Column Miranda Custic Schellingerhout, sjamanisme

Een vrolijke jongeman zit tegenover me.

Hij lacht steeds van oor tot oor.

Mensen die zo vrolijk zijn, hebben vaak een groot innerlijk verdriet.

Net als de grote komedie spelers….zo leuk voor een ander, zo somber voor en in zichzelf.

Een afleider die helaas veel mensen op het verkeerde been zet, omdat als er echt iets aan de hand is, je te laat bent…

Het klikt meteen.

Ik hou van mensen die veel en vrolijk praten al kijk ik dwars door hun heen.

Op het oog lijkt hij jong en onbevangen, maar het tegendeel is helaas waar.

Ik ga hem eerst zelf scannen en begin daarna de sessie.

Ik krijg een beeld van iemand die woont in een groot huis, maar in een kamer, dat en als een aanhangsel lijkt te zijn en ook nog eens aardig donker.

Ik krijg door, dat hij wel bij een gezin hoorde, maar niet werd geaccepteerd om wie hij was.

De donkere kamer stond voor zijn innerlijk.
De donkerte, het sombere in zichzelf.

Zo zie je hoe uiterlijk en innerlijk ongelooflijk van elkaar kunnen verschillen.

Flamboyant kwam hij mijn kamer in.
Brede lach…maar wie is hijzelf…

Ik zie, dat hij zichzelf is kwijtgeraakt.

Al lang geleden.

Ik voel maagklachten, maar die lijken energetisch.

“Ja. “zei hij, “Ik heb al jaren vreselijke maagklachten.”

De maagklachten komen als dolksteken naar binnen…..,dat betekent dat hij nooit zichzelf heeft kunnen zijn.

Zijn 6e chakra komt steeds heel sterk op.

Deze jongeman heeft zich een life time niet zichzelf kunnen zijn.

Zijn vrolijkheid.
Zijn onbevangenheid steken me aan.

Heerlijk zulke mensen.

Full of live ondanks hun tegenslagen….maar….door hoe ze in het leven staan cijferen zichzelf helemaal weg.

Hij vertelde me, dat hij op mannen valt.
Het verbaast me niets.

Ik vind het woord homo zo degenererent.

Deze mensen zijn vaak zo veel leuker dan de hetero mens.

Net alsof ze weten wat het leven echt leven is.

Genieten van het leven zoals het komt.
Zich aanpassen zonder morren, zonder agressie.

Daar kan menig hetero een goede les van leren.

We gaan door…hij vertelt, dat hij van zijn moeder is weggehaalt en met zijn vader naar Nederland is gekomen.

Zijn vader heeft hem daarna gedumpt bij zijn tante.

Ik zeg hem; je voelt als geadopteerd…..wegggeven….

Zijn lach verdwijnt…ik zie dat hij in zichzelf keert…in zichzelf voelt…

‘Ja , “zegt hij, ‘Zo zou je het kunnen benoemen…., ik heb geleerd om heel vroeg al op mezelf aangwezen te zijn.”

Toen zijn ouders er achter kwamen, dat hij op hetzelfde geslacht viel, hebben ze alles uit de kast gehaald om hem te genezen.
“Genezers”erbij gehaald…

Van mijn geloofdsachtergrond weet ik, dat WE zo geprogrammeerd worden…..maar…wie zijn wij om iemand in een keurslijf te duwen?

Iemand zou hem wel genezen….
Het feit dat “iemand “dat zegt….,niemand is er om iemand te oordelen, te veroordelen, te beoordelen….daar zijn we vrij in….

Als ouder kunnen we op een bepaalde leeftijd alleen maar inzichten geven…lichtelijk richting aangeven, maar de uiteindelijke richting bepaalt de persoon zelf…

Ik kreeg een beeld, dat hij behoorlijk in de clinch had gelegen met zijn moeder, maar daarna een beeld dat hij zich weer koesterde in haar baarmoeder.

Ik zag hem in een te klein hart…als een kleine jongen, bijna niet passend in het kleine symbolische hart.

Hij was nooit volwassen kunnen worden, omdat hij zich anders had gevoeld.

Liefde voor zijn eigen geslacht wat niet werd geaccepteerd.

Daardoor had hij niemand toegelaten.

Had zichzelf opgesloten in zijn eigen te kleine hart.

De druk naar zijn kern nam toen.
Hij kreeg het behoorlijk benauwd op zijn borst.

Mooi is dat, als dat al tijdens de sessie gebeurt.

Dat betekent, dat de energie sterk aan het stromen is en hij op weg is naar zichzelf.
Naar de bron van zichzelf….

Houden van zichzelf….

Ik kreeg een beeld, dat hij weer in de baarmoeder van zijn moeder zat….gekoesterd worden als een kleine jongen…om zichzelf…om wie hij is…en niet om wie hij moest zijn…

Ineens hoorde ik en song; “Even it’s donker than december…”

Weet niet zo snel van wie het is, maar het gaat symbolisch om; YOU AND ME…

Hij beaamde, dat hij een vriend heeft waar hij gek op is, maar dat hij bijna er niet voor durfte uit te komen.
Ook niet aan te hechten.

De geesten gaven hem niet voor niets deze song door…hij gaat samen door met deze man, met of zonder toestemming van een ander…

Hij gaat nu eindelijk zijn leven leiden, zoals hij wilt leven.

Niet meer aanpassend aan het ideaal beeld van anderen….maar zichzelf zijn…en laten we eerlijk zijn…dat is pas het ideaal…het ultieme…het zijn….