Column Miranda Custic Schellingerhout

Een stel zit weer klaar voor de sessie.

Ik begin normaal met de man, maar wordt nu sterk naar de vrouw getrokken.

Ze straalt.

Voelt zich helemaal happy en vertelt, dat ze zichbaar geniet. Dat ze dingen durft uit te spreken wat ze daarvoor nooit durfde.
Dat de bruiloft er ook niet hoefde te komen, omdat het zo ook wel goed is.

Ze zijn gelukkig met elkaar.

Alleen maakt ze zich zorgen om haar zeer oude oma.

“…mijn alles…”, zegt ze.

Ik begin bij haar met de sessie.

Ze voelt niet zwaar aan.

Ze heeft vetrouwen gekregen in zichzelf en in de toekomst.

Toch kan ik haar niet helemaal in haar 6e chakra krijgen.

Ik hoor; “Zien wat je moet zien.”

Ik laat haar oma in haar gaan.

Op dat moment ervaart ze alles wat er in haar oma zowel geestelijk als lichamelijk afspeelt.

Ik vraag haar wat ze ziet…ervaart…

“…Ik hou haar vast…ze is zo moe…ze is op…”

Ze begint lichtelijk te snikken.

Haar partner slaat liefdevol zijn armen om haar heen.

Nu kan ik haar oma weer uit haar laten gaan en doorgaan met de sessie.

Zonder moeite kan ze nu naar haar 6e chakra.

Wetend dat er een geestelijke begeleiding voor haar zal zijn.

Leven in geestelijke vorm na het overlijden van haar oma geeft haar veel rust.

Ineens kijkt ze, nee staart ze me aan.

“Ik zie een gouden rand om je hoofd, “zegt ze.

Grappig.

Van de week vroeg ik mijn moeder. Kom bij me. Neem me over. Laat de gouden Goddelijke energie om me heen gaan.

“Nee zei ze, je bent klaar…”