Wilders buigt niet voor strafeis

Dit schreef ik eerder. Een zuurkijkende Wilders. Nu twittert hij zuur. Het OM wil dat hij 5000 Euro boete krijgt voor zijn uitspraak ‘minder, minder’. Het is geen partij annex PVV uitspraak. 

Het OM meent dat hij art 137 heeft geschonden. Belediging groep en haatzaaien.

Dat is nogal wat dit. Maar en dat mag en moet gezegd worden Nederland heeft kennelijk een grens nodig nu Wilders bewust de grens opzocht en opzoekt. Incl zijn aanhang.

Even terug naar een paar weken geleden.

Wilders moet zich verantwoorden.

Daar zat hij dan, zuurkijkend. De uitspraak horend over wel of geen vervolging. Zuurkijkend zoals we hem kennen. Immers hoe schokkender de uitspraak hoe beter. Het enkele feit dat zijn ‘minder, minder’ in scene is gezet om ons te shockeren doet er niets aan af. Hij roept het, zijn ja knikkers vinden het geweldig.

Dat het haatzaaien is denkt men niet echt over na. Waarom zou je? Dat het best wel rechts is.. och vergeven we hem. Toch?

Toch is het goed dat meneer zijn zin niet krijgt. Geen vervolging. Tis goed dat een politicus zich moet verantwoorden voor haatzaaien dat de grens wordt aangegegeven. Dat het geen circus is zoals men roept. Of erger nog Nazi proces of politiek proces.

Het gekke is nog wel dat dit in de jaren ervoor zeg tot 1997-2001 niet kon dit soort uitspraken. De partij (lees eenmansbeweging) werd uitgehoond. Amper 16 jaar later kan het dus wel. Zorgwekkend. Je onthouden van een mening ook. Wordt niet gepruimd. We zijn weer Nederlanders en zij… ik behoor tot de zij categorie met mijn 30% Made in Holland bloed. Soms hoor je dan “ga terug” ok waar naar toe dan? Ik ben hier geboren. Af en toe baal ik ervan ‘het hier geboren zijn’ zeker nu. Je hoort werkelijk nergens meer bij nu. Niemand heeft een plekje…

En dat door malloot die ‘minder minder’ roept en dat terwijl er geen druppel Marrokaans of Turks bloed door mij vloeit.

