Column Miranda Custic Schellingerhout

De hoogbejaarde vrouw verwelkomt mij met een lieve knuffel.
We kennen elkaar al ongeveer sinds mijn moeder is overleden.
In die tijd kwam ze met haar zieke partner, de liefde van haar leven.
Ooit begonnen om een kamer aan hem te verhuren en daarna elkaars hart aan elkaar verpand.
Echter twee culturen kruisden hun wegen…
Hij werd gedwongen van zijn familie uit het buitenland te trouwen met een door hun uitgekozen vrouw.
De jaren gingen voorbij en als echtpaar kreeg de man een aantal kinderen met zijn vrouw.
De liefde van zijn leven kon hij echter niet laten verbreken door de eis van zijn familie waar hij alleen plichtsgetrouw aan had voldaan.
Zijn grote liefde hielp hun zelfs met de opvoeding van de kinderen. Beschouwden ze als haar eigen kinderen en hoedde al die jaren over hun.
De slopende ziekte eiste het leven van zijn vrouw op.
De weg was vrij om nu in een wat modernere tijd samen door te gaan.
De man stelde het zijn grote liefde voor.
Echter weer kwam zijn familie uit het buitenland met de eis een door hun gekozen vrouw te huwen.
Uit respect voor hem, liet zijn grote liefde hem gaan.
Om hem geen problemen met zijn familie te geven.
Ook bij deze vrouw volgden een paar kinderen en weer was de Nederlandse vrouw een moeder voor zijn kinderen.
Nu sloeg het noodlot toe en eiste de ziekte zijn leven.
De sterke vrouw.
Zelfstandig, maar altijd zeer toegewijd.
Haar alles was ze kwijt.
De tweede keer, dat ze kwam om te channelen vergeet ik nooit meer.
Door alle verhalen die verschillende boeken en collega’s verkondigen, dat iemand maar een keer doorkomt en dat je iemand anders tegenhoudt om naar het licht te gaan, zat toch in mijn achterhoofd.
Stel dat hij nu niet door zou komen…ging er door mij heen.
Maar hij kwam door.
En zo is hij altijd door blijven komen.
Haar de warmte, de genegenheid, zijn aanwezigheid gevend en zijn leiding bleef haar levenspad aangeven.
De vrouw is streng gelovig en eigenlijk is mijn afdeling voor haar kerk best occult.
Alleen, sjamanisme is niet negatief occult.
De begeleiding op je levenspad door een overledene is ongelooflijk krachtig.
De jaren gaan voorbij.
Ze vroeg hoe het ging met haar zus.
Ik vroeg haar;” Wil je het echt weten?”
Ze zei ja.
“In begin mei gaan jullie nog op vakantie en eind mei krijgt ze een dodelijke hartstilstand.”
Ik schrok van mijn woorden.
Ik laat me altijd leiden wat de geesten me zeggen.
Ze ging weg en was blij, dat ik haar dit kon vertellen.
Eind mei werd ik gebeld…..ze waren begin mei op vakantie gegaan…eind mei had ze haar zus gebeld die niet opnam….een dodelijke hartstilstand…
In die tijd had ik nog niet zo in de gaten wat en hoe dingen die je doorkrijgt bij mensen binnenkomt.
Hoe ze ermee omgaan.
Totdat ik prive bepaalde dingen voorzag die mij behoorlijk raakte.
Nu wist ik hoe het was om aan de andere kant van mijn kamer te zitten.
Ik vroeg haar; ” Toen ik U dat vertelde, was u niet helemaal van de kaart of boos?”
“Nee, ik was blij dat ik het wist. Nu heb ik de maanden die we nog hadden zo goed mogelijk kunnen invullen en van elkaar kunnen genieten. Ik zou het niet fijn hebben gevonden als je niets had gezegd.”
Ik vond dat echt indrukwekkend, want al geziene is niet altijd even leuk.
Nu kwam ze en vertelde, dat haar oog ontsteking niet wegging.
Ik kreeg door om haar grote liefde in haar te laten gaan.
Ze voelde zijn warmte, zijn genegenheid.
Ik hoorde; “You remember me…” van Sting.
Ze zei; “Ik zie ons staan. Jong. Bij de golven van de zee…”
Een overweldigende emotie nam bezit van haar, maar tegelijkertijd ook van mezelf.
Ik zag haar vechten haar emotie te laten gaan…haar ogen…haar oogontsteking…hoorde ik van de geesten…de tranen moest ze eens echt laten vloeien…
Hierna laat ik haar de trance reis maken met haar grote liefde, afdalend naar hun verleden samen.
De wortel waar we in afdalen is in tweeen.
De ene staat voor hun samen, de ander voor zijn leven met de vrouwen die hij moest trouwen en waarbij hij kinderen heeft gekregen.
Ze heeft haar hele leven voor alle kinderen gezorgd.
Nu nog.
Ook voor de nu nog levende moeder die vooral de kennis van de Nederlandse taal niet machtig is.
Dankzij haar zijn alle kinderen goed terecht gekomen. Spreken ze de Nederlandse taal vloeiend. Noemen haar ook “mam”.
Echter, zij heeft zich altijd op een zijspoor gevoeld, terwijl hun liefde onvoorwaardelijk was.
Samen snijden ze de afgetakte wortel af en laat ik ze naar het heden gaan.
Ik zie in het voorbij gaan zijn overlijden.
Zijn kist is zwart.
Weer laat ik hun afdalen en stuur wit licht naar de zwarte kist.
De kist vult zich met wit licht en daarna vervolgen ze samen hun weg.
Hij met witlicht bij haar in het heden.
Het verleden is ze kwijt.
De onvoorwaardelijke liefde is er nu voor haar alleen.
Met een glans in haar ogen vertrekt ze en zegt:”Ik ga eerst maar eens even koffie drinken…”

2 gedachtes over “Column Miranda Custic Schellingerhout

Reacties zijn gesloten.