Stil verdriet

Stil verdriet (voor mijn lieve broer)

Gevangen in woorden,

Stil verdriet,

Nooit meer je stem horen,

Nooit meer die lach

Die mooie ogen

Als je geniet

Als een dief in nacht

Snel en onbedachtzaam

Kwam het ochtendgloren

Stemmen verstilden

Gevangen in woorden

De stem die zei

“Uw broer is er niet meer”

De stem verstonde

Of hoorde ik niet meer

Als een dief in de nacht

Was hij gekomen

En als een dief in de nacht

Wist hij te ontkomen

Een spoor van geweld

Een klap, een traan

Niemand die het zag komen

Gebroken, verstomd

Gevangen in woorden

Stil vermomd

Toch ging het verdriet verloren

Verloren in tijd

Verloren de strijd

Maar niet verloren

De warme stem

Het mooie gezicht

Die prachtige lach

Je bent opnieuw geboren

‘Allemaal beestjes in de lucht’ slot blog van zomerpret in de bieb

Terwijl in Nederland de kinderen op een warme dag in de Bieb bezig zijn beleef ik in Sarajevo een mooie dag om in het stadshart te gaan wandelen. De ochtend begon in een prachtige tuin vol zonnebloemen met vogeltjes.

Daaraan terugdenkend en de tekening van Tobias zie bedenk ik me dat het de eerste vakantie is in ruim 25 jaar dat ik niet achter een kolibrie aan zit te jagen. Je kent ze wel die mini vogels die vliegen als een helikopter en minstens zo gekleurd zijn. Ik stel vast dat het me nog steeds niet is gelukt. Slechts een paar bewegende foto’s heb ik bezit gemaakt in Monteverde, Costa Rica. Notabene op een kolibrie farm!

Het gejaag begon in Mexico in juli 1996. Voor het eerst zag ik die kleine vogel op een bloem duiken. Ik was compleet gefascineerd door dat kleine vogeltje en besef dat dit moment, camera loos, de beste kans ooit is geweest op een goede foto. Uit pure chagrijn ging ik vanaf dat moment kippen fotograferen. Ze staan symbool voor de foto die nooit is gelukt. Zucht. Elke serie uit prachtige landen met heel veel kolibries bevatten foto’s van kippen. Een reminder. Het lag niet aan de reizen maar wel aan de snelheid. Ik weet zeker na het lezen van dit prachtige verslag van Anja Lammers dat onze bieb kinderen meer succes hadden en ook nog heel goed kunnen tekenen! Volgend jaar dus maar gewoon bij ze blijven, de volle 6 weken. Dat levert tenminste goede foto’s op.

Workshops ‘Allemaal beestjes …in de lucht’.

Als laatste uit de serie zijn de beestjes in de lucht aan de beurt. Wanneer we ons tijdens de workshop voorbereiden op wat er allemaal rondvliegt in de natuur, vallen buiten de mussen bijna van het dak. Zo warm is het. Toch zijn er acht kinderen en hun ouders naar de bieb gekomen om vliegende beestjes te bestuderen. Het podium in de Pijpenla-ruimte ligt bezaaid met boeken over rondvliegende beestje. We zoeken in boeken en praten over platen. Om vervolgens te raden welke beestjes we geprojecteerd zien op het scherm. Dat varieert van veel voorkomende vogels als duiven, die papa’s pas gepoetste auto onder poepen en zeemeeuwen die patatjes van je bord pikken, tot vleermuizen, vlinders en het trio hommel, wesp en bij. Vragen over de beestjes waar we samen niet uitkomen, stellen we de volgende week aan de IVN gids in het Zweeringbeekpark. Iedereen krijgt een zoekkaart mee naar huis waar alle vliegende beestjes op staan waar we mee bezig zijn geweest. Dan is het tijd voor kunst met een grote K. Kinderen gaan hun ‘droomvogel’ tekenen. Het wordt er stil van. De meest paradijselijke vogels verschijnen op het papier. Om te ervaren hoe licht beestjes moeten zijn om te kunnen vliegen, gaan we met z’n allen roze veertjes door de Pijpenla-ruimte blazen. De veertjes worden gevolgd door trossen zeepbellen uit de bellenblazers! Zo, nu hebben we voldoende bagage om de volgende week de vliegende beestjes ‘in het echt’ te gaan bekijken.