You and I

You and I
Somewhat years ago, we talked about a letter

A letter written to prevent a disaster

A letter written straight from the heart

Somewhat years ago we drifted
Before that time we where lovers

Lovers with a series of good times

It felt like a lasting love

A love to last forever
Somewhat months ago, we talked about live

A talk that changed our lives

A talk that changes our future

Somewhat moths ago our hearts drifted
Before that time, we where lonely

Lonely in two differents lives

One solitary, one married

But our hearts melted again
Somewhat days ago, one life was shattered

A quaral disrupted our lives

A truth that had be said

Somewhat days ago, ‘us’ was discovered
Before that time we could talk freely

In our prefered time

Prefered ways

Knowing we cannot do without
A good day ago, we discovered something new

Our melted hearts 

Cannot be departed

We seek our way to stay together
Not one can seperate us. Never again

Trump en nu wat? Mediablunder pur sang

Trump
Daar is hij dan Trump, mr president elect. Wachtend op de definitieve uitslag van de kiesmannen. Zij bepalen het uiteindelijk. 
Her en der lees je onvrede, ongenoegen, demonstraties, boze pers boze mensen. Her en der lees je blij mensen. Bizarre reacties ‘Trump gaat Nederland redden’ alsof de messias op rechts hier ook komt regeren. De grote vraag is nu ‘waar ging het mis?’. De pers (waartoe ik behoor) zwijgt erover. Ik niet, niet meer.
Gedurende de gehele campagne heb ik dit gedacht ‘zijn die collega’s van me gek geworden ofzo?’ Als er namelijk iets is dat je niet moet doen is het de ‘aanpak Trump’. Elk stap hop onder een vergrootglas. Dit werk als zuigknop namelijk. Wekt nieuwsgierigheid. Mensen willen meer weten gaan dus ook alles ‘vreten’ wat zo’n man zegt. 
Als je dan ruim een jaar hoort hoe slecht het gaat, dat Mexicanen verkrachters EN illegalen zijn, de klimaatverandering een hoax, China achterlijk, Clinton een crook is die in de bajes moet, dan geloof je dat. De kracht van herhalen. Op rally’s maar vooral pers en twitter werken verlammend. Van ‘ach sufkop’ wordt hij ineens de wereld messias. ‘Hey heb je gehoord wat hij zei? Deportatie is DE oplossing voor die illegalen?’ Dat dit al gebeurd denkt niemand meer aan. Illegalen die niet vlgs de regels komen moeten namelijk altijd weg! Of ‘hey heb je dat gehoord? Hij gaat IS plat bombarderen’ wat her en der al gebeurd. IS verliest en reageert het in Europa af met radicale idioten. Of ‘hey die muur wat een goed idee zeg’ een muur die er feitelijk al is, de grens met Texas bestaat uit een grote muur van prikkeldraad en hekken, her en der hoog voltage, incl een buurtwacht die overstekers afknalt. 
Wat hij dus feitelijk riep (nadruk op riep want nu wordt het serieus en kan veel niet) gebeurd al of is een leugen. Dat liegen was wel een ding. 80% van je campagne laten bestaan uit leugens, verkeerde cijfers en onzin.
Wat hier is gebeurd is een enorme media blunder. Dit soort gasten (sorry maar een racist krijgt geen normale naam bij mij) moet je in de pers niet aankaarten, die moet je links laten liggen. Verongelijkt roepen ‘oh wat zegt hij nu toch weer’ is juist kaf op zijn koren geweest. Dat blijkt wel weer. Ook de dreiging ‘zeg niet dat je op hem stemt’ komt over in de peilingen ‘stel je voor zeg wint hij niet weten ze dat ik op racisten stem’. 
Mijn collega’s hebben het verbruid en goed ook! Alsof ze niet geleerd hebben van de vroege jaren 30 toen ze het deden bij Adolf Hitler. Juist die aandacht voor Adolf en het proces hielpen hem in het zadel. 
Wie nu nog zegt dat het populisme beter gezegd racisme nazisme en fascisme geen gevaar is moet goed oppassen. Voor je het weet lees je ‘ik gooi een ruit bij je in’ of ‘ik weet waar je woont’. De omgangsnormen hebben we namelijk afgeschaft. Zeker nu Trump verkozen is. Dankzij eze basher en de media moet je uitkijken wat je zegt. 

Die Geert toch, wat hij wil is zo gedateerd, maar ik mag het niet zeggen

Ad
http://www.ad.nl/dossier-nieuws/oordeel-zelf-dit-is-het-plan-van-geert-wilders~a1627bbc/

Ik las een stuk over Geert in het AD, over wat hij wil in Nederland. Met Nederland en van Nederland.. het voelt voor me of ik terug ga in de tijd, van voor WOII.. Er was toen een man wiens naam ik niet mag noemen in dit commentaar die het goed voor had voor en met Duitsland. Die Joden enzo noemde. Die een boek schreef met een oplossing, entlosung. Maar ik mag dat niet zeggen.
Als ik dat doe ben ik een landverrader, een rode idioot, een Sylvana Simons of DENK aanhanger, of erger nog PVDA lover.
In deze tijd mag je niet zeggen dat je die retoriek van onze Geert doodeng vindt. Dat het met de Islam niet zo’n vaart loopt, we kunnen ons goed beschermen met wetten, onze eh cultuur. Al begrijp ik niet wat onze Geert ermee bedoeld. 
Ik begrijp wel dat onze cultuur verworden is tot van die Rost van Tonningen en Mussert mensjes, die blind achter een geblondeerde gek aanlopen, die extreem rechts weer hebben omarmd. Net als toen, die mensen verraden, nu omdat ze moslim zijn of sympathisant, mens zeg maar…. die nadenkt, die geen rechts of links wil. Die de gevaren kent van indroctine. Net als wat Adolfje deed.
Maar ik mag het niet zeggen……….in onze vrije democratie met vrijheid van meningsuiting.

