Miranda Custic Schellingerhout, column sjamanisme

Het vriest dat het kraakt buiten…

De warme groet van een oude bekende maakt veel goed.

We hebben elkaar al jaren niet meer gezien, maar weten geen van beide meer hoe lang die tijd eigenlijk is.

Beiden zijn we op een pad van geen tijd meer gekomen.

Een vrouw die veel overlappende aspecten van het leven, bezieling, spirituele eenzaamheid en toch de oneindige kracht door te gaan zonder steun van anderen.

Ook zij is al lang getrouwd met een pure wetenschapper.
Net als ik.

Echtgenotes die lijnrecht tegenover het spirituele staan.

Geen God of geest te zien, dus die bestaan niet.

Getrouwd zijn met zo’n persoon is voor spirituele mensen niet makkelijk.

Ik spreek vanuit eigen ervaring, maar ook vanuit de ervaring van klanten.

De benadering van het zijn in het leven, de zin van het leven, bovenal het ervaren van het leven zelf.

Is totaal anders.

Als spiritueel persoon moet je de tegenpool alles als het ware op een dienblad aangeven en dan nog kijken ze je aan of je een niet begrijpende taal spreekt.

Ik was blij, dat mijn wetenschapper toch instemde maanden geleden om een sessie te doen.

Het heeft ons leven als gezin verrijkt.

Pa en echtgenoot heeft zich aangesloten in de garde van de spirituelen in huis.
Niet dat hij er meteen een zal worden, maar hij staat er nu meer open voor.
Ontvangt zelfs.

Deze vrouw kamt nog steeds met haar wetenschapper.

Boosheid, frustratie en onbegrip en het liefst weglopen zijn de duidelijke kenmerken die ik nu ook weer zie.

Eens ben je klaar met het eeuwige alles uitleggen.

We praten over onze jongens.
Die van haar zijn ouder dan de mijne, maar ook daar het overlappende.

Door hun combi die veel lijkt op mijn thuis combi, hebben we beide kinderen waarvan er een spiritueel is en de ander met een been in het spirituele en met de andere in de wetenschappers wereld staat.

Voor de laatst genoemden het moeilijkst.

Wanneer neemt intuitie of ratio het over.
Vaak voor hun een innerlijk gevecht.

Beter vol de een of vol het ander.
Dan weet je wat je bent en waar je aan toe bent.

Ik ga de sessie met haar beginnen en zie dat haar hoofd vol zit.

Vol met watten. Het is genoeg.
Er kan niets meer bij.

Afzakkend naar haar keel krijg ik een droge keel.

Ik krijg een beeld, dat ze loopt in de woestijn.
Geen water dat helpt om haar te laten praten.
Ze blijft opgedroogt.

Ze is uitgesproken. Heeft geen zin meer om verder in discussie te gaan.

Haarzelf aan een ander uit te leggen.

Bij haar alvleesklier aangekomen zie ik een lang uitgerekte spons.

Volkomen opgedroogd.
Verhard door verdroging.

Verdriet, boosheid die niets meer opneemt.

Ze heeft daardoor ook veel exceem.
Een typische kwaal van dit orgaan.

Ik kijk verder en zie, dat ze een leven lang heeft gelopen met een lang been met een maat grotere schoen dan de ander.

Dat geeft een onevenwichtigheid in jezelf.

Ze heeft zich een leven lang aangepast aan de wetenschapper.

Dat gedeelte was groter gegroeid, maar haar ware ik was een maatje kleiner gebleven.

Dit kan zelfs fysiek klachten geven in de onderrug en bekken.

Het is mooi geweest.

Haar taak is volbracht als moeder.

Mooie jongens heeft ze op de wereld gezet en begeleidt.

Zichzelf daardoor ingeleverd.

Voorbij gegaan aan haar ware ik.

Haar zijn.

Het is nu tijd, dat ze haar leven gaat leiden.

Ze beseft nu, dat door zich een life time aan te passen aan haar wetenschapper, ze de zin van haar ware leven was kwijtgeraakt.

Ze was op zoektocht gegaan, terwijl deze als het ware om de hoek lag te wachten.

Het moment, dat ze haar kinderen durfde los te laten en te kiezen voor haarzelf.

Weglopen is vluchten….de weg vinden is de weg vinden in jezelf…

Een gedachte over “Miranda Custic Schellingerhout, column sjamanisme

  1. leven met een wetenschapper is zeker mogelijk enkel dan een keiharde afpraak maken ieder zijn eigen werk en niet erover praten met elkaar. verder zal het hogere je wel begeleiden daar waar het nodig is ik heb vaak het gevoel gehad hier op deze splitsing moet je de andere tak nemen en heeft steeds geklopt dat is ook een deel het vertrouwen erin, en ja het is nu eenmaal een rotte harde wereld die na wereldoorlog 2 ontstaan is maar de kering is bezig laten we bezig blijven de mensen te helpen om innerlijk hun weg te vinden terug naar hun natuurlijke staat.
    in licht liefde en vrede

Reacties zijn gesloten.