Column Miranda Custic Schellingerhout, sjamanisme

Vandaag heb ik weer een koppel op consult.
Leuk stel.
Zoekend naar het in het leven en naar zichzelf, maar vooral de weg naar zichzelf.
Los van het verleden.
Iedereen heeft een rugzak, maar die willen we allemaal zonder ballast mee kunnen nemen.
Ik had eerder een column over de man geschreven en hij vertelt mij, dat hij het best confronterend vond.
Alles klopte, maar het zo onder ogen met de details opnieuw te lezen was vooral betreft zijn kinderen emotioneel.
De man had het zo goed willen doen.
Zijn kinderen alle liefde, genegenheid en bescherming te geven die hij kon en toch waren ze beschadigd door buitenaf.
Hij gaf zichzelf de schuld. Had deze al jaren met zich mee gedragen en daardoor steeds een barriere opgetrokken om niemand echt dichtbij te laten komen.
Ook zijn huidige partener niet die rustig op hem zat te wachten.
De vrouw heeft een plezierige rustige en goedlachse energie. Ze is klaar om uit te vliegen.
Toch word ik naar haar partner getrokken en zie dat hij nog niet helemaal klaar is met zijn 6e chakra.
Ik kijk wat de geesten me aangeven waar ik op moet werken.
Ik voel zijn benen. Die staan voor mij voor de levensweg die je hebt moeten lopen. Er zit sterke kuitkramp in.
“Heeft hij nog problemen met zijn ex? ” vraagt zijn partner.
Wanneer ik dit hoor zie ik meteen zijn ex wazig maar te duidelijk toch nog op de achtergrond.
Niet dat hij er nog wat mee te maken heeft, maar wel emotioneel aan schade heeft aangericht.
Ook het verleden met zijn kinderen behoren erbij.
Ineens zie ik een long helemaal symboliscsh zwart worden.
Er wordt aangegeven, dat hij in twee delen leeft.
Een met zijn huidige partner en de ander is het gedeelte van het verleden.
Twee levens in een persoon.
Op deze manier kan hij niet door naar de toekomst. Vandaar dat hij bleef hangen in zijn 6e chakra.
Ik ga energetisch door zijn zwarte long en weer worden mijn benen zeer moe en pijnlijk.
De long staat voor verdriet. Dit kan ook echt longproblemen, ademnood, etc. geven.
Daarna voel ik de verbinding komen tussen de twee longen.
Het gaat borrelen op de borstkas.
Ik voel dat ik moet afdalen naar zijn hart om de verbinding te herstellen.
Hij opent even later zijn ogen en zegt, dat het lijkt alsof hij meer lucht heeft gekregen.
Ik laat hem door resoneren en ga naar zijn partner.
Zij is klaar om uit te vliegen vanuit de 7e chakra.
Vrijwel moeiteloos kan ik door naar de kruin.
Echter, bij het als het ware naar buiten gaan hapert ze.
Ik hoor, dat ze niet weg wilt vliegen zonder haar partner.
Ik verander koers en volg de wijzigingen die ik door krijg.
Beiden laat ik de handen vasthouden en de andere hand een stukje van elkaar vandaan houden.
Daarna stuur ik de energie in en om hun.
De rust keert in haar en nu kan ze zonder problemen door naar haar kroon chakra.
Toch is ze kritsich aan het kijken naar haar nest.
Ik vraag haar partner in zichzelf tegen haar te zeggen, dat hij bij haar is.
Daarna is haar nest klaar en heeft ze haar draai erop gevonden.
Vervolgens laat ik haar symbolisch als een adelaar gaan staan op haar kroon chakra.
Ik zie hoe de vleugels alle wind langs laat gaan.
Breed uitgespreid staat ze als een adelaar klaar.
Ik laat haar meteen wegvliegen.
Na een tijdje laat ik haar even rondcirkelen boven haar hoofd, maar ze vervolgt daarna meteen haar vlucht.
Als ze even later haar ogen open doet, is ze helemaal wazig.
Gelukkig kijkt ze me aan en vertelt hoe ze het ervaren heeft.
Daarna gaan we weer naar haar partner.
Hij gaat met moeite naar zijn 7e chakra.
Hij voelt als lood.