Protheses.. het verhaal van mam

​Gisteren heb ik voor het eerst, na 4 jaar, kunnen schrijven wat ze bij mijn moeder vonden in haar lijf. Tijd die nodig was om te healen. Velen kennen haar, ze was de eerste die aangifte deed tegen Jansen- Steur in 2009. Ze deed de oproep op tv, bij TV OOST, RTL4, SBS6, in de Tubantia en Telegraaf. Laatsten publiceerden ook haar problemen met protheses van Dow Corning over de periode 1982-1989 destijds Stadsmaten nu het MST. Ze was in Nederland de eerste die zich meldde bij het DOW CORNING FUND, helaas was het fonds failliet, schade verhalen lukte niet, het was medio 1990. Zo spoorde een groep aan om het te proberen nadat ze bij, ik meen Actua, een reportage had gezien die haar ogen openden. 
Ineens waren de woorden van een bindweefsel specialist op papier logisch. Lupus, reuma, slechte vaten, hartinfarcten, propjes, trombose, een dichte halsslagader…. de man Verbruggen destijds een autoriteit fysio en interne, weet het aan de protheses. Ze zag hem vaak in Nijmegen, ze was een proefpatient voor studenten in het Medisch Centrum aldaar. In de jaren 80 reisde ze regelmatig die kant uit, later Enschede in zijn praktijk. Hij was het ook die haar liet stoppen met het plaatsen van protheses. Omdat ze er ziek van werd en verminkt was van de vele infecties. Zwaar verminkt. Een tattoo zou niet hebben geholpen…… 
Mam wilde vrouw zijn in 1982, toen haar borsten geamputeerd moesten worden. Ze was 36, voor haar voelde het of ze een half mens was geworden. Echter de kans op borstkanker deed haar beseffen dat het moest. Teveel knobbels, teveel risico. En te dodelijk.  
Ik was jong maar begreep haar. 2 vriendinnetjes op school hadden zieke mama’s, een overleed de ander 3 jaar later. Iets met de borsten. De derde moeder volgde 2 jaar later…..
Ik begreep ook waarom ze deed wat ze deed, mensen helpen leren wat het is, wat het gevaar kan zijn. Maar begreep niet waarom ze tot 8 keer toe zich liet verminken, zich ziek liet maken, zo erg achteruit ging. Maar begreep dat ze vrouw wilde zijn.
Op Cuba begrepen ze er geen geen barst van in 2012. Daar stierf ze in Havana op 7 juli 2012 om 19 uur. Het was haar wens nog een keer haar Cuba, daar sterven. Ze zei het ook op 12 juni 2012, toen we bij Matanzas de draai in het vliegtuig naar Varadero maakten…. ‘Mama is thuis, eindelijk thuis’ 
5-8/7/2012 

