Column Miranda Custic-Schellingerhout, Sjamanisme

Vandaag heb ik een oude bekende in mijn praktijk. We kennen elkaar al heel wat jaren.
Dat schept toch een bepaalde band.

Ze komt vanwege haar zoon. Hijzelf wilt voor geen mogelijkheid meekomen om een sjamaanse workshop sessie te komen doen.

Ik besluit mijn gevoel te volgen en laat de jongen in zijn moeder gaan. Op deze manier lijkt het op een sjamaanse chanelling sessie.

Hij was nog maar net in haar en zijn moeder wordt erg emotioneel.
Ze ervaarde op dat moment de emotie van haar eigen zoon waarvan zij dacht dat hij zo nonchalant was.
Niets hem kon boeien, onbereikbaar.

Ze kijkt me even aan en rijkt naar de tissuedoos.

“Jee, ik moet gewoon huilen,” zegt ze en zit een beetje wezenloos voor zich uit te kijken.

“Leuk he,” zeg ik….”Heldervoelen….nu weet je wat ik meemaak.
Hoe het is om te kunnen voelen van een ander, ook van mijn eigen kinderen.”

Ik zeg het met de kwink van een grapje, maar het is natuurlijk wel de waarheid.

Vele ouders zouden maar wat graag een kijkje willen kunnen nemen in de psyche van hun kinderen.
Dat ervaarde zij nu zelf.

We vervolgden de sessie en de spanningen op het hoofd namen toe.

Ik zette hem ofwel haar tussen mijn handen en ging van boven naar beneden zijn lichaam energetisch schoon te maken.

Zijn hoofd zat bomvol. Alles kwam als eisend bij hem binnen.
Geen zin op deze manier aan meewerken op welke manier met wie dan ook. Op deze manier werkt hij zichzelf ook erg tegen…

Hij leek aan de buitenkant in zichzelf te zitten, niets te kunnen laten raken.
Nu echter kwamen we bij zijn echte emotie’s.

Zijn moeder was helemaal weg in haar zoon.

Ik probeerde meteen naar zijn kern te gaan, maar dat ging niet.

Zijn kern zag er heel klein uit. Als een oester gesloten.
Ik kreeg er een ander beeld bij; een pasgeboren baby die op de buik ligt in foetus houding, bedekt met een zijden sjaal.

Vreemd beeld….beide behoorden namelijk tot de kern.

Ik ging van zijn kern naar zijn hart en zag dat er vele steken in waren gemaakt.
Zijn hart bloedde.

Even keek de moeder op.
Typisch als moeder reagerend; “Heb ik iets verkeerd gedaan…?”

Nee, dit is diepe pijn. Innerlijke pijn.
Aangedaan door een naaste; zijn vader, die hem niets gunt.
Hem links laat liggen.

Op deze leeftijd van jong volwassene horen de vaders juist aanwezig te zijn.
Een voorbeeld voor hun kinderen.

Zij zijn het die het zelfvertrouwen en de liefde voor zichzelf compleet kapot kunnen maken.

Ik laat energetisch de energie stromen van zijn kern naar zijn hart.
Zijn hart herstelt zich en vult zich met energie.

De druk in zijn hoofd wordt steeds minder.

Ik laat hem zijn kern betreden en wat onwennig, beetje angstig voel ik hem zichzelf binnentreden.

Ik laat de energie rondom hem gaan. Ga weer even terug naar zijn hart en daarna naar zijn kern.

Al eerder tijdens de sessie zag ik, dat de moeder haar handen op haar hartstreek moest leggen.
Nu weer werd bijna dwingend hetzelfde beeld getoond.

Ik vertel haar dit te doen.

Ze legde haar beide handen op haar hart.
De energie van de kern en het hart zijn nu samen sterk in verbinding.

Ineens begint ze met gesloten ogen te praten.

“Ik zag eerst dat alles zwart was, maar nu zie ik zijn hoofd steeds lichter worden…..daarna zie ik zijn benen steeds lichter worden maar zijn midden gedeelte blijft donker…..”

Weer laat ik de energie rondom stromen en laat hem aarden.

“Jee…,”zegt ze…..”Hij voelt nu veel lichter en ik zie zijn beeld vervagen…”

Bij het begin van de sessie zag ik een jongeman die nog steeds eigenlijk een kleine jongen was.
Nu na de sessie zag ik een beeld van een volwassen jongeman.

Licht in het leven staan. De duisternis van het verleden achter zich latend.

Zijn moeder moet het nog even allemaal laten beteijen.

“Bijzonder……”

Haar ogen op oneindig…beleeft ze nog even een gedeelte van de werkelijke emotie van haar zoon.

Dit was een mooie manier om haar zoon te behandelen en voor haar om echt te kunnen voelen hoe haar grote zoon zich voelde.

Een openbaring, dat zowel mooi, maar ook bijna niet te bevatten is.