Column Miranda Custic Schellingerhout, sjamanisme het Ultieme bestaat niet!

Nerveus neemt de kleine vrouw plaats.

“Ik eh, weet eigenlijk niet wat ik wil. Ik heb je website gelezen en zag dat je veel kan, maar wat ik wil weet ik niet.”

Ik ga haarzelf scannen.

Het lijkt alsof ik niet tot haar door kan dringen.
Dat er een afsluiting is.

Ik scan verder.

Waarom die onbereikbaarheid.

Ik krijg een beeld, dat ze op een ijsschots dobbert en zoekt waar de aansluiting is die passend is om aansluiting te krijgen.

Dit staat voor eenzaamheid en onbegrip.

De ijsschots hebben ze van boven weer even aardig symbolisch doorgegeven.
Het vriest dat het kraakt en de sneeuw ligt met centimeters op straat.

Toch blijf ik die onbereikbaarheid voelen.

Zie hoe de vrouw heel sterk bijna in een soort mars tempo haar levensweg heeft gelopen.

Ze heeft nu wel heel erg genoeg van die weg en vooral van de manier dat ze de weg heeft moeten belopen.

Ze is al aardig op leeftijd, maar ziet er nog zeer goed uit.

Mooie gezichtsuitdrukking, alleen veel te nerveus.

Ik zie weer een beeld, dat ze nooit zichzelf heeft kunnen zijn.
Zich altijd heeft aangepast.

Daarom het afgesloten gevoel.

Daarom de ijsschots.

Ze heeft jaren geleden de gevreesde ziekte gehad en is er bovenop gekomen.

Wel heeft de ziekte geestelijk bij haar sporen achter gelaten.

Ik ga met de sjamaanse energie door haar hormonen en lymfebanen.

Haar lever is symbolisch opgezet door frustratie.

Haar keel vertoont vele ringen zoals ergens in de wereld vrouwen steeds meer halsringen krijgen om hun nek uit te rekken.

Hier staat dit symbolisch dat ze steeds weer haar mond dicht hield.

De vele ringen stonden voor vele jaren.

Ook voelde ik veel verkramping in haar gehele lichaam en geest.

Ook wederom door jaren van aanpassing.

Haar 7e chakra ontving al veel energie van vooral anderen.

Ze vertelde me, dat ze al heel lang was getrouwd.

Meteen kreeg ik een beeld, dat haar partner heel erg tegen haar aanhing en dat ze daar absoluut geen zin meer in had.
Hem steeds het liefst wegduwde.

Ze vervolgde, dat ze baalde dat door te jong trouwen, te veel vanuit de oude generatie geleefd te zijn.

Nu nog steeds bij haar echtgenoot was, die zijn mond vrijwel nooit open deed.

Communicatie is het belangrijkste in het leven.

Geen reactie komt vele malen als desinteresse bij de ander binnen.

Haat komt als je niet uitkijkt om de hoek kijken in zo’n relatie.

Weglopen en alleen verder gaan ook.

Alleen is dat een optie?

Is dat de oplossing?

In mijn praktijk zie ik vaak alleenstaande moeders.

Na de scheiding zijn velen er niet beter op geworden.

Waarom?

….ze liepen weg van de man die geen interactie meer gaf…maar ze liepen eigenlijk weg, voordat ze zichzelf hadden terug hervonden.

Trouwen, kinderen krijgen.

Zeker trouwen op jonge leeftijd geeft een nooit echt volwassen worden als resultaat.

Langzaamaan, in het huwelijk komt de persoon, vooral de vrouw tot bloei.

De energie van het nest van de ouders is daarna het nest van haar en haar man geworden.

De man blijft veelal stil staan en groeit niet mee met de vrouw.

Resultaat dat de echtscheiding merendeels door de vrouw wordt aangevraagd.

De vrouw is volwassen geworden.

Je zou het bijna kunnen gaan vergelijken met kinderen die het huis uitvliegen.

Jammer dat de man vaak er zo passief bij blijft zitten.

Wat meer interesse en het leven kan samen nog lang leuk zijn.

Ieder met een deel eigen invulling.

Soms met een serene gezamelijke invulling.

Deze vrouw is er nog niet.

De boosheid en frustratie zal ze eerst moeten leren loslaten en de weg naar zichzelf vinden.

Ze denkt dat de jeugd het van tegenwoordig een stuk makkelijker heeft.

Nee, de jeugd wordt vaak niet met goede inzicht communicatie grootgebracht.

Pa en ma werken allebei.

Zijn te moe.
Hebben geen zin.

Dan nog alle verplichtingen erbij.

De jeugd trekt de stekker veel sneller uit een relatie, omdat ze verwachten dat een ander hun wel het ultieme kan geven.

Het ultieme bestaat niet…