Wanneer we een week later de beestjes in de lucht ‘live’ hopen te treffen, hebben we in ieder geval mazzel met het weer. Een stralend blauwe lucht en zonneschijn, terwijl de dag er voor de straten in Hengelo blank hebben gestaan door hevige regenval. De IVN-gids start met de vraag : ‘wie heeft er al eens geprobeerd te vliegen?’ Allemaal dus! En waarom is dat niet gelukt, vraagt de gids vervolgens. ’Omdat we te zwaar zijn’, klinkt het als uit één mond. Klopt, zo zegt de gids en hij vertelt dat vogels holle botjes hebben en een verenkleed zo licht als een veertje! Onder leiding van de gids kijken de kinderen met aandacht naar vlinders als het koolwitje, de citroenvlinder, het icarusblauwtje, en de kleine vuurvlinder. Wanneer de gids ze met z’n grote vlindernet vangt en voorzichtig in een potje stopt, kunnen we ze met behulp van een loep van héél dichtbij bekijken. De gids leert de kinderen ook te kijken door een verrekijker en een telescoop. Hoe moet je de kijker richten om de vogel goed in beeld te krijgen? Daar gaat het om. Om de jonge onderzoekers een handje te helpen, had de gids vóór de zoektocht al gekleurde vogeltjes in de bomen gehangen. Die zitten tenminste stil! We sluiten de middag af met een ballonnenspel, want ballonnen zijn ook licht en kunnen een beetje vliegen. De zomervakantie in Enschede is bijna voorbij, en dit is dan al weer de laatste workshop. ‘Ah….komen jullie volgend jaar weer’ vragen de kinderen.

De berg Igman huilt

Aan de voet van berg Igman staan de huizen die geleden hebben onder de laatste oorlog in de jaren 90 van de vorige eeuw. Ze zijn deels herbouwd, opgeknapt en gerenoveerd deels herbouwd. Het ziet er vredig uit.

Net zo vredig als de dag dat in 1992 de stad belegerd werd. We zijn in de wijk Hrasnica Ilidza van de kanton Sarajevo. Lopend en rijdend door de stad wordt nog meer zichtbaar hoe het leven er zo’n 20 jaar geleden uit moet hebben gezien. Over straat kon je niet omdat er overal sluipschutters waren en de straten urenlang door granaten werd bestookt. Dag in dag uit. Maand in maand uit. Ik zit aan een tafel in een prachtig huis te praten met een vader van een hartsvriendin. Over het ontstaan van de laatste oorlog. Precies op de plek waar zijn gezin ruim 23 geleden zat toen een granaat het huis trof.

Dat ze leven mag een wonder heten. Dat het huis er nog staat een nog groter wonder. Even kijk ik om me heen om me voor te stellen hoe die angstige minuten moeten zijn geweest waarin je niet weet of de ander er nog is. Het is aardedonker iedereen zit onder het gruis van puin en onder het puin. Vader is direct van mening dat het genoeg is geweest. Zijn gezin moet nu echt weg. Vluchten. Zoals hij met zijn dappere moeder vluchtte uit een brandend huis in WOII in Monte Negro.

Er woont een generatie in Bosnië-Herzegovina en alle andere delen van voormalig Joegoslavië die geen oorlog kent maar wie de geschiedenis van de Balkan kent weet dat elke generatie met een oorlog te maken krijgt. En het broeit er weer onder de oppervlakte. Niet omdat de bewoners het willen maar omdat het ze weer overkomt.

Het geloof speelt een grote invloed bij de vele conflicten. Velen zijn Moslim. Al eeuwen lang sinds de Ottomanen het land innamen. Ook nadat deze verdreven werden bleef een deel Moslim. Hoewel de inwoners vredig en verbroederend leven slaat soms de vlam in de pan door een radicaliserende factor.

In de jaren 90 heette deze Milosovic nu heet deze Arabier. Ze komen vanuit het midden oosten om land en rechten te kopen. Nemen hun radicale moslim ideeën mee. De vrouw moet gesluierd. De Sharia leidend zijn enz enz.

Het brengt geld in het laatje van een land waar het economisch slecht gaat. De lonen zijn laag de prijzen in verhouding duur. Het kent geen sociaal systeem zoals wij het kennen. Geen werk is geen geld. De gezondheidszorg heeft dan weliswaar goede artsen maar ziek zijn kost geld. Een verzekering zoals wij hebben is er niet. Een operatie kan jou je huis kosten. En de politiek? Corruptie verdeeld de mensen.

