook begrip over wat een patiënt meemaakt, waarom ze niet eten of juist heel veel en spugen. Je gaat minder calorien tellen en meer genieten!

De afsluiter van de dag is de lezing van de Stichting Zebra “Onzichtbaar verdriet te lijf”. Het is er een van het soort dat je letterlijk ademloos luistert! Er staat een jonge dame te vertellen dat ze haar benen afschuwelijk verminkte om geestelijke pijn letterlijk te lijf te gaan die intussen uitlegt welke 12 vormen er zijn en waarom ze het deed. En dan bedoel ik niet de 2 sneetjes van “Rover” uit “Goede tijden Slechte tijden” hoewel elke vorm van misbruik wel aanleiding kan zijn om jezelf te beschadigen. Dus niet alleen seksueel misbruik. Op de site http://zebravoorlichting.nl zie je een foto van Nicole die dit (wederom) indringende verhaal verteld. Zelfbeschadiging is een onderwerp dat veel meer aandacht behoeft en Zebra weet precies te vertellen waarom. Mij hebben ze overtuigd! En geholpen bij de herkenning van dit probleem bij iemand die in mijn hart zit. Hij is overleden maar als hij nog had geleefd had ik Nicole gebeld en gevraagd om hulp.

Wat heb ik geleerd deze dag? Dat er meer begrip moet komen voor de echte patiënten, dat de Stigma’s en taboes doorbroken moeten worden. Dat er erkenning moet komen maar dat we ook minder snel moeten labelen en helemaal geen stempel moeten willen hebben! Deze krachtige mensen vroegen niet om de psychiatrie maar kwamen erin door problemen of echte ziektes.

WAK week Enschede was weer TOP!

De week voor de Amateurkunst geeft kunstenaars volop kansen hun werk te laten zien. Dit werk van Leonie Bossing was bijvoorbeeld te zien bij de bibliotheek.

Stel je dit eens voor. Een stad, een centrum, wijken, een park. Dit geheel besteedt aandacht aan kunst in allerlei vormen. Immers waar de 1 graag schildert, maakt de ander muziek, danst of schrijft. Om alle facetten een kans en een podium te bieden geeft Enschede de ruimte en plek om je werk te laten zien. En hoe!

Vast onderdeel van de WAK week is de schrijfwedstrijd!

Tijdens de goed bezochte WAK night vorige week woensdag werd de winnaar bekend gemaakt. 

5 deelnemers kregen de ruimte in de wintertuin van de Wonne hun verhaal voor te lezen. In deze prachtige omgeving hoorden we schitterende verhalen. Over de tocht van een muzikant in Syrie, een verhaal die je weer even op de plek zet. Of je relatie wel zo goed is als jij denkt dat die is. Tot het indringende verhaal van winnares Regine over Alzheimer. De verhalen zijn te lezen op de website WAK Enschede

Het thema van dit jaar is “Samen”. Een verbindend thema die in deze roerige tijden veel inspiratie gaf. Zoveel dat de winnares uit Vlaanderen komt! (Zie foto).

Prijswinnaars

1 Alleen wij samen – Regine van Ryckoort (Vlaanderen)

2 Schaduwbeeld – Doortje Stam

3 De Afslag – Lindsey Knol
De uitreiking werd ingeluid door stadsdichteres Margot Veldhuizen met een prachtig gedicht en gepresenteerd door Gerard Cocx.

De grote afsluiter vond plaats in het Volkspark tijdens de grote “Kunst in het Volkspark” manifestatie waar zowel amateurs als proffesionals met hun stands en optredens aanwezig waren. Dat is best wel een eer! Je moet je er voor inschrijven om een plek tussen de 150 te bemachtigen. Daarnaast was er ook een thema van dagblad de Twentsche Courant Tubantia. Hoedjes! 

Onder het genot van een hapje, drankje, muziek podia met o.a. het Orkest van het Oosten en de Reisopera werd het een geslaagde afsluiter van een topweek vol kunst! Alle foto’s kunt u terugvinden op instagram ib.believes (klik op de link).

