Column Miranda Custic-Schellingerhout, coaching en Sjamanisme

Vandaag had ik een bijzonder consult.

De vrouw in kwestie ken ik al enige jaren.

Bij haar zijn de paranormale gaves steeds sterker geworden.

Het delen van haar gevoel en zien was een leerproces die bijzondere beelden met zich meebracht.

Het had nog wat voeten in de aarde om het voor haarzelf en haar omgeving zich te laten accepteren.

Als het proces eenmaal in gang is gezet is er geen houden meer aan.

De kosmos bepaalt.

De snelheid varieert echter naar gelang de energie van de persoon en wanneer deze klaar is voor het volledige zien en voelen.

Dan nog vergt dit een aardige tijd in het leerproces.

Ze had zich de afgelopen jaren psychisch heel sterk gemaakt.

Los kunnen maken van oude patronen en angsten.

Nu echter was ze emotioneel.

Haar moeder had een paar weken geleden een infarct gehad.

Voor haar familie iets van; ze komt er wel overheen.

Echter, tijdens een van onze sessie’s een tijd geleden zagen we dat haar overlijden dichtbij kwam.

Wat moet een mens met zulke informatie?

Waarom geeft de kosmos dat die keer door? En keren door…

Om ons voor te bereiden op wat komen gaat?

De pijn op het moment is er niet minder om vertelt ze mij.

Het verschil zit hem erin, dat ze zich heeft kunnen voorbereiden door de kosmos.

Natuurlijk is er daar de intense emotie, maar ze weet ook dat het goed zal zijn de plek waar haar moeder naar toe zal gaan…naar haar vader…ze de tijd heeft gehad om eerlijk en oprecht afscheid van haar te kunnen hebben genomen daar ze nu niet meer aanspreekbaar is….een gemis waar haar directe familie vast later last van zal krijgen.

Ik kreeg een beeld van een vrouw die wel liep, maar zonder hoofd.

Zag dat het infarct een zware is geweest.

De tunnel zag ik….ze stond in de tunnel in het begin.

Daarop liet ik haar moeder in haar gaan tijdens de sessie, zodat ze zelf kon ervaren hoe haar moeder zich zou voelen en of ze wat te zeggen had.

Er kwam echter niets door.

Niet bij haar.

Niet bij mij.

Haar moeder is eigenlijk al uit haar geest…