Tegen dat licht komen Arabieren investeren. Ze kopen alles wat ze zien en vallen op. Mannen met meerdere vrouwen in chakors en nikaps bevolken de parken. Het is een vreemd gezicht. Waar de moslim bevolking nauwelijks een hoofddoek draagt worden ze door vreemden opgedragen zich te bedekken. Er is verzet.

De jonge generatie groeit op met die radicale gedachten. Ze gaan naar de scholen die gebouwd zijn door Arabieren. Melden zich aan bij IS. Hun monden worden gevoed door de radicalen. Terwijl de ‘ouderen’ hun ouders, mijn leeftijd, en hun groot en overgrootouders met angst toekijken. De laatste oorlog (ook om het geloof) ligt nog vers in hun geheugen.

Het broeit in Sarajevo. Alweer. Niet omdat de Bosniërs dat willen maar omdat het ze weer overkomt. Omdat het weer radicaliseert.

Allemaal Beestjes in het water

Allemaal Beestjes! In het water nog wel……
Hoe vaak doen we dat nog, met onze kinderen de natuur in op zoek naar beestjes. Vermoedelijk moet je er even over nadenken, beestjes zoeken. Vermoedelijk ga je even aan jezelf denken. “Deed ik dat vroeger ook?” De boeken verzamelend met Anja Lammers maken het dat mijn gedachten even terug gaan in de tijd. In Losser heb je het grote natuurpark de “Zandbergen”. Ik kwam er graag en veel en in de zomer was het eigenlijk best normaal dat je met een gids de natuur inging. Het zal ongetwijfeld van school zijn uitgegaan tijdens een schooldag maar de gids was van de IVN en de loepjes waren vanzelfsprekend te koop in een van de winkeltjes.
Mijn vondst op een middag in de 5de klas toen, nu groep 7 was echter geen klein waterdier, of klein gronddier. Het was een piepklein mereltje. Te klein om volwassen te zijn, maar ook wel een beetje groot voor zijn nestje dat we ook met gids niet konden vinden. Achterlaten was geen optie voor ons. Teveel Beestjes, het arme kleine diertje. Ik nam het een halve tocht mee in de palmen van mijn hand, gaf het water bij de rivier de Dinkel en besloot het mereltje mee te nemen naar huis. Terwijl niemand verwachtte dat het kleine mereltje wat inmiddels omgedoopt was tot “Frits” het zou halen (hij had heel veel buikpijn) knapte Frits wonderwel goed op. Hij bleef een beetje mank maar hij redde het wel en bleef bij ons in de tuin. Hij maakte er een nestje, kreeg een vrouwtje en de vogeltjes volgden vanzelf.
Onderstaand het verslag met eigen avonturen van afgelopen woensdag middag. Veel leesplezier!

Allemaal beestjes in het water!
Deze week waren de beestjes in het water aan de beurt tijdens de kinderworkshop ‘Allemaal beestjes’, georganiseerd door de bibliotheek Enschede.

Wel 16 kinderen kwamen snuffelen in de boekencollectie van de bibliotheek. Ze hebben zeesterren gevonden, watersalamanders, kikkers, walvissen en zelfs een blauwe vinvis! De kinderen werd gevraagd: ‘denken jullie dat we de volgende week in het Zwerinkbeekpark, hier in Enschede, ook een walvis zullen vinden?’ ‘Neee!’, klonk het beslist. Een blauwe vinvis dan? ‘Neeee!’ Inderdaad, dat zal niet lukken, want een blauwe vinvis is net zo zwaar als 38 olifanten, zo hebben we in een boek gelezen. Maar wat vinden we dan wel? Met behulp van zoekkaarten, foto’s en filmpjes hebben we ontdekt dat in de vijvers van het Zweeringbeekpark stekelbaarsjes zullen zwemmen, en vlokreeftjes, posthoornslakken en bootmannetjes. Waarop een jongentje enthousiast zei: ”Dan zullen er ook wel bootsvrouwtjes zijn!”
Om de waterbeestjes even te kunnen laten logeren hebben de kinderen met glaskrijt allemaal hun eigen mini-aquarium versierd. Ze hebben een zoekkaart meegekregen zodat ze acht waterbeestjes kunnen bestuderen. Dan weten we volgende week waar we naar moeten zoeken in die vijver!
Na al dat ‘weten’ is het dan tijd voor ‘doen’. Samen hebben we het prentenboek van het jaar ,‘De kleine walvis’, interactief beleefd; een grote (opblaas)walvis verzorgd. En tenslotte hebben we de zee, een groot blauw zeil, van woeste golven voorzien, waardoor onder luid gejuich de vissen in het rond vlogen.
Volgende week woensdagmiddag gaan we, samen met de IVN gids, speuren naar beestjes in het water in het Zweringbeekpark. Voor schepnetjes wordt gezorgd, je mag zelf je aquarium meenemen!