Weer moet ik naar zijn benen. Hij zakt zowat door zijn knieen.
De levensweg. Zo moe van het steeds maar doorlopen en doorgaan.
Vanuit zijn kroon chakra laat ik alles wegstromen uit lichaam en geest.
Weer door zijn longen en hart en nu naar zijn alvleesklier die helemaal klein en verkrampt eruit ziet.
Een teken, dat hij gewoon niets meer kon en wilde opnemen.
Ook de lever ziet er zo uit.
Na alles energetisch te hebben hersteld, gaat hij vanzelf naar zijn 7e chakra.
Zijn nest is echter te klein en hijzelf ook.
Weer zak ik af.
Ga door alle verkrampingen vanuit de energie van de kroon chakra.
Daarna zie ik hem groot op een groot nest zitten.
Meteen gaat hij staan op zijn nest.
Hij laat zijn vleugels wat hangen om wat oudzeer door de wind mee te laten nemen.
Daarna vliegt hij uit.
Toch ook bij hem voel ik dat ik verder moet gaan.
Ik laat hun nu beiden de handen vasthouden en laat ze samen uitvliegen met elkaar.
Mijn praktijk ruimte is gevuld met stilte.
Als ik wat later de sessie wil stoppen zie ik een gelukzalig gezicht van de vrouw.
Nee, ik laat ze beiden langer doorgaan.
Pas later ga ik stoppen.
De vrouw vertelt, dat ze het heel heftig heeft ervaren. Dat ze als het ware volkomen weg was, maar niet in de gaten had, todat ze de ogen open deed.
Ze knuffelen elkaar.
We praten nog wat over hoe het allemaal energetsich werkt en hoe het leven je zoveel aan kan doen psychisch, maar ook lichamelijk.
Waarom ik de richting meer ben opgegaan van de sjamaanse sessie’s.
Ik heb veel meegemaakt vanaf mijn jeugd in mijn leven.
Veel pijn van de mensen heb ik of mijn gezin zelf ondervonden.
De machteloosheid.
Dat anderen jouw kinderen pijn willen aandoen en je als ouder alles in het werk stelt om ze te beschermen, maar het toch niet kan tegenhouden.
Wat het met je doet als ouder. Wat het met je kind heeft gedaan.
Moet je rancune koesteren en uitvoeren?
Ik zeg altijd; een emotie is als een olievlek.
Het zit nooit op een plaats, maar zal je gehele karakter op dat moment beheersen.
We praten verder en vertel een stukje van mijn verleden.
De emotie van de man wordt sterker.
Hij herbeleeft een deel van zijn eigen pijn en frustratie door herkenning.
Op dat moment gaan mijn prikkels naar het verleden en aangezien ik een fotografisch geheugen heb, zie ik bepaalde situatie’s weer haarscherp voor ogen. Hoe, wie wat en waar.
Onze energieen kruisen elkaar. Het is even teveel van het goede. Voor beiden.
De herkenning. Het gevoel.
De vrouw zegt tegen haar partner te gaan; “Ze is moe. ik zie het aan haar ogen.”
Ze had gelijk. De sessie vergde veel van mij.
Twee mensen tegelijkertijd en dan de pijn en frustratie’s dubbel te voelen als het ware op dat moment.
“Jij bent je verleden nog niet kwijt, ” zegt de man tegen mij.
Jawel. Ik kan mijn verleden nog steeds zien. Kan er over praten, maar het voelt niet meer zoals het vroeger werd ervaren.
Ik vertel hem waarom ik de sjamaanse sessie’s graag doe.
De bezieling om geen mens meer de macht over jou te kunnen laten hebben.
Maar vooral; dat geen pijn van het verleden macht in je huidige emotie kan worden toegelaten.
Dat immers bepaalt anders steeds herhalend je levenspatroon en de reactie’s van anderen op jou.
Om de energie die we net goed hadden opgebouwd weer terug te krijgen en vast te houden, laat ik hun nu weer elkaar vasthouden en stuur weer de energie door hun heen.
Als ze even later de ogen opendoen, zie ik hun beiden met een gelukzalig gezicht zitten.
De spanningen zijn weg.
Het verleden zal verdwijnen.
Samen op naar een toekomst zonder deja vu’s…