Het onbehagen dat Nederland heet… door Frank Prikanowski

Het onbehagen dat Nederland heet…

Steeds vaker bekruipt mij een gevoel van onbehagen in ons kikkerlandje.
De manier waarop wij met onze medemensen omgaan en hoe wij in dit land behandeld worden
roept steeds meer weerstand op.
TBSers worden met weekendverlof gestuurd en kunnen rustig hun slag slaan…incidenten noemt
men dat, ik noem het structureel falen van een systeem.
Gevangenen misdragen zich steeds vaker zodat ze overgeplaatst worden naar een strenger
beveiligde afdeling waar ze een cel voor zich alleen hebben met digitale tv en spelcomputer en meer
luxe die een hardwerkend gezin zich niet meer kan veroorloven.
Steeds meer mensen moeten een beroep doen op de voedselbanken. Voedselbanken die door allerlei
regels en wetten hun werk onderhand niet meer kunnen doen.
En terugvallen op de kerk kan ook al niet meer, het was in de vroege zestiger jaren al bekend dat er
jongens misbruikt werden op internaten, meldingen hierover werden in de doofpot gestopt. Met als
gevolg dat halverwege de zestiger en begin zeventiger jaren een grote piek ontstond van misbruikte
kinderen. Nu zegt de kerk “wir haben es nicht gewusst”.
Hulpverleners zoals ambulancemedewerkers worden tijdens hun werk bedreigd en gemolesteerd.

Zo kan ik nog een boek vol schrijven.
Ook in de persoonlijke omgang is het in Nederland erg achteruit gegaan.
Leerlingen zeggen je en jij tegen leerkrachten. “U” is een term die niet meer bestaat schijnbaar. In
winkels wordt je behandeld alsof je minderwaardig bent. Niemand heeft meer iets over voor de
ander. Intolerantie viert hoogtij.
Ik heb zelf meegemaakt dat ik een oudere mevrouw wilde helpen haar boodschappen in de auto
tillen, met als gevolg meewarige blikken en commentaar van omstanders…

Het lijkt wel alsof niemand meer zijn of haar verantwoordelijkheid neemt, het is ikke, ikke, ikke en
de rest kan stikken.

En dan worden er zinloze discussies gevoerd of zwarte pieten nog wel mogen in deze tijd. Allemaal
afleiding.

Gelukkig weet ik dat er toch mensen zijn die wél medeleven hebben met hun naasten. Die nog
ouderwets vriendelijk zijn en respect hebben voor de ander en diens bezittingen.
Gelukkig heb ik veel van deze mensen in mijn vriendenkring.
Het lijkt een druppel op de gloeiende plaat, maar samen kunnen we zorgen voor een andere
maatschappij.
Meer tolerantie, meer respect, meer vriendelijkheid, meer behulpzaamheid en ga zo maar door.

Ik vraag u allen: doet u mee? Zullen wij gezamenlijk het onbehagen dat Nederland heet weer
omtoveren in een land waar we met trots en een goed gevoel kunnen leven.
Laten we samen het Onbehagen veranderen in het WELbehagen.
Wij kunnen het verschil uitmaken…..

Bedank eens iedere dag drie mensen, zomaar, om de kleinste dingen en kijk eens wat er na een
tijdje gebeurt.

Frank Prikanowski