Allemaal Beestjes

In de zomervakantie organiseren we natuurlijk ook iets voor de kinderen. Dit jaar kunnen kinderen van 4 tot en met 7 jaar kennismaken met “beestjes”. Dit doen we samen met Anja Lammers en haar zoon Mart. Samen geven ze workshops waarbij 1 week in de Bieb in de Pijpenstraat de voorbereiding wordt getroffen voor de natuurtocht een week later in het Zweringbeekpark. De afgelopen 2 weken stond in het teken van “allemaal beestjes in de grond”. Bijgaand een verslag over de avonturen van de kinderen, ouders, de IVN gids o.l.v. Anja Lammers. Voor ranja, koffie en thee wordt gezorgd.

De eerste workshop verliep heel geanimeerd met geïnteresseerde kinderen en hun ouders. Vier kinderen en hun ouders waren op de activiteit, georganiseerd door Bibliotheek Enschede, afgekomen. Uit de bibliotheek was een collectie boeken gehaald, allemaal met het onderwerp ‘beestjes op de grond’. We hebben acht kleine beestjes uitvoerig bestudeerd door ze in de boeken op te zoeken, de foto’s te bekijken, er over te praten samen en door ze te tekenen.

Toen de kinderen op het grote scherm een fotovoorstelling van de beestjes konden bekijken wisten ze ze bijna foutloos te benoemen ; de slak, de mier, de spin, de oorwurm, het lieveheersbeestje, de pissebed, de worm en de rups. Heel knap van die natuuronderzoekers in de leeftijd van 4 t/m 7 jaar

Vakantietijd betekent logeertijd. In de volgende workshop gaan we beestjes zelf zoeken en vertelt een IVN-gids ons er alles over. De beestjes zetten we in een ‘logeerkamertje’ totdat ze weer de vrije natuur in gaan. Die logeerkamertjes hebben we zelf in elkaar geknutseld m.b.v. glazen potten, plastic, elastieken en decoratiemateriaal. En volgende week gaan we er mee aan de slag in het Zweringbeekpark!De tweede workshop werd bezocht door zes kinderen en hun ouders. In optocht door het park. De IVN-gids voorop met een net, een grote spade en loepjes, zoekend naar allemaal beestjes, nu in levende lijve! En ze hebben ze gevonden. Enthousiast riepen de kinderen steeds: “ik heb er weer een” en ‘kijk eens wat ik nú heb?” En al die beestjes, waaronder een dikke naaktslak, verdwenen in de logeerkamertjes!

We weten nu veel meer over die kleine kriebelbeestjes, ook dankzij de IVN-gids. Een jonge natuuronderzoeker vond wel dat een pissebed, beter plassebed kon heten. Een vader gaf de bieb een compliment:”supermooi initiatief om jonge kinderen op deze manier bij de natuur te betrekken”. Volgende week woensdag zijn alle ogen gericht op ‘allemaal beestjes in het water’!

Tot en met augustus kunnen kinderen nog deelnemen. Elke woensdagmiddag vanaf 14 uur. 9 en 23 augustus aan de Pijpenstraat 15 te Enschede en 16 en 30 augustus in het Zweringbeekpark ingang Helmerzijde te Enschede. Vooraf aanmelden kan via info@bibliotheekenschede.nl of kom gewoon langs.

Vrijwilligerswerk helemaal zo gek nog niet

Meestal ben ik degene die de vragen stelt maar dit keer was het andersom! Mijn interview met M-Pact de vrijwilligersorganisatie in Enschede wil ik jullie niet onthouden.

