Een bijzonder ontmoeting door Frank Prikanowski

Een bijzondere ontmoeting…

Regelmatig maak ik een trancereis om met de krachtdieren en spirithelpers te communiceren die mij helpen en bijstaan. De communicatie met deze helpers kan ook anders, maar ik vind een trancereis een prettige manier om in contact te treden met hen.
Een trancereis wordt ook wel eens vergeleken met een diepe meditatie. Je ervaart een verandering van bewustzijn. Om in zo een trance te komen wordt vaak gebruik gemaakt van een trom, hiermee wordt een bepaald ritme gespeeld dat je dieper in trance brengt.
Van tevoren zorg ik dat mijn ruimte gezuiverd is en dat ik een “heilige” werkruimte creëer.
(hoe dat gaat wil ik een volgende keer wel uit de doeken doen). Verder is het belangrijk dat ik niet gestoord kan worden door de telefoon of iets anders.

Onlangs heb ik weer eens een trancereis gemaakt en daarbij wel een heel bijzondere ontmoeting gehad.
Ik bevond mij aan het begin van mijn reis op een speciale plek, een plek die ik helemaal voor mijzelf gecreëerd heb en vanwaaruit mijn reizen altijd beginnen en waar ik weer terugkeer voordat ik weer in het dagelijkse leven terug kom. Op deze (spirituele) plek vind ik mijn rust en kan niemand mij storen. Op deze plek ontmoet ik ook vaak mijn helpers van gene zijde.
Terwijl ik daar was voelde ik mij totaal ontspannen en wachtte op een teken dat mij aan zou geven waar deze reis naar toe zou leiden. Soms komt er niets en ben ik gewoon in een relaxte toestand aanwezig. Ook dat is soms nodig om weer bij te tanken van de alledaagse stress.
Dit keer kwam er na een tijdje een gedaante op mij toe lopen. Het was een oude man, zijn leeftijd was moeilijk in te schatten. De man liep een beetje moeilijk, maar zijn blik was heel helder. Iets in deze man kwam mij meteen al bekend voor. Het was niet iemand van mijn familie die overleden was. Deze man voelde mij zeer vertrouwd aan en zijn blik ging diep tot in mijn ziel.
Ik wist meteen dat deze oude man mij wellicht beter kende dan ikzelf deed. Met een diepe zucht kwam de man naast mij in het gras zitten. “mijn rug is niet meer wat ie was” sprak hij met een stem die iets in mij los maakte. “daar heb ik nou al bijna m’n hele leven last van, maar als dat alles is…” ging de oude man verder. “Maar dat hoef ik jou niet te vertellen, jij voelt hetzelfde” sprak hij vervolgens.
Het was alsof ik deze man al mijn hele leven kende, het was heel vertrouwd, maar ik kon mij niet herinneren dat deze oude man al eerder aan mij verschenen was. Ik vroeg hem wie hij was en waarom hij bij mij was gekomen.
Hij sloeg een arm rond mijn schouders en zei “wie ik ben wordt nog wel duidelijk, ik ben gekomen om je mee te nemen op een reis”.

Meteen nadat hij deze woorden gesproken had bevonden we ons op een heel andere plek. Ik stond midden in de woonkamer van mijn opa en oma, lang geleden. Ik zag mijzelf als klein jochie van een jaar of zes. Ik had mijn handen op het hoofd van mijn opa liggen die op de bank lag. “kijk, daar is het mee begonnen. Je nam als kind al de hoofdpijn van je opa weg” zei de oude man. Dit was inderdaad een van mijn eerste herinneringen aan de helende gave die ik heb. Ik zag in de ogen van de jongere ik een blik die veel ouder was dan ik toen was (en nu ben). Mijn jongere ik nam zijn handen van het hoofd van mijn opa en die zette mij op zijn nek en danste de tafel rond, zoals hij dat al zo vaak met mij gedaan had. Net toen ik iets wilde zeggen tegen de oude man waren we op een andere plek. Ik zag mijzelf als een jonge man van rond de twintig. Ik was aan het bemiddelen tussen twee vrienden van mij die een onenigheid hadden.
En weer waren we ergens anders, ik zag de dag dat mijn nichtje begraven was, de geboorte van mijn kinderen en ook de fietsster die ik onder mijn vrachtwagen gehad heb.
Het was een emotionele reis en een weerzien met sommige mensen die niet meer in mijn leven waren, maar wel in mijn gedachten.

We gingen eigenlijk mijn hele leven langs en ieder moment dat ik zag had een bijzondere betekenis voor mij.
Tot we op een plek kwamen die op het eerste moment erg verwarrend over kwam. We stonden op een punt waar wel honderden wegen en paden vertrokken, in alle richtingen
en in diverse dimensies.

Na dat beeld waren we weer terug op mijn speciale plek. Ik vroeg de oude man wat de bedoeling was van deze reis. “Ik heb je jouw verleden laten zien en wat je daar voor veel mensen betekend hebt. Ik voel de twijfel die de laatste tijd weer in je opkomt en wil je laten zien dat je je gaves goed kunt inzetten voor je medemens. De laatste plek was om je te laten zien dat je toekomst vele richtingen op kan, op elk moment in je leven kies je een richting. Wat ik je wil laten zien is dat welke richting je ook kiest, als je leeft naar je principes en je krachten goed gebruikt altijd alles goed is.”
Het klopte inderdaad, alle momenten die ik weer terug gezien had waren momenten dat ik, bewust of niet, anderen met mijn gaves geholpen had (vaker onbewust dan bewust) en mijn gevoel zei mij dat ik niet moet twijfelen aan deze gaves.

De oude man stond met een kreun op en wilde vertrekken. Ik hield hem nog even tegen en vroeg wie hij was. Zijn antwoord was voor mij een verassing.
“Als je over een jaartje of dertig in de spiegel kijkt zul je mij herkennen” was zijn antwoord en grinnikend liep hij weg.

Ik had een ontmoeting gehad met mijzelf…..
Mijn oudere ik was gekomen om mij mijn pad te laten zien.
Deze ervaring was voor mij wel heel bijzonder. Ik had allerlei helpers verwacht, maar niet dat ik mijzelf zou meenemen op een reis door de tijd.

Een bijzondere ontmoeting…

Frank

2 gedachtes over “Een bijzonder ontmoeting door Frank Prikanowski

Reacties zijn gesloten.