De dood……..

Dood

 

We weten allemaal dat we ooit sterven, we weten alleen niet wanneer en hoe. En dat is maar goed ook. Sterven hoort net zo bij het leven als geboren worden.

In de westerse cultuur wordt sterven veelal gezien als het einde. Er is niets meer, het stopt. Mensen die geloven in de Hemel geloven dat ze ergens anders naar toe gaan. Mensen die nergens in geloven moeten naar mijn idee constant in angst leven. Angst dat het afgelopen is. Maar dat is mijn visie hier op. Als ik nergens in zou geloven zou ik waarschijnlijk ook bang zijn voor de grote leegte.

In andere culturen waar in re-incarnatie geloofd wordt gaat men heel anders om met het sterven en de dood. Zij weten dat het leven op aarde slechts een fase is en dat de Ziel na een tijd weer incarneert in een volgend leven.

 

In mijn praktijk krijg ik regelmatig mensen waarvan een dierbare op sterven ligt of pas gestorven is. Het is heel verschillend hoe de mensen daarmee omgaan. Iemand had foto’s gemaakt van de laatste momenten om dat moment van intense liefde vast te leggen. Dit kon niet volgens mensen in haar omgeving. Haar antwoord was dat we wel foto’s maken bij de geboorte, maar niet bij de dood, die net zo bij het leven hoort. Ik ben het daar volkomen mee eens.

Natuurlijk is er groot verdriet, we ervaren het overlijden van een ouder, partner, kind of geliefde als een groot verlies. Dat is ook goed, dat hoort ook zo. We nemen dit alles waar met onze menselijke zintuigen en onze menselijke emoties. Of je nu in re-incarnatie geloofd, of in de Hemel, het afscheid is altijd moeilijk.

Misschien zouden we het sterven meer moeten vieren in plaats van er bang voor te zijn.

Het is de eerste stap naar de wedergeboorte.

 

Maar als we het grotere geheel bezien kan ons dat helpen in het verwerken en om het een plek te geven. We horen vaak over kinderen die ziek zijn en komen te overlijden, of mensen die nog midden in het leven staan worden ziek en sterven. We vinden dit allemaal erg. Er wordt mij wel eens gevraagd waarom dit zo is, waarom een kind zo moet lijden en waarom de Ziel ervoor gekozen heeft om deze lijdensweg te volgen.

Voor de Ziel is een leven op aarde een klein gedeelte van zijn bestaan. Het is een les die geleerd moet worden. Voor de Ziel houdt het niet op na het overlijden van de persoon.

Het menselijk lichaam is als het ware alleen een medium waarmee de Ziel zich op aarde kan manifesteren. En als de les die geleerd moest worden geleerd is verlaat de Ziel het lichaam om verder te gaan.

Ik heb het wel eens vergeleken met een nieuwe auto kopen. Als je die na twee maanden total loss rijdt heb je een les geleerd en je gaat verder met weer een andere auto. Het kan ook zijn dat je tien jaar of langer met die auto doet. Zo is het ook met het leven.

 

Een ander onderdeel bij het sterven is euthanasie. Als het zover is dat iemand euthanasie wil ondergaan duurt het nog zeker drie weken voordat het zover is. Ook hal heb je dat van te voren al in je wilsbeschikking vermeld. Je moet dan ook geestelijk volledig toerekeningsvatbaar zijn. Is dit niet het geval wordt je (tegen je zin) in leven gehouden.

Ik heb ooit een discussie hierover gehad met een geestelijke. Die zei mij dat de mens niet voor God mag spelen door euthanasie toe te passen. Het is Gods hand die geeft en die neemt. Mijn antwoord hierop was dat het omgekeerd wel het geval is. Mensen worden vaak in leven gehouden met alle middelen die ter beschikking zijn, ondanks dat deze mensen lijden en het leven willen beëindigen.

 

Zonder alle ingrepen zouden ze al overleden zijn. Ik vroeg de geestelijke of dit niet hetzelfde was, het leven onnodig verlengen is in mijn ogen net zo goed voor God spelen.

 

Ik geloof in zelfbeschikking. Als ik moet leven als een kasplantje of met onmenselijke pijn wil ik er een eind aan kunnen maken wanneer ik het wil. Als iemand terminaal ziek is moet diegene ervoor kunnen kiezen op te gaan wanneer hij/zij het wil en op een manier die waardig is.

 

Het onderwerp sterven is nogal beladen, maar dankzij mijn werk als oa medium weet ik dat er meer is, dat het niet ophoudt na die laatste ademtocht.

Ik put er troost uit dat mijn leven een onderdeel is van een groter geheel en dat dit groter geheel onsterfelijk is. Als ik sterf zal ik ooit weer terugkeren.

 

Dit wil niet zeggen dat ik er nu al mee wil stoppen. Ook ik heb mijn menselijke kant in dit leven. Ik wil mijn kinderen en toekomstige kleinkinderen zien groeien in het leven. Ik wil nog vele mensen bijstaan in mijn praktijk. Ik heb nog vele plannen in dit leven. Maar ik ben niet bang voor het onbekende.

 

Frank