Column Miranda Custic Schellingerhout

De ochtend begint met een vrouw die ik ken van een paar jaar geleden.

Toen kwam ze voor de normale readings, maar nu is ze aangevangen met de sjamaanse sessie’s.

Twee heeft ze achter de rug.

De lijnen in haar gezicht zijn zachter geworden.

Het snelle onrustige is omgedraaid in spontaan enthousiastme.

Ze vertelt, dat ze vele dromen heeft gehad.

Dat ze door riolen heen ging, lawines over zich heen kreeg.

Natuurramepne zou je kunnen zggen. alleen in haar geval zie ik, dat alles te maken heeft met een afsluiting van het verleden.

De riolen staan voor de ontlasting, de zware levensweg waar ze door heen heeft moeten gaan.

Een aantal vriendinnen van haar zijn vrij snel achter elkaar aan borstkanker overleden.

Twee ervan had ik toen al voorzien, terwijl ze nog gezond leken.

Ze heeft zich altijd druk gemaakt voor anderen. Bezig met anderen. Dat is ook haar werk en haar passie.

De lawine staat voor alles wat haar bijna had bedolven. Geen adem meer kunnen halen om zich hier uit, dit levenspatroon te kunnen redden.

Ik hoor; “I am your lady and you are my man….the power of love…”

Ze is al een tijd op zoek naar de juiste peartner, maar steeds weer liep dit op een teleurstelling uit.

Steeds maar weer de aanpassing, maar het niet vinden.
Vastlopen.

Ze was nu voorzitter geworden van een vereniging.
Had een speech gegeven.

Ze vroeg me of haar ego haar nog dwars zat.

Nee, door de sessie’s raak je ego kwijt.

Alleen je systeem is bang om terug te vallen in oud gedagspatroon.

Als ze nog in ego had gezeten, had ze nooit zonder problemen een speech kunnen geven zonder voorbereidingen.

Nu had ze ook geen moment gedacht wat een ander ervan zou vinden en hebben gevonden.

Ik ga door van haar kern meteen naar haar 6e chakra.

Toch moet ik afdalen naar haar alvleesklier.

Al het verdriet van het verleden moet op dit energie niveau er nog uit gaan.

Direct ermee zie ik de maag verbonden.

Er zit een lege kuil in.

Van uit het kunnen zijn wie ze is, heeft ze nooit zichzelf kunnen en mogen laten zien wie ze is en waar ze voor staat.

Vandaar haar bijna devotie vor het zorgen van anderen.

Nu kiest ze voor haarzelf.

Ze vertelt me, dat ze de lange buitenlandse wandeling gaat maken waar ze al zo lang naar uikijkt.

Alleen nu de route…de afstand…in het zonlicht waar ze zich nu in bevindt…