Vaya con Dios mi hermano, mijn lieve broer

2 songs waar je zo van hield, mijn broer, is niet meer. Gerardo Julian Blanco


Ga met God mijn lieve broer. Ga, het mag, het is tijd. De strijd is geleden, de strijd is vergeven, vergeten doen we het niet, nooit. Maar het is voor ons allemaal tijd om los te laten…


7 jaar geleden ging de telefoon om 1.20 uur, de nacht van zaterdag op zondag. Een vreemde stem aan de telefoon vertelde mij ‘uw broer is overleden’ ik vroeg em een naam maar kreeg em niet. ‘Ik ben een bekende van Age. Heeft u mij gehoord? Hij is dood. Tuur, tuut,tuut…..

Verslagen, verdrietig, verbaasd vertelde ik papa en mama wat er was gezegd en begon te huilen, heel hard te huilen. Ik kwam van de bank ging bij mam zitten die zachtjes zei ‘dat kan niet, ik bel het ziekenhuis’. En dat ze trillend, met de telefoon op de intercom.

Hoewel gebroken vroeg ze de zuster resoluut ‘wat is er met mijn zoon? Waarom zijn we niet gebeld, hoe laat is hij overleden?…. De zuster antwoorde geschokt en verdrietig ‘het spijt me zo mevrouw, ik wou bellen maar mocht het van meneer Stinissen. Het staat op papier….. Ik vroeg waarom, er waren duidelijke instructies. Ze vertelde dat er een nieuwe zaalarts was die van Age niemand mocht bellen alleen hem. Ze vervolgde met dat het ruim  een uur had geduurd. Hij pakte niet op. We vroegen hoe laat hij was overleden. Ze werd stil, snikte en zei ‘op mijn eerste ronde om 11 uur was ik nog bij hem, hij lachte nog lief toen ik hem wat te drinken gaf. Rond middernacht ademde hij niet meer, de arts constateerde dat reanimatie niet meer nodig was. Ze denkt rond middernacht’.

De arts, een jonge nieuwe co assistent kwam aan de telefoon, ze trilde, stamerde, het was voor de eerste patient die overleed. Ze wist niet wat te doen. Wel dat ze moest vragen om een autoptie maar dat wilde Age niet. In een helder moment zei ik ‘autoptie’ en ontketende daarmee een rel die tot 12 uur in de middag duurde. Age kwam nog even aan de telefoon. Verdrietig klonk hij niet, afgevlakt dat wel. Geen autoptie herhaalde hij zeker 6 keer en begraven doen jullie maar. We hadden al een vreemd idee bij het hele proces en die opmerking maakte het niet beter.

De nacht werd ochtend werd middag……  Het  verdriet werd onbegrip, werd woede. Om onze wil en die van het artsenteam door te drukken werden er in aller haast weer papieren gefaxt die er al waren maar uit zijn dossier waren verdwenen. Een wilsverklaring waarin Gerard expliciet aangaf wie er besliste als hij het niet meer kon bij ziekte en overlijden. Opgemaakt toen hij ziek werd, jaren geleden. Jaren voordat Age hem in de greep kreeg. De arts belde terug om 3.45, tijdstip dat ik dit schrif, haar baas, was er ook bij. We namen door hoe het verder zou gaan. Eerst in het UMCG, daarna in Nijmegen door het NFI of in Zeist, het was namelijk geen natuurlijke dood. Ze wisten niet wat er mis was gegaan. Hoewel kritisch maar wel stabiel, hij kon zelfs weer wat praten vertelde ze. Ze had met hem eerder op de avond een redelijk gesprek met hem gehad. Hij was blij, opgetogen, morgen kwamen mama, papa en popje weer. We geloven oprecht dat ze geschokt waren. Dit had niemand aan zien komen, als dit de woensdag ervoor was geweest, dan wel. Toen lag hij op sterven, waren wij aan het waken en lag Age in bed te slapen. Geen interesse in wat de laatste nacht van zijn partner had kunnen zijn……..

6 weken ervoor was je opgenomen. De wijkverpleegster vond je op de grond. Medicijnen lagen her en der verspreidt. Je was amper bij kennis, je lichaam blauw en kon niet praten. In paniek was er een arts gebeld, een ambulance bracht je met spoed naar het UMCG. Age belde op om te zeggen dat je was opgenomen. Alweer de zoveelste keer dat jaar. Zelfs in je vakantie lag je in het ziekenhuis. We waren niet verbaasd, maar dit keer boos. We hebben het echter niet direct laten merken toen je ons dezelfde dag nog ophaalde. Het verbaasde ons, dan moest het wel heel erg zijn.

Toen we je zagen raakten we in shock, waar was mijn broer gebleven? Wat is er gebeurd? 6 gebroken ribben, hij was van de bank gevallen. Op beton? Vroeg ik Age? Onmogelijk met die bank op de grond. En die spasmen? Waarom kan hij niet praten?. Zoveel vragen niet een werd beantwoord in die weken maar ruim 2 jaar later bekend, tegenover de Politie, in elkaar geslagen en vergiftigd. Waarom? Dat zullen we nooit meer weten…… en hoe gek het ook klinkt, we hoeven het niet meer te weten, het is tijd om te rusten, los te laten en te vergeven….

Vaya con dios, mi hermano, mi corazon…..

Gerardo Julian Blanco werd geboren op 24 december 1965 in Losser, hij overleed in Groningen op 24 oktober 2009, slechts 43 jaar oud. Gerard was een gever, een lief en warm mens, een healer om trots op te zijn, een broer uit duizenden. Een zoon om van te houden. Een gever die zelden nam maar zijn motto was dan ook ‘anderen gelukkig maken’ en dat is iets wat hij deed tot zijn laatste dag, met die glimlach naar een jonge arts…


https://youtu.be/gThniiZyRhk