Column Miranda Custic Schellingerhout, sjamanisme

Een lange man met een bleek gezicht geeft me een stevige hand.

Zo stevig zijn handdruk is, zo zwak zie ik al zijn gemoedstoestand.

Hij heeft zware kuren achter de rug voor keelkanker.

Een ernstige soort die alleen bij sterke drinkers en rokers voorkomt.

Laat de man al 20 jaar niet roken en heel miniem drinken.

Weer een staaltje wat heeft de geest het lichaam aangedaan.

Ik voel veel warmte bij de man. In de vorm van een innerlijk warme man.

Veel genegenheid.
Jegens anderen.

Zie dat de man veel in zijn hoofd zit.
Veel filosofeert.

Als kind was ik al gek op filosofie en psychologie.
Het triggert me.

In ben wel benieuwd waarom deze vorm van de ziekte op hem vat had gekregen en kom uit op een leven niet zichzelf kunnen uitspreken.

Zijn lever is symbolisch te klein door ingehouden frustratie.

Meteen blokkeert zijn stem.

Een leven lang heeft hij de weg naar zichzelf gezocht.

Het pad van de eenzaamheid was hem bijna fataal geworden.

Het onbegrip.

Geen aansluiting.

Ik zie een beeld, dat hij als het ware in een bioscoopstoel zit en naar een heel groot zwart scherm kijkt.

Zo ziet hij zijn toekomst.

Ik laat de energie door zijn lymfebanen en bloedvaten gaan met wit licht.

Om hem de verschoning en nieuwe levensenergie te geven.

Opnieuw ga ik door zijn gehele systeem heen.

Zijn stem voelt beter.

Zijn gezicht heeft kleur.

Zijn ogen staan helder.

Hij had al zin om aan het nieuwe leven te beginnen.

Nu vanuit een filosofisch los bewustzijn…