Column Miranda Custic Schellingerhout sjamanisme

Een lange man komt op consult.

Een open blik met vriendelijke ogen zeggen mij gedag.

Bij aanvang van de sessie kwam er niet veel ernstigs door.

Alleen dat deze man heel graag bij zichzelf wilde komen.

Vreemd.

Er was iets, maar ik kon er niet meteen bij komen.

Wel voelde ik een traan achter mijn ogen, maar dit werd afgesloten.

De man droeg een verdriet bij zich die hij zorgvuldig afsloot.

Hoofdzaak was voor hem om geheel bij zichzelf te komen.
Vandaar de blokkade’s op de rest.

Ik zag dat de lever symbolisch te klein was door ingehouden frustratie’s.

Ik ging door met de sessie en liet hem bij zichzelf komen.

Zei hem, dat ik voelde dat hij in het leven stond van los van al, maar dat er een traan zat wat duidde op een afgesloten verdriet.

De sympathieke rustige ogen begonnen nu te tranen.

Hij had een zwaar motorongeluk gehad vertelde hij.

Meteen zag ik, dat het kantje bord is geweest en dat hij de tunnel, een bijna dood ervaring had meegemaakt.

Hij bevestigde dit.

Ik zag twee paar handen met ringen tussen hem en zijn vriendin.

Alleen de handen waren niet met elkaar verbonden.

Ik “hoorde”dat ze blijkbaar voor zijn ongeluk een verbintenis hadden en samen door wilde gaan, maar door het ongeluk dit was verbroken.
Alleen, de handen en de ringen waren nog steeds zichtbaar dus dat betekent dat het een kwestie is om elkaars handen vast te kunnen pakken.

De man knikte.

Ik ging verder kijken en zag, dat het van hem afkwam.

Hij was bang voor de toekomst.

Hij wilde dolgraag een gezin met kinderen, maar was bang dat als er weer een ongeluk zou gebeuren zijn kindferen geen vader zouden hebben.

Wederom knikte hij na mijn woorden.

Het ongeluk had hem onze sterfelijkheid laten voelen.

De bijna dood ervaring had hem de zin van het leven laten zoeken.

De kosmos had hem de weg gebracht om de hand voor de toekomst te durven aanvaarden….