In de ruim 3 weken dat ze in Varadero waren bezocht ze een arts in Hermanos Almeijras, ze wilde een second opinion, dei zou ze op 22 juni krijgen krijgen. Scans, bloedonderzoek. Het noodlot besliste anders. Ze viel op 18 juni op haar hoofd in de badkamer. Kwam nauwelijks bij haar bed, duurde ruim een uur voordat pap en ik haar neer konden leggen. Niet veel later zei ze zachtjes maar angstig, ik kan niets zien, terwijl haar mond scheef hing. Ik belde de trauma arts van het hotel die meteen bij binnenkomst een ambu belde. Ze werd overgebracht naar Havana.
Hermanos Almeijras werd ons nieuwe verblijf, het grootste ziekenhuis van Cuba. Ik mocht het ziekenhuis ook niet verlaten, enkel gebroken. Nog steeds al 2 jaar. Pap en mam kregen een grote kamer, ik een kleine tegenover. 
De scan wees uit dat mama een hersenbloeding had gehad, dat er ‘rare vlekjes’ in haar lijf zaten, overal. Haar aorta zat dicht bij de broek vooral, overgang aorta beenslagaders. Haar linkeronderbeen kreeg geen bloed. Haar bloeduitslagen waren nog giftiger dan een vuile bom. Dit lichaam was totaal op, dat ze leefde begreep niemand. Dat ze die reis had gemaakt nog minder. Op de schaal ‘leven-overleden’ scoorde ze 10%-90%…. die rare plekken op haar onderbeen bleek gangreen te zijn. Dat ze clearance om te reizen had gekregen begreep niemand. Foutje artsen. 
De gangreen, koudvuur, haar been rotte weg, letterlijk werd erger, haar toestand van stabiel naar kritiek. Het been moest eraf, maar ze was zo zwak….
Met speciale voeding, preparaten in haar infuus probeerden ze haar sterk te maken, sterk genoeg voor de OK die volgde op 5 juli 2012. 
Ze kwam niet goed uit de OK, kwam niet bij. Ze besloten haar in coma te houden te houden.
We moesten bij de artsen komen op de IC, ze hadden iets gezien wat ze niet konden geloven, siliconen sijpelden haar been uit tijdens de amputatie. Het zat in de spieren, vetweefsel, huid, bloedvaten. Ze zijn erg druk geweest om zoveel mogelijk uit de overgebleven stomp te halen. Ik vertelde wat er in Nederland gebeurd was. De arts vroeg naar het monster die dit op zijn geweten had.
Ze stierf op 7 juli 2012, na een reanimatie van ruim een uur, bediend en voorzien van de ziekenzalving om 19 uur. 
In de tussenliggende dagen huilde ze steeds als je even bij haar mocht. Ze hielden haar slapende maar minder als wij er waren, ze kon elk woord horen, kneep in je hand.
Op 8 juli na de eerste autopsie hoorden we dat de siliconen overal zaten in haar lijf, ze zeiden dat dit haar heel ziek had gemaakt tezamen met een ander stofje, een Jansen Steur experimentje.
Haar lichaam was vergiftigd…..

Vaya con Dios mi hermano, mijn lieve broer

2 songs waar je zo van hield, mijn broer, is niet meer. Gerardo Julian Blanco


Ga met God mijn lieve broer. Ga, het mag, het is tijd. De strijd is geleden, de strijd is vergeven, vergeten doen we het niet, nooit. Maar het is voor ons allemaal tijd om los te laten…


7 jaar geleden ging de telefoon om 1.20 uur, de nacht van zaterdag op zondag. Een vreemde stem aan de telefoon vertelde mij ‘uw broer is overleden’ ik vroeg em een naam maar kreeg em niet. ‘Ik ben een bekende van Age. Heeft u mij gehoord? Hij is dood. Tuur, tuut,tuut…..

Verslagen, verdrietig, verbaasd vertelde ik papa en mama wat er was gezegd en begon te huilen, heel hard te huilen. Ik kwam van de bank ging bij mam zitten die zachtjes zei ‘dat kan niet, ik bel het ziekenhuis’. En dat ze trillend, met de telefoon op de intercom.

Hoewel gebroken vroeg ze de zuster resoluut ‘wat is er met mijn zoon? Waarom zijn we niet gebeld, hoe laat is hij overleden?…. De zuster antwoorde geschokt en verdrietig ‘het spijt me zo mevrouw, ik wou bellen maar mocht het van meneer Stinissen. Het staat op papier….. Ik vroeg waarom, er waren duidelijke instructies. Ze vertelde dat er een nieuwe zaalarts was die van Age niemand mocht bellen alleen hem. Ze vervolgde met dat het ruim  een uur had geduurd. Hij pakte niet op. We vroegen hoe laat hij was overleden. Ze werd stil, snikte en zei ‘op mijn eerste ronde om 11 uur was ik nog bij hem, hij lachte nog lief toen ik hem wat te drinken gaf. Rond middernacht ademde hij niet meer, de arts constateerde dat reanimatie niet meer nodig was. Ze denkt rond middernacht’.

