En toen was het stil….

Een tijd geleden begon ik aan mams boek. Op een kapotte mobiel staat een kopie. Nu ik een stukje ga publiceren heb ik al veel teruggevonden. Haar dossier, aantekeningen, de laatste woorden. Ticket papieren. Overlijdensakte.

En ineens weet je dat het tijd wordt om het af te maken. Het boek dat mam begon en ik af zal maken. Een boek voel pijn maar ook prachtige overgetelijke momenten. Uiteraard met een zinderend voorwoord met de letterlijke laatste reis van de vrouw die de zaakt van neuroloog Ernst J aan het licht bracht en iedereen oproep aangifte te doen.

Truus Blanco-Oude Egbering overleed in Cuba, Havan op 7 juli om 7 uur s’ avonds. Het moment dat orkaan Daniel half Havana platlegde. Geen telefonie stroom internet en de halve stad overstroomd. Een engel was te vroeg heen gegaan….

Het is een meeslepende pageturner waarbij de lezer vaak zal zeggen” Sommigen blijft niets bespaard”.

Mijn broers overlijden hakte er diep in. Moord. Tot op de dag kunnen we niet begrijpen waarom. Mijn nichtje beiden rond de 43/44 jaar. Oma en (achter)kleinkind. Echtgenoot/oom. Maar ook hele mooie momenten die je voor altijd bijblijven.

Kaarten, brieven van heel veel mensen. Sommigen waren we vergeten of het ging even niet. Maar de contacten zijn hersteld. De fotoalbums en losse foto’s liggen weer bij elkaar.

Mam een naoorlogskind 27 december 1946 was een bijzonder mensenmens net als opa. Oma was ook een helper met een maar. Lief maar door haar moeder kapot gemaakt. Het tussenkind was ongewenst bij de moeder geliefd door haar vader die op 46 jarige leeftijd overleed aan alvleesvlierkanker maar zielsveel van haar hield.

Mijn overgroetmoeder was niet echt geliefd. Moeilijke vrouw geboren in Polen met een “rang” vader was minister van Justitie van de laatste Tsaar van Rusland en Poolse Koning. Dat ze halsoverkop na vaders staatsbegrafenis de naam moesten veranderen en door het communisme alles verloren maakte haar bitter. Om rond te komen moest alles wat ze nog hadden, kunst, juwelen en kleding verkocht worden. En wonen op een lekkende boerderij ipv een Staatshuis viel haar te zwaar.

Mijn overgrootvader verdiende goed als aannemer en monteur maar kon niet aan de “eisen” van haar voldoen.

1 scene uit Titanic past hier goed in. Het begin Rose gaat aan boord 1ste klasse Jack 3de klasse ziet haar en wordt verliefd. De afloop kennen we. Rose werd 102. De Blauwe diamant is de luxe maar Rose gooide hem in de zee toen ze op het bergingschip overleed. De klasseverschillen zijn een voorbeeld voor deze 2 gehuwden. Mijn overgrootvader kon niets goed doen….

Oma was 7 ze woonden in Dresden voor WO II een prachtige stad.

Ze vertelde me later dat ze blij was dat ze kort erna tubercelose kreeg en 1 jaar naar een Katholiek sanatorium in Munchen in de Alpen moest. Ze noemde het “haar gelukigste tijd. De tucht en strenge regime was voor haar vrijheid. Ik denk dat de nonnen nog lang aan haar gedacht hebben.

Bij thuiskomst was de haat van moeder nog groter. Haar tweede echtgenoot mocht oma graag en dat zag ze weer als een een bedreiging. Haar broer was inmiddels getrouwd daar was ze veel. Toen haar zus ging trouwen en in Utrecht ging wonen had ze een excuus om heen en weer te reizen. Ze deed de kokschool en in 1932 kreeg ze een baan als kokkin aangeboden in een 4 sterrenresort in Lunen Duitsland. Vlakbij de Lunenburgerheide, Ruhrgebied, Kevelear en Venlo.