Column Miranda Custic-Schellingerhout sjamanisme

Een stel zit op mijn kleine bankje.

Twee verschillende culturen….twee die elkaar ooit ongelooflijk aantrekkelijk vonden.

Hun ontmoeting en verdere verloop van hun relatie had ik jaren geleden voorspeld.
Tot en met hun huwelijk en de geboorte van hun dochter.

Nu willen ze uit elkaar gaan.

Eerder had ik aan de echtgenote al gezegd, dat ik nog steeds veel liefde van haar naar haar man voelde.

Echter liefde kan zich ook omzetten in ergenis en tot haat.
Gelukkig was dat laatste nog niet echt aan de orde.

Zelf was ze met een paar sessie’s beter in haar energie komen te zitten en probeerde diverse keren tevergeefs haar man mee te krijgen ook de vervolg sessie te komen doen.
Zijn tegenwerking werkte niet in zijn voordeel uit.

Ze waren pas geleden in gesprek gegaan met een mediator.

Nu kwamen ze toch samen en met een brede lach liet ze zien, dat haar man nu voor de sessie kwam.

Ik ging gezien het de tweede sessie was, meteen naar zijn kern.

Ik zag een heel klein zwart stipje. Deze stond direct in contact met zijn hart.

Symbolisch gezien betekende dit, dat de man altijd een kleine jongen is gebleven.
Nooit heeft kunnen doorgroeien en ook niet liefde heeft kunnen ontvangen van zichzelf en liefde hebben voor zichzelf.

Ik zag dat we over de tijd spraken van dat hij ongeveer 4 jaar oud was.
Klein, onbegrepen en eenzaam.

De zeer kleine kern met zijn hart gaven mij ook een beeld van iemand die nooit op zijn strepen durfde te gaan staan.
Geen stap vooruit durfde te doen en het liefst bij elke confrontatie twee stappen achteruit ging lopen.

Zo’n persoon is ook emotioneel heel moeilijk bereikbaar.

Wekt ook ieders irritatie op, omdat je zo’n persoon nooit kan triggeren vooruit te gaan, contact mee kan maken.

De echtgenote kreeg steeds beter een beeld van haar man.
Hij zat er onbeweeglijk bij en hoorde alles aan.
Soms een licht instemmend geluid.

Ik vertelde hem, dat je zo problemen krijgt met je partner, maar ook op je werk.
Het is teveel pasief gedrag.

Daar was hij het wel volmondig mee eens.
Hij had ook al problemen op zijn werk.

Juist dit was ook waarom de echtgenote niet meer verder wilde met hun huwelijk.

Ik vertelde haar, dat iemand die innerlijk er zo aan toe is, zelf er niets aan kan doen op zijn manier van reageren.
Hij zal ook bij een volgende relatie hetzelfde probleem krijgen.

Feit was, dat hij tijd nodig had om in zichzelf te komen. Bij zichzelf.
Te volgroeien tot de man die hij moet zijn gezien zijn leeftijd en levenservaring.

Ik ging verder met de sessie.

Na afloop zag ik een paar grote ogen op me gericht.
Levens blijheid zag ik er nu in. De half gesloten passieve oogopslag was verdwenen.

Ook zijn vrouw was het niet ontgaan.

Ik keek van haar naar hem en zei; “Weet dat je vrouw je hier naar toe wilde hebben, omdat ze nog steeds heel erg veel van je houdt…..”

De tranen sprongen in mijn ogen. De energie van de echtgenote nam ik op dat moment heel sterk over…zei haar; “Je gaat me niet laten huilen he…”

Ze glimlachte en met een blik vol liefde keek ze me aan….de liefde die ze nog steeds heeft voor haar echtgenoot…