De arts, een jonge nieuwe co assistent kwam aan de telefoon, ze trilde, stamerde, het was voor de eerste patient die overleed. Ze wist niet wat te doen. Wel dat ze moest vragen om een autoptie maar dat wilde Age niet. In een helder moment zei ik ‘autoptie’ en ontketende daarmee een rel die tot 12 uur in de middag duurde. Age kwam nog even aan de telefoon. Verdrietig klonk hij niet, afgevlakt dat wel. Geen autoptie herhaalde hij zeker 6 keer en begraven doen jullie maar. We hadden al een vreemd idee bij het hele proces en die opmerking maakte het niet beter.

De nacht werd ochtend werd middag……  Het  verdriet werd onbegrip, werd woede. Om onze wil en die van het artsenteam door te drukken werden er in aller haast weer papieren gefaxt die er al waren maar uit zijn dossier waren verdwenen. Een wilsverklaring waarin Gerard expliciet aangaf wie er besliste als hij het niet meer kon bij ziekte en overlijden. Opgemaakt toen hij ziek werd, jaren geleden. Jaren voordat Age hem in de greep kreeg. De arts belde terug om 3.45, tijdstip dat ik dit schrif, haar baas, was er ook bij. We namen door hoe het verder zou gaan. Eerst in het UMCG, daarna in Nijmegen door het NFI of in Zeist, het was namelijk geen natuurlijke dood. Ze wisten niet wat er mis was gegaan. Hoewel kritisch maar wel stabiel, hij kon zelfs weer wat praten vertelde ze. Ze had met hem eerder op de avond een redelijk gesprek met hem gehad. Hij was blij, opgetogen, morgen kwamen mama, papa en popje weer. We geloven oprecht dat ze geschokt waren. Dit had niemand aan zien komen, als dit de woensdag ervoor was geweest, dan wel. Toen lag hij op sterven, waren wij aan het waken en lag Age in bed te slapen. Geen interesse in wat de laatste nacht van zijn partner had kunnen zijn……..

6 weken ervoor was je opgenomen. De wijkverpleegster vond je op de grond. Medicijnen lagen her en der verspreidt. Je was amper bij kennis, je lichaam blauw en kon niet praten. In paniek was er een arts gebeld, een ambulance bracht je met spoed naar het UMCG. Age belde op om te zeggen dat je was opgenomen. Alweer de zoveelste keer dat jaar. Zelfs in je vakantie lag je in het ziekenhuis. We waren niet verbaasd, maar dit keer boos. We hebben het echter niet direct laten merken toen je ons dezelfde dag nog ophaalde. Het verbaasde ons, dan moest het wel heel erg zijn.

Toen we je zagen raakten we in shock, waar was mijn broer gebleven? Wat is er gebeurd? 6 gebroken ribben, hij was van de bank gevallen. Op beton? Vroeg ik Age? Onmogelijk met die bank op de grond. En die spasmen? Waarom kan hij niet praten?. Zoveel vragen niet een werd beantwoord in die weken maar ruim 2 jaar later bekend, tegenover de Politie, in elkaar geslagen en vergiftigd. Waarom? Dat zullen we nooit meer weten…… en hoe gek het ook klinkt, we hoeven het niet meer te weten, het is tijd om te rusten, los te laten en te vergeven….

Vaya con dios, mi hermano, mi corazon…..

Gerardo Julian Blanco werd geboren op 24 december 1965 in Losser, hij overleed in Groningen op 24 oktober 2009, slechts 43 jaar oud. Gerard was een gever, een lief en warm mens, een healer om trots op te zijn, een broer uit duizenden. Een zoon om van te houden. Een gever die zelden nam maar zijn motto was dan ook ‘anderen gelukkig maken’ en dat is iets wat hij deed tot zijn laatste dag, met die glimlach naar een jonge arts…


https://youtu.be/gThniiZyRhk