Column Miranda Custic Schellingerhout, Sjamanisme en coaching

Vandaag voel ik me moe.
Lijk ik helemaal leeggetrokken te zijn voordat ik nog aan de sessie’s moet beginnen.

Geen goed teken…dat betekent dat ik al aan het “opvangen” ben terwijl er nog niemand in mijn praktijkruimte zit.

Iets te vroeg komt de vrouw binnen gelopen.
Ze wordt begeleid door een goede vriendin van haar die haar ook heeft gebracht.

Zorgzaam neemt ze de leiding in het geheel.

Ze weet als geen ander hoe het was om op de bodem te zitten, alleen is dit een andere energie.

Dit heet een zware depressie.

Vandaar dat ik al helemaal moe was voordat ik begon..

Ik word overmeesterd door een hele zware energie.

Ik krijg meteen een beeld, dat de vrouw aan de rand van de afgrond staat.
Van zelfmoord.

Als ik opkijk zie ik een gezicht getekend door het leven.
Hoe de vrouw nu in het leven staat.
Levensmoe.

Ik ga met mijn ogen dicht en zie dat de vrouw jaren als een hond buiten voor haar huis heeft gelegen aan een halsband.
Wakend opdat niets iemand in haar huis hun zou aandoen, maar de warmte van het huis heeft ze niet meegekregen.
Ze lag immers in de kou buiten.

Haar hoofd was een groot elektrisch veld waar alle draden door elkaar heen liepen.
Dat geeft emotionele kortsluiting.

Ik zakte af naar haar lever die symbolisch op klappen stond.

De boosheid en frustratie had ze al die jaren en nog in zich gehouden.

Haar alvleesklier volgde.
Ik werd zo misselijk, dat ik even moest wachten om door te kunnen gaan.

Symbolisch was de alvleesklier helemaal dik, breed en compleet bebloed.

Diepe emotionele verdriet.

Weer kwam de golf van misselijkheid, maar ook van walging naar boven.

Daarna werd ik geleid naar haar hart.
Deze lag helemaal open alsof iemand de huid er vanaf had getrokken.

Ze probeerde zicht te verstoppen in haar hart.

Dat doen mensen als ze zich niet emotioneel kwetsbaar willen opstellen, maar als alles zo open is, kan je je niet verbergen.

Alles komt dan als een gapende open wond naar binnen.

Het duizelt me een beetje.

Mijn eigen systeem lijkt behoorlijk mee te gaan in de emotie van de vrouw.

Deze sessie is heftig.
Ook eigenlijk op dit moment te heftig binnenkomend voor mij.

Ik probeer mezelf te resetten als het ware en ga door.

Ik laat haar terugkomen in haar energie, waarna de mijne ook beter gaat stromen.

Haar kracht komt langzaamaan terug.

De wil van het leven voel ik langzaamaan terugstromen…ze had het bijna opgegeven….bijna was het te laat…

Een uitval waardoor ik tijd had voor haar vandaag, heeft haar de mogelijkheid gegeven om waarschijnlijk net op tijd te zijn…voor het nieuwe leven…

Een gedachte over “Column Miranda Custic Schellingerhout, Sjamanisme en coaching

Reacties zijn gesloten.