Column Miranda Custic Schellingerhout

Een echtpaar neemt plaats.

De een zit uiterst rechts, de ander uiterst links.

Ik vraag waar ik ze mee van dienst kan zijn. Een reading of een sjamaanse sessie.

De vrouw vertelt dat ze zichzelf kwijtgeraakt is en dat ze overdenkt haar huwelijk te beindigen.

De man zit er zowat angstig verkrampt bij.

Ik begin met haar.

Ik krijg een beeld dat ze zich niet kan hechten van binnen aan haar huis.

Dat geeft een soort viskom effect.

Je zwemt in jezelf.

Haar hoofd is een piekerende massa.

Zeg haar, dat ik zie dat ze zelfs in haar dromen piekert.

Haar man zit zwijgzaam te knikken.

Ze wilt weg. Bij een eerdere scheiding had ze zichzelf ook goed terug gevonden zei ze.

Nee, gedeeltelijk zeg ik.

Daardoor zit je nu weer zo.

Weggaan is vluchten. Ga eerst op zoek naar jezelf.

Ze had het vertrouwen in de mens verloren.

Ze had teveel gegeven. Teveel gepleased.

Raar is het, dat juist dit vriendelijke gedrag bij mensen het slechtste naar boven haalt en je dan als het ware afmaken.

Veel fysieke klachten had ze daardoor erbij gekregen.

Na het afronden van de sessie zie ik haar helemaal ontspannen zitten.

Een balast is van haar afgevallen.

Ik ga door met haar echtgenoot.

Ze hebben samen een dove dochter.

We praten over de problemen hiermee. Als geen ander weet ik hoe het is om vrijwel niets te horen.

Buiten gesloten te zijn. Niet meteen te kunnen reageren waardoor mensen je voor arrogant uitmaken, terwijl je ongelooflijk veel energie steekt om een ander te begrijpen.

Hoe vaak ik niet op de middelbare school met een onvoldoende naar mijn plaats werd gestuurd, omdat mijn lerares me niet goed kon horen.
Mijn ouders die me voor oost Indisch doof uitmaakte.

Het steeds maar weer inspannen om te horen. Laat dan maar krijg je dan. Hoorapparaten uit. Doei.

Leuk is dat ik als zeer slechthorende de lichaamstaal zie; armen over elkaar.
De taal die de normale mens ziet.

Achter de lichaamstaal zit de werkelijke mens.

Zeg hem; “Eigenlijk ben jij de dove…”

Waarom ik dit ineens zeg was me even een raadsel.

Ik ga door zijn systeem.

Zijn lever is helemaal verschrompeld.

Dit gaat van heel lang geleden.

Hij bevestigd dat hij het ook altijd erg koud heeft.

Ik ga verder, maar krijg door dat hij zijn dove dochter in zich moet laten gaan.

Ik zie zijn emotie’s niet, maar zijn vrouw wel want ik zit met mijn ogen dicht.

Hij geeft aan, dat hij veel verdriet en eenzaamheid voelt.

Ik voel een opgesloten gevoel, maar laat hem praten.

Mijn oren gaan kriebelen.

Later zegt hij, dat hij het liefst van de bank naar buiten had gerend, maar in de bank werd gedrukt.

Dat was het opgesloten gevoel van zijn dochter.

Het niet kunnen horen, maar ook niet kunnen uiten.

Daarna laat ik haar weer uit hem gaan.

Hij had zoveel angst om zijn dochter hoe het zal gaan in de toekomst.

Het gevoel dat hij geen dove dochter had, maar een verstandelijk gehandicapt kind overheerste, terwijl dat niet aan de orde was.

Het meisje had zoiets van; doei.

Dus sprak bijna niet.

Zijn gezicht heeft kleur gekregen.

Jullie zijn er nog niet, ga ik verder.

Ik laat ze beide hun handen vasthouden en daarna hun andere hand bijna tegen elkaar aanhouden.

Ik stuur de sjamaanse energie naar hun toe en in hun.

Nadien openen ze de ogen.

De man en vrouw zitten nu liefdevol tegen elkaar aan.

“Love and marriage…” hoor ik.

Als een bijna gescheiden man en vrouw kwamen ze binnen.

Liefdevol verlieten ze als echtpaar mijn praktijk..

2 gedachtes over “Column Miranda Custic Schellingerhout

Reacties zijn gesloten.