Ofscheid

Ofscheid

Ik goa zo geerne langs de riepe rogge.
En veur ze vot was, wo-k nog éénmaol zeen,
woer akkers rogge zich umhoge riegen,
in ’n oalen es, ik stunne stil’alleen’.
Het was nen wondemooien zachten oavend,
Het eane van nen lichten zommerdag.
Ik zag’de rogge as ne gollen dekken
dee uutespreid oaver den heuvel lag.
En lege zat de zun’as vuur te gleuien,
op éénmoal leut ze eren rossen glood
langs oaver al dee roggenakkers vleuien
Het was de leste glorie veur de dood.
’t Was of de zunne ’t ofscheidsfees wol vieren
met al dee rogge, dee gauw starven zol.
Ik drunk miej dronkend an dee warme wealde,
en toew, op éénmoa scheut ’t gemood miej vol.
Bezieden waan twee meaiers an ne binster
dee jummer weer nen arm vol greep en bun.
En wichter kwammen noa en zetten garven

Bron allesplat.nl
ikzag, det ’t eane doar alreeds begun.