Column Miranda Custic Schellingerhout

Herstellend van een paar dagen griep begin ik weer.
Ik ben geneigt mijn grenzen over te gaan.
Niet voor mezelf, maar om een ander toch even tussendoor te helpen.
Dat het mezelf teveel aan energie kost geven de geesten me telkens weer aan als ik toevallig eens een soort mini vakantie heb in de vorm van verplichte feestdagen.
De kleine mooie levenslustige vrouw omhelst me met haar mediterraanse energie.
Eerder had ik haar gezegd een gratis sessie te geven aan haar vader met Kerst. Om haar vader uit een dicht geslipte emotie te halen.
De geesten hebben me echter met Kerst volkomen plat gegooid, want mijn rug was geen kanten op te bewegen.
Ook een sjamaan moet een keer luisteren naar verplichte rust blijkbaar.
Haar vader was er ook nog niet klaar voor.
Nu had haar vader een hartaanval gehad en ze waren er net op tijd bij geweest.
We gingen samen met haar en haar vader de trance reis maken.
We daalden af naar de wortels van haar vaders verleden.
De druk nam toe op zijn borst.
Het verdriet….van zijn veel te jong gestorven vrouw en haar moeder.
Ik zag hem in de wortels afdalen, maar elke wortel ging over in een andere.
Het leek op een doolhof.
Ze stond onderaan te wachten, maar hij kon niet bij haar komen.
Uiteindelijk gleed hij het laatste stuk alsof hij uit het Tikibad gleed.
Ze stonden tegenover elkaar, maar bereikten elkaar niet.
Ik liet hem met zijn dochter weer naar de bovenwereld gaan.
Zag haar de arm en hand uitgestrekt houden, terwijl hij vertrok.
Met de witte en gouden energie ging zijn overleden vrouw door zijn zenuwen verbonden met zijn aderen.
Overal waren er blokkades.
Zijn schuldgvoel, dat hij was hertrouwd.
Hij had het oude willen herpakken.
Voort te zetten door een vervanging te trouwen.
“Hij heeft inderdaad een kopie van mijn moeder uiterlijk getrouwd, “zegt de vrouw.
Daarna begonnen we weer aan de reis naar de onderwereld.
Nu dalen ze rustig af en de cirkel draait om hem, zijn vrouw, zijn dochter en zoon heen.
De zoon die zoveel moeite heeft met het uiten en omgaan van emotie’s.
Ik krijg door, dat hij daar heel goed voor op moet passen.
Ik zie hun in hun jonge jaren.
Nu gaan ze samen naar de bovenwereld van de sjamaanse levensboom.
Ik zie een kleine stam. De bast is verrimpeld. Niet doorgegroeid.
Het verleden heeft hem klein gehouden. Gestopt te leven.
Ze neemt hem mee, trekt de bast omhoog maar stopt waar de takken beginnen.
Dat is de plaats waar hij nu zelf moet doorgaan.
Met de vrouw van zijn jonge kinderen.
De bladeren ontbreken.
Hij zal ze zelf moeten laten groeien.
Op de achtergrond zal de moeder en zijn geliefde vrouw altijd aanwezig zijn.
Alleen, nu is het de tijd dat hij doorgaat.
Zijn aderen laat stromen met levensenergie.
Ik zie het vaak.
Blokkades in de aderen met hoge bloeddruk als gevolg…ingehouden emotie’s…medicatie ten spijt…alleen energetisch is deze te bereiken…