Miranda Custic Schellingerhout, column Sjamanisme

Een vrouw gaat tegenover me zitten.

Het is een vreemd iets.
Ik zie twee gezichten in deze vrouw als 1 persoon.

Ene kant zie ik een vrije jonge vrouw, maar de andere kant zie ik een beeld van een oudere vrouw. Alsof ze al tegen de tachtig loopt.

Ik zie een fragment van een film met Oprah Winfrey. Waar mensen ouder worden gemaakt, terwijl ze nog jong zijn.

Ik ga door haar energie. Ze straalt een enorme kou uit.
Vreemd, waar komt dat vandaan.
Vervolgens word ik van binnen en van buiten ijskoud.

Ik loop naar de verwarmings thermostaat om te kijken hoe hoog de verwarming staat.
Het is buiten erg guur dus zou daaraan kunnen liggen.

Dit voelde echt niet aangenaam. Kreeg mezelf met geen mogelijkheid warm.

Ik zet de verwarming wat hoger, maar de kou blijft in mijn lichaam zitten. i
Ik versteen er zowat van.

Ik zak verder door haar lichaam energetisch en zie ineens, dat haar lever symbolisch buiten haar lichaam bungelt.

Huh…wat doet die daar?
Leek alsof de lever een enorme trap had gehad en het lichaam was uitgetrapt.

De lever geeft vaak vanuit frustratie/ boosheid klachten.

Ik kijk en voel verder.
Nu wordt mijn lichaam zelfs nog kouder dan het al is.

Ik kom bij haar keel en zie, dat ze een mes op haar keel heeft gezet gekregen.

Ik wacht af wat ze me van boven aangeven…is het symbolisch bedoelt of een echte bedreiging.
Ik krijg door een bedreiging en voel daarna weer heel sterk de lever.

Haar lichaam is zwaar verkrampt.

Daarna hoor ik; altijd is kortjakje ziek, midden in de week maar zondags niet.

Hmm…ik vraag haar hoe zit dat. Ik hoor dit liedje, dat betekent dat je voor iemand hebt gezorgd die best voor zichzelf had kunnen zorgen.

Ze beaamt, dat ze voor iemand langdurig had gezorgd die zelf dochters had die voor haar hadden kunnen zorgen.

Ik laat de lever weer energetisch plaats nemen in haar lichaam.
Wonderlijk hoe het voelt.

Beide voelen we hoe de lever zich een plaats verschaft op de plek waar die had moeten zitten.
De organen worden ter plekke geschud…..en de warmte gaat stromen in haar handen en voeten….de kou verdwijnt in en rondom haar….en gelukkig bij mij ook.

Twee stralende verjongde ogen kijken me aan…ik krijg het warm fluistert ze en kijkt me dankbaar aan.

De oude look, de oude helft heeft nu plaats gemaakt voor de vrouw die ze in werkelijkheid is.

We zijn er echter nog niet.

Voel nog steeds innerlijke pijn bij haar en ze begint over haar zoon.

Hij gedraagt zich niet al te best en had recent weer het nodige op zijn hals gehaald.

Als een liefdevolle toegewijde moeder wilde ze hem beschermen en hem een traject insturen waarvan zij dacht, dat dat het beste voor hem zou zijn.
Om zijn gedrag te laten verbeteren.

Ik zag eerlijk gezegd hierna andere beelden….dan is ze verder van huis…

Sprak het ook aan haar uit….ze zat er al over in dubio…mooi hoe haar intuitie al de dagen ervoor aan het werk was geweest om haar te overtuigen het niet te doen.

Ik had nog wat tijd over dus liet haar zoon in haar gaan.

Ze moest zelf ervaren hoe haar zoon zich voelde…..;”Mama…help me….”

Mooi hoe mensen die een ander in zich hebben op dat moment even kunnen opkijken, praten, maar met de ooguitdrukking van de ander die in hun zit.

Als slechthorende ben ik getraind op lichaamstaal.
Zie de nuances meteen.

Ik ging hem behandelen via haar.

Zag een hart waar de bloed aan alle kanten uit spoot.

Toch was het hart gevuld, maar bleef spuiten.

Dat komt van diepe pijn. En toch maar doorgaan.
Jezelf oppompen.
Gaat allemaal ten koste van je eigen positieve energie.

Ik doe de beschermlaag om hem heen.
Hij werkt tegen.

Vertrouwt het niet.

“Precies zoals hij is, hij vertouwt niemand”, zegt ze.

Ik laat hem weer uit haar gaan.

Ze kijkt me liefdevol aan.

Het feit, dat haar gevoel al wist wat ze moest doen, maar waar ze bijna niet naar luisterde…

Ze geeft me een knuffel…en een warm persoon verlaat mijn huis…