Column Sjamaan Miranda Custic-Schellingerhout

Een oudere vrouw zit tegenover me.

Zo klein als haar postuur is, zo krachtig is haar innerlijk.

Ze heeft haar leven geleefd en daar is ze duidelijk klaar mee. Vooral omdat ze aardig is geleefd.

Ik ga naar haar innerlijk en zie een beeld van haar als klein meisje tussen vele kinderen in.

Ze moest al moederen tussen haar broertjes en zusjes, terwijl ze nog maar een heel klein meisje was.

Ook zie ik een beeld, dat ze als het ware als baby ingebonden is in een laken.
Ze heeft daardoor nooit door kunnen groeien. Nooit tot zichzelf kunnen komen.

Vervolgens zag ik dat ze symbolisch geen voeten had gekregen.

Ondanks dat ze recht vooruit is blijven lopen, was dit wel zonder voeten.

Dat gaf ook een beeld van kracht, maar met angst, dat als ze maar een beetje evenwicht zou verliezen, om zou vallen.

Dit geeft vaak een onbuigzaam karakter ten koste van zichzelf.
Doorgaan, alle jaren door.

Ik ga verder en zie dat ze als het ware een waterput is geweest.
Iedereen heeft altijd maar bij haar water weten te halen, maar de put was nu geheel opgedroogt.
Ze kon niet meer.

“Ik wil ook zo niet meer”,zei de vrouw.
Wel een beetje laat gezien haar leeftijd…

Ik zag haar alvleesklier.
Symbolisch zag deze eruit als een pannekoek.

Er kon niets opgenomen worden.
Het platte beeld staat ook van; op zijn.

De vrouw zit me vol verbazing aan te kijken.

Ik zeg haar, dat ze heel haar leven voor anderen heeft gezorgd, maar dat het nu haar tijd is.
Daar is ze het helemaal mee eens.

Ik herstel de energie in haar en vul energetisch haar alvleesklier weer.

Na enkele sjamaanse oefeningen zie ik ook haar waterput weer gevuld, maar nu voor zichzelf….

3 gedachtes over “Column Sjamaan Miranda Custic-Schellingerhout

    1. Isabel Blanco

      Prachtig he wat Miranda schrijft, ik ben zo trots op haar en dat IK zo gezegend ben dat IK haar columns mag plaatsen.

Reacties zijn gesloten.