Vrijwilligerswerk: helemaal zo gek nog niet!

Isabel heeft al veel vrijwilligerswerk gedaan. Sinds april is ze vrijwilliger PR en Communicatie bij de Bibliotheek Enschede. Ik ging met haar in gesprek over het vrijwilligerswerk, het inspireren van anderen en haar passies: “Ik ben ook nog bezig met een boek”. Je bent vrijwilliger PR en communicatie, hoe is dat tot stand gekomen? Dat is gegroeid en heeft ook wel in mijn opleiding gezeten. Ik heb onder andere MBO detailhandel gedaan en daarin zit bijvoorbeeld ook marketing. Voor de bibliotheek doe ik PR, of de lange teksten zoals wij die noemen: persberichten, interviews, et cetera. Schrijven doe ik altijd al, ook thuis. Dat is wel echt een passie. Ik ben zelfs bezig met een boek! Verder houd ik erg van lezen en vind ik muziek heel mooi. Hoe ziet je dag bij de Bibliotheek Enschede eruit? Dat is zo divers. We zitten met een stuk of zes mensen en er zitten ook altijd stagiaires bij. We beginnen met een werkoverleg over wat er komt. Wat staat er op de agenda? Gaan we een persbericht opstellen? Maken we flyers? Verder zorgen we ervoor dat de bibliotheek er netjes uitziet. We hebben een eigen expositieruimte en daar gaan we ook mee aan de slag. De dag vliegt voorbij. Soms ben ik thuis ook nog met dingetjes bezig. Het is heel afwisselend en dat maakt het heel leuk. Wat heeft vrijwilligerswerk jou gebracht? Je komt telkens in een nieuwe kring met mensen en je bent bezig om iets te maken. Je zorgt ervoor dat anderen het naar hun zin hebben en dat alles er mooi uitziet. De lach op mensen hun gezicht: daar doe je het eigenlijk voor. Met iedere glimlach hebben wij ook een glimlach. Heb je een levensmotto? Optimisme. Dat denk ik altijd erg sterk. Blijf optimistisch. Het leven kan heel zwaar en moeilijk zijn, maar je moet het toch positief benaderen anders kom je er niet meer uit. Ik merk dat mensen vaak vanuit hun verdriet reageren en daar mis je veel mee. Als je daar mee om kunt gaan, zie je ook de rest om je heen. Dan gaan de deuren weer open en komt er zon binnen. Hoe wil je anderen inspireren? Bijna iedereen wil wel wat doen. Dat hoor je ook om je heen: ik wil graag wat doen. Als mensen vrijwilligerswerk willen en ze kunnen het doen, doe het gewoon. Het is hartstikke leuk. Je komt onder de mensen, je ziet andere dingen en je wereld wordt groter. Maar als je daar moeten aan verbindt is dat niet goed. Voor mijn gevoel creëert dat een drempel. Iedereen wil wel iets bijdragen. Dat zie je ook. Er zijn zoveel dingen om te doen. Als mensen zelf op zoek gaan, zullen ze altijd iets vinden wat bij hen past. M-Pact helpt daar natuurlijk ook bij. Je kunt altijd naar M-Pact toe of een kijkje nemen in de vacaturebank. Uiteindelijk wil iedereen waardering. Bij de bibliotheek krijgen we dat gelukkig. We krijgen genoeg schouderklopjes!

Voorspellingen ik waag me er nog 1 keer aan…

Het is al weer jaren geleden dat ik de paragnosten van Nederland vroeg of ze de jaarvoorspellingen wilden publiceren op paranormaalbog. 7 om precies te zien. Het waren intensieve jaren van bloggen, gemiddeld 3 stukken per dag en ik weet zeker dat ik er mijn grijze haren aan heb overgehouden.

Een paar onderwerpern liggen me echter nog na aan het hart. Het bloggen over “spookhuizen” en “heiligen” werd goed gelezen en de commentaren waren mild. Zo anders was het bij de jaarvoospellingen. Het waren discussie blogs. Reaguurders vlogen over elkaar heen, want hey die ene was toch echt beter dan die andere! En lachen natuurlijk he, finales NL elftal no way.

Slechts een paar staken er met kop en schouders bovenuit. Een enkeling was in staat haarfijn uit te leggen wat ze hadden “gezien” voor het jaar erop of verder in de tijd. De uitkomsten werden bijgehouden waarbij er 1 persoon er elke keer met kop en schouders bovenuit stak.