Blake Shelton “If I’m Honest

Blake Shelton – “If I’m honest” review

Isabel Blanco for CMNI
Blake might be a giant country star in the US, known as The Voice coach who keeps winning but I never heard of him. In Europe we have no real clue about how good these artists are. If I’m honest is called his break up album. For me it’s the start of listening to great country music. I wonder why they don’t hit our charts here. 
Don’t get me wrong. I wrote a lot of reviews but intent to discover always something new. This album is more then good! 
Not knowing the tabloid news makes it better for me to open up to this music that Blake sings. I can image the big stages the he plays, see the crowd enjoying what he does. Feeling his music, singing along. It speaks for itself why he is big in Country. The album combines country and country pop in an easy way. Music that you want to listen to. 

I can either write down what I think of his songs by reviewing one after the other but I won’t. Every song is potential chart song in my opinion. 
“She has a way with words” is mentioned the most in other reviews because of the lyrics, I just like the sound of it. Break up album or not it doesn’t matter this is a musician who understands his job. As far as you can call it a job, playing music is a passion. Either you have it or not. He has it. Including those incredible eyes. 

If a rate has to come with this album it’s a 5 star for sure. Which is a pretty good rate for a European music and art writer. Music from the heart and soul and the best part of it is that you don’t even have to like country to grow fond of this album…. Let it dazzle and surprise you as it dit me.

“Dichter bij je ik” Sarah Grosman

“Dichter bij je ik” lezing 13 mei 2017

    Openbare Bibliotheek Enschede 

Soms is het moedig om jezelf dichterbij ‘je zijn’ te plaatsen om te helen of de essentie van je bestaan weer op te pakken. Dit keer dan niet vanuit je ratio, je verstand, maar vanuit je hart. Sarah Grosman is er in geslaagd om een methodiek te bedenken en aan te reiken die niet zweverig is. Maar je wel kan helpen!

                     “Een moedige stap is een stap dichterbij jezelf”

 DSC_6174

Sarah is een lieve, spontane meid, een open boek, iemand die zich kwetsbaar op durft te stellen. Toch cijfert ze zichzelf weg als ik teveel vragen stel. Ze komt als spreker, voor ons. Een mooie eigenschap, bescheidenheid het siert haar. Ondanks haar nog jonge leeftijd van 30 jaar geeft ze een lezing weg alsof ze het al jaren doet. De essentie is om je te helpen jezelf terug te vinden. Iets wat in onze huidige haastige selfie maatschappij nodig is. Even niet het snelle, maar terug in de kern van jezelf. Wie ben jij?

Het lijkt zo’n logisch vraag met een logisch antwoord. Wie ben jij? Weet jij het? Als ik mezelf die vraag stel moet ik er toch even over nadenken.

Voor de lezing maakt Sarah gebruik van een prachtige PowerPoint presentatie die je aan het denken zet. Eigen quoten en metaforen op een prachtige rustige achtergrond met eigen gemaakte foto’s. Met behulp van een quote neemt ze je op rustige toon mee in een verhaal passend bij het beeld op de achtergrond. Door die rustige toon dwingt ze je tot nadenken. Dit wordt benadrukt door een punt van rust. Een zwarte afbeelding! Terwijl ze dit doet stelt ze ook vragen en kijkt bezoekers daar bij aan. Zo neemt ze je ook persoonlijk mee in haar onderwerp.

Sarah is bewust tot de keuze gekomen om mensen dichter bij zichzelf te komen nadat ze zelf een aantal moedige moeilijke stappen moest zetten. Wie is die jongedame die geadopteerd is en mee moest maken hoe de wereld om haar heen denkt over een ander uiterlijk. Ze kreeg het niet cadeau! Vanuit die achtergrond ging ze op zoek naar een methode die paste bij haar om te helen. Om te vergeven, om lief te hebben, om jezelf te kunnen zijn.

