Protheses.. het verhaal van mam

​Gisteren heb ik voor het eerst, na 4 jaar, kunnen schrijven wat ze bij mijn moeder vonden in haar lijf. Tijd die nodig was om te healen. Velen kennen haar, ze was de eerste die aangifte deed tegen Jansen- Steur in 2009. Ze deed de oproep op tv, bij TV OOST, RTL4, SBS6, in de Tubantia en Telegraaf. Laatsten publiceerden ook haar problemen met protheses van Dow Corning over de periode 1982-1989 destijds Stadsmaten nu het MST. Ze was in Nederland de eerste die zich meldde bij het DOW CORNING FUND, helaas was het fonds failliet, schade verhalen lukte niet, het was medio 1990. Zo spoorde een groep aan om het te proberen nadat ze bij, ik meen Actua, een reportage had gezien die haar ogen openden. 
Ineens waren de woorden van een bindweefsel specialist op papier logisch. Lupus, reuma, slechte vaten, hartinfarcten, propjes, trombose, een dichte halsslagader…. de man Verbruggen destijds een autoriteit fysio en interne, weet het aan de protheses. Ze zag hem vaak in Nijmegen, ze was een proefpatient voor studenten in het Medisch Centrum aldaar. In de jaren 80 reisde ze regelmatig die kant uit, later Enschede in zijn praktijk. Hij was het ook die haar liet stoppen met het plaatsen van protheses. Omdat ze er ziek van werd en verminkt was van de vele infecties. Zwaar verminkt. Een tattoo zou niet hebben geholpen…… 
Mam wilde vrouw zijn in 1982, toen haar borsten geamputeerd moesten worden. Ze was 36, voor haar voelde het of ze een half mens was geworden. Echter de kans op borstkanker deed haar beseffen dat het moest. Teveel knobbels, teveel risico. En te dodelijk.  
Ik was jong maar begreep haar. 2 vriendinnetjes op school hadden zieke mama’s, een overleed de ander 3 jaar later. Iets met de borsten. De derde moeder volgde 2 jaar later…..
Ik begreep ook waarom ze deed wat ze deed, mensen helpen leren wat het is, wat het gevaar kan zijn. Maar begreep niet waarom ze tot 8 keer toe zich liet verminken, zich ziek liet maken, zo erg achteruit ging. Maar begreep dat ze vrouw wilde zijn.
Op Cuba begrepen ze er geen geen barst van in 2012. Daar stierf ze in Havana op 7 juli 2012 om 19 uur. Het was haar wens nog een keer haar Cuba, daar sterven. Ze zei het ook op 12 juni 2012, toen we bij Matanzas de draai in het vliegtuig naar Varadero maakten…. ‘Mama is thuis, eindelijk thuis’ 
5-8/7/2012 

In de ruim 3 weken dat ze in Varadero waren bezocht ze een arts in Hermanos Almeijras, ze wilde een second opinion, dei zou ze op 22 juni krijgen krijgen. Scans, bloedonderzoek. Het noodlot besliste anders. Ze viel op 18 juni op haar hoofd in de badkamer. Kwam nauwelijks bij haar bed, duurde ruim een uur voordat pap en ik haar neer konden leggen. Niet veel later zei ze zachtjes maar angstig, ik kan niets zien, terwijl haar mond scheef hing. Ik belde de trauma arts van het hotel die meteen bij binnenkomst een ambu belde. Ze werd overgebracht naar Havana.
Hermanos Almeijras werd ons nieuwe verblijf, het grootste ziekenhuis van Cuba. Ik mocht het ziekenhuis ook niet verlaten, enkel gebroken. Nog steeds al 2 jaar. Pap en mam kregen een grote kamer, ik een kleine tegenover. 
De scan wees uit dat mama een hersenbloeding had gehad, dat er ‘rare vlekjes’ in haar lijf zaten, overal. Haar aorta zat dicht bij de broek vooral, overgang aorta beenslagaders. Haar linkeronderbeen kreeg geen bloed. Haar bloeduitslagen waren nog giftiger dan een vuile bom. Dit lichaam was totaal op, dat ze leefde begreep niemand. Dat ze die reis had gemaakt nog minder. Op de schaal ‘leven-overleden’ scoorde ze 10%-90%…. die rare plekken op haar onderbeen bleek gangreen te zijn. Dat ze clearance om te reizen had gekregen begreep niemand. Foutje artsen. 
De gangreen, koudvuur, haar been rotte weg, letterlijk werd erger, haar toestand van stabiel naar kritiek. Het been moest eraf, maar ze was zo zwak….
Met speciale voeding, preparaten in haar infuus probeerden ze haar sterk te maken, sterk genoeg voor de OK die volgde op 5 juli 2012. 
Ze kwam niet goed uit de OK, kwam niet bij. Ze besloten haar in coma te houden te houden.
We moesten bij de artsen komen op de IC, ze hadden iets gezien wat ze niet konden geloven, siliconen sijpelden haar been uit tijdens de amputatie. Het zat in de spieren, vetweefsel, huid, bloedvaten. Ze zijn erg druk geweest om zoveel mogelijk uit de overgebleven stomp te halen. Ik vertelde wat er in Nederland gebeurd was. De arts vroeg naar het monster die dit op zijn geweten had.
Ze stierf op 7 juli 2012, na een reanimatie van ruim een uur, bediend en voorzien van de ziekenzalving om 19 uur. 
In de tussenliggende dagen huilde ze steeds als je even bij haar mocht. Ze hielden haar slapende maar minder als wij er waren, ze kon elk woord horen, kneep in je hand.
Op 8 juli na de eerste autopsie hoorden we dat de siliconen overal zaten in haar lijf, ze zeiden dat dit haar heel ziek had gemaakt tezamen met een ander stofje, een Jansen Steur experimentje.
Haar lichaam was vergiftigd…..