                                                         Michael van Olffen

Zij die iets weten over mediums, zieners, paragnosten weten wie hij is. Zij die veel weten, weten precies wat hij kan en wie hij is. De enige paragnost met als kenmerk een bandana. Hij draagt em nog steeds.  Sommigen (velen) vrezen hem, maar ik heb enorm veel respect voor deze man. Ik bewonder hem en heb veel van hem geleerd. Bij de WK ij Zuid Afrika had ik voorspeld dat Nederland tegen Spanje in de finale zou staan en onderuit zou gaan. Maar toen het zover was liet ik me verleiden om toch nog even in te voelen. Ze waren goed genoeg om te winnen toch? Michael viel over me heen, dat moet je niet doen! Dat is dom en idioot. Hij had gelijk het was dom en idioot, Nederland ging onderuit. Over de EK van de dames die vandaag begint heb ik nog niets gezien of geschreven. Wel hoop ik op een heel  mooi toernooi, zeker voor onze leeuwinnen. Finale Nederland-Duitsland? Ik gun ze het van harte! 

Of ik ooit nog een jaarvoorspelling van mezelf publiceer? Had je dit in 2012 gevraagd zou ik zeggen “nooit maar dan ook nooit meer” nu zeg ik “misschien”. Het waren tropenjaren met dat blog, het leverde veel op maar ook veel ellende. Die parawereld is een aparte hoor. Een wespennest waar je flink gestoken wordt. Men duikelt over elkaar heen alsof het een lieve lust is. Iedereen is de beste en niemand wil kritiek. En dan heb je nog de groep “ongelovigen” die dat paranormale gedoe maar raar, duivels, bizar vinden. Een stel idioten zaten er tussen die je het leven verdomd lastig kunnen maken. Ik werd zelfs met de dood bedreigd! Waar ik het vandaan haalde kritiek te leveren! Internetterrorist werd mijn bijnaam. Het zal allemaal wel, ik ga die gasten niet missen zelfs niet als kiespijn. Als je iets raars over mij leest, weet dat het daar weg komt, uit een hoek zielige reaguurders die niets anders te doen hebben dan klagen op social media. Tropenjaren waren het het. Maar ik geef toe ook wel heel erg te hebben gelachen om bepaalde figuren. Hoe vaag wil je ze hebben? 

Maar laten we eerlijk blijven. Het is business en daar wordt geld mee verdiend, veel geld. Neem bijvoorbeeld paralijnen. Hoeveel paralijnen zijn er? Teveel! En hoeveel echte goede mediums werken daar? Te weinig! Dit is overigens een fenomeen waar Michael zich nooit mee heeft ingelaten. Paralijnen. Hij gaat echt niet achter een telefoon hangen of in een chat. Is hij ook veel te goed voor. Hij was echter wel een hele goede raadgever voor mij als ik weer es waarschuwde. Kon me haarfijn uitleggen hoe het werkte en bij wie je dus echt niet moet zijn. Het is een bizar fenomeen die lijnen. Ik heb het getest en gedaan, werken voor lijnen, ben ook nooit getest of ik het wel kon en verbaas me nog steeds over die ene vraag die 99% stelt “trek eens een kaartje voor mij”. Alsof dat kan, niet dus. Het is en blijft karton.

Waar de wereld veranderde met social media, telefoons en chats om mensen te bereiken bleef er een “wars van alles” zijn ding doen. Hij hield het bij zij eigen manier en een website DutchTV

                                                            Michael van Olffen

Michael is er een van het soort die zal blijven hangen als je op zoek gaat naar de echte “ziener” de man die samenwerkte met de Politie. Die mensen op kan sporen, misdrijven kan ontmaskeren en wiens “voorspellingen” ” visioenen” gewoon uitkomen. Niet een beetje ofzo, in de trand van “man met oranje haar wint een verkiezing” en dan keihard roepen van JA TRUMP DIE JA DIE ZAG IK IN 2010. Nee dit is het echte werk. Hier kun je niet omheen, niet met gezond verstand, niet met wetenschap. Het is gewoon zoals het is. Michael kan het gewoon! 

Zijn voorspelling voor de aankomende jaren mag ik publiceren! IK. Ik ben er trost op! Hou het blog in de gaten!