Column Miranda Custic Schellingerhout, sjamanisme

Ontberingen maken we allemaal mee op onze levensweg.
Wegen, die veelal zijn voorbestemd door het universum.
Heftige jaren heb ik achter de rug. Waarin mijn rol als moeder werd gesplitst in de weg van het sjamanisme.
Sceptisch als ik altijd ben geweest, heb ik vele vooroordelen moeten laten vallen door ervaringen en verrijkingen op mijn levensweg.
“De maan heeft nog nooit zo dicht bij de aarde gestaan”…en wat moet ik daarmee..vroeg ik me af…
Ik onderging een invloed wat ik nooit eerder heb gevoeld en niet voor mogelijk had gehouden.
Emotie’s die jaren onder controle zijn gebleven, kwamen naar boven.
In de avond en naar de latere uren leek ik wel te veranderen in een weerwolf.
De energie was zo sterk, dat het me volkomen leegtrok.
Het beste was om mezelf in de avond maar af te zonderen. Dit waren mijn emotie’s en niet om anderen mee te belasten.
Ik werkte door, maar de kosmos trok me naar de aarde. Alsof ik de aarde naar binnen moest betreden.
Mijn bronchitis begon me ineens weer sterk parten te spelen en hoewel ik alles wilde laten staan, bleef de aarde energie aan me trekken.
Alle afspraken afgezegd…dagen…
Niets voor mij om af te zeggen. Mensen rekenen immers op je, maar het ging niet meer…de energie was te sterk.
De dag van de beiindiging van de maan energie was precies voor Hemelsvaart. Uitgerekend dit jaar vallend voor de datum dat mijn moeder 14 jaar geleden overleed.
Na haar overlijden werd de sjamaan in mij wakker…
Wat was ik blij, dat het woensdagavond was. Ik taste de energie nog eens goed…jawel…rust…ruimte…
Mijn moeders overlijdensdag was de eerste dag, dat ik weer iets van lichtere energie ging voelen, maar het moment dat ik dacht hopla aan het huishouden, werd ik meteen weer naar de aarde getrokken.
“Wanneer kom ik daar vanaf…”,vroeg ik me af.
Gisteravond wilde ik gaan slapen, maar hoorde ik de geesten zeggen…”Nu ga je je eigen trance reis maken.”
Liggend in bed, begon de energie te stromen.
Ik werd meegenomen naar de wortels van mijn sjamaanse levensboom.
Ik zag niets en werd nog verder getrokken. Meer de aarde in.
Het gevoel om van het diepste punt van mijn wortel, mijn verleden, door te gaan naar een andere demensie…onbeschrijvelijk.
Ik voelde me helemaal zweven, maar nu niet als een adelaar. “High” zal de betere benaming waarschijnlijk zijn geweest.
Heerlijk. Ik had daar best langer willen blijven, maar werd ineens sterker naar beneden getrokken. Kreeg pijn in mijn hart.
Ineens zag ik vele sjamanen bij elkaar. Ze stonden op een bepaalde afstand.
Iemand trok me helemaal naar haar toe.
De pijn in mijn hart werd sterker en ging echt pijn doen.
De oude sjamaanse vrouw was blij me te zien. Pakte mijn handen en een lieve glimlach zag ik op haar gezicht.
Ineens moest ik ongelovelijk huilen…de pijn in haar hart voelde als een dolksteek.
Ik probeerde de geesten die mij de informatie altijd direct doorgeven te vragen; “Is het echt een dolksteek of een hart pijn?”
De andere sjamanen bleven echter op afstand.
Geen antwoord.
De oude sjamaanse vrouw bleef mijn handen vasthouden…haar hart pijn kreeg ik door.
De dolk was eruit gehaald.
Ze keek me dankbaar aan.
De liefde, warmte die ze uitstraalde was overweldigend.
Ze liet mijn hand los en ik ging vanzelf naar de bovenwereld…mijn heden.
Met een ongelovelijke rust viel ik in slaap.
’s Nachts werd ik wakker door een schok. Een grote metalen spin leek om me heen gezet te worden. Eerst vond ik het best een beetje eng, maar ik voelde direct dat het een bescherming was en viel direct weer in slaap.
Ik vroeg me af of ik hierover moest gaan schrijven.
Totdat ik vanmiddag in de zon zat en “heart compassion” op mijn ipod hoorde…
Weer vloeiden de tranen en nu nog, terwijl ik het schrijf.
Ze gaf me zelfs haar naam door voordat ik ging schrijven.
Door vele nare ervaringen,veel innerlijke pijn, was ik al heel jong een muur om me heen gaan bouwen.
Mijn moeder zei me ooit;”Laat je hart niet verstenen.”
Ik gaf nooit iemand mijn vertrouwen. Liet nooit iemand dichtbij komen.
Het overlijden van mijn moeder gaf me langzaam een ommekeer in mijn leven.
De laatste jaren is de sjamaanse energie ongelooflijk sterk geworden.
Mijn diepe haat die ik kon koesteren…de wrok…de boosheid…het vereffenen…verdween…ik herkende zowat mezelf niet meer terug als de oude ik.
Heart compassion…hart chakra…
“Het is een daad van vergeving om hen die ons hebben gekwetst, te zegenen. Hierdoor hoeven we geen energie meer te steken in iets wat achter ons ligt. Thans draait alles om liefde. Laat de liefde als een constante factor door je relaties met mensen stromen. Zelfs al wordt je liefde niet actief ontvangen, dan nog is ze niet verloren. Liefde en liefdevolle bedoelingen hebben altijd invloed op anderen. Dus zegen het verleden en laat het los.”
Mijn moeder…in mijn jonge jaren…de oude sjamaanse vrouw uit het verleden van mijn voorouders…ze spraken dezelfde taal…
Deze week voelde ik de ommekeer…alleen liet de sjamaanse vrouw me het gisteravond voelen…mijn levensweg is definitief veranderd…