Een methode die anders is. Ze geeft handige tools om bij jezelf te komen en te leren om eens uit die ratio te stappen en in je intuïtie te stappen voordat je een beslissing neemt. Ze heeft een doel voor ogen, coaching en dat merk je. Ze luistert aandachtig bij vragen gaat ze het gesprek aan. Laat je nadenken om tot een gezamenlijk antwoord te komen. Ze is goed op weg om haar doel te bereiken.

Ze helpt je met een visualisatie oefening waarin jij een beeld dat je vanzelf hebt of weg laat gaan, de achtergrond in of die je omarmt. De oefening pakt verassend uit, zelfs ik deed mee. Hoe? Daarvoor moet jezelf eens langskomen. Want Sarah komt terug, ze gaat het nog een keer doen!

Sarah koos bewust voor de plek waar ze haar tweede lezing gaf, de Openbare Bibliotheek in het centrum van Enschede. Zoals ze heel bedachtzaam haar pad aan het uitzetten is. Ze hoopt dat ze mensen mag helpen die volop in de maatschappij staan, die veel hebben meegemaakt en op een punt zijn aanbeland dat ze de balans op willen maken. In een wereld anno nu is dat soms nodig, er gebeurt nogal wat op dit moment. We snakken naar rust en onszelf kunnen zijn in een omgeving die sneller verandert dan de tweed die je net plaatste of de mail die je mailbox inkomt. Tussendoor kan je wereld volledig op zijn kop komen te staan door verlies, een trauma of onrecht. We maken wat mee in ons leven.

sarah

We gooien onbewust onze rugzak vol simpelweg omdat we ons verstand laten prevaleren. Hoezo handelen met je hart, je vergeet het toch? Of we ervaren het tegenovergestelde. We hebben alles wat nodig hebben, kunnen alles bereiken wat we willen maar we stellen ons de vraag “is dit alles?” of te weinig of te vaak. Er moet toch meer zijn? Ook bij overdaad komt de vraag “wie ben ik”. Ben je in staat om het met minder te doen? Voor mezelf kan ik die vragen invullen, ik kan met maar ook zeker zonder veel gemakken en luxe. Mijn eigen bucket list is inmiddels aardig ingevuld. Er zijn nog wat wensen maar ook heel veel mooie herinneringen die ik mee heb mogen maken. Van ontmoetingen en vriendschappen over de wereld. Van zien en beleven, reizen en lief hebben en verlies.

In 2009 verloor ik mijn broer, omdat een ander dat nodig vond. Mijn broer zat hem kennelijk in de weg. Hij werd slechts 43 jaar 4 jaar jonger dan ik nu ben, terwijl hij 4 jaar ouder is. De pijn van het verlies, de woede van het rouwproces werd bruut verstoord toen ik mijn enkel verbrijzelde en mijn nicht verloor, een jaar later. Het rouwproces begon opnieuw. Kon ik dit aan? Achteraf zeg ik nee. Absoluut niet.

Toen ook mijn moeder overleed in 2012 verloor ik mezelf uit het zicht en werd ziek. De enkel ging ontsteken, het been vormde propjes, er kwam een vaatinfarct en levensgevaarlijk infectie. Ik moest vechten voor mijn leven in een ver land, Cuba, nauwelijks een week na het overlijden van mam. Thuis aangekomen werd ik nog zieker. Volgden er discussies over amputatie en revalideren. Wel of geen leukemie, het bleek een chromosoom afwijking te zijn van gen 12.  In 2014 dacht ik een donkere periode af te sluiten maar toen werd mijn vader ziek, longkanker, het sloeg in als een bom.

Of dat niet genoeg was brak ik mijn enkel opnieuw en ontstond er weer een infectie gevolgd door trombose. Ik moest op bed blijven 8 maanden lang, kort nadat mijn vader was geopereerd en belandde in die periode eindelijk in de volgende fases van de rouw. Tot de laatste, een depressie. Een inktzwart gat. Ik overwon het. Met behulp van meditatie, goede gesprekken, een blij hart en muziek kroop ik eruit en leef weer, ik ben terug in de maatschappij!

Door deze lezing van Sarah weet ik wat ik overwonnen heb, ik mag er zijn! Maar jullie ook!

Tekst en foto’s: